Twee van de Nederlandse activisten die donderdag door Israël werden onderschept op een vloot richting Gaza, zijn aangekomen op Schiphol. Dertig mensen stonden Osman Tastan en Anas Mohamad op te wachten in de aankomsthal.

Ze werden ontvangen met Palestijnse vlaggen en applaus, de menigte riep leuzen als "Viva Palestina", "Free Palestine" en "Osman/Anas, we are proud of you".

Tastan en Mohamad bedankten de groep en spraken ze kort toe in het Engels. "Ik had zo'n warm welkom niet verwacht", vertelde Osman. De twee zeiden de afgelopen paar dagen veel te hebben meegemaakt. "Maar dat is maar een schijntje van wat de Palestijnen meemaken."

Onderschept

Afgelopen donderdag onderschepten Israëlische troepen een vloot van tientallen schepen voor de kust van het Griekse eiland Kreta. De boten, met honderden vrijwilligers uit 45 verschillende landen, waren op weg naar Gaza om de Israëlische zeeblokkade te doorbreken en humanitaire hulp te bieden.

Het Israëlische leger enterde volgens de organisatie Global Sumud Flotilla (GSF) zeker zeven schepen en zette daarna 179 mensen op een Israëlisch schip, onder wie drie Nederlanders.

De derde Nederlander is nog altijd op Kreta, zegt GSF. Daar werden veel opvarenden door Israël afgezet.

Naar Israël voor verhoor

Israël nam twee mannelijke activisten mee voor verhoor. Het gaat om de Palestijns-Spaanse burger Saif Abukeshek en de Braziliaan Thiago Ávila, ze worden door Israël gezien als de organisatoren van de actie. Vandaag verschenen zij voor de rechter in Israël.

Mensenrechtenorganisatie Adalah, die de twee vertegenwoordigt, meldt dat aanklagers vroegen hun hechtenis met vier dagen te verlengen. De rechter verlengde deze uiteindelijk met twee dagen.

Abukeshek en Ávila zijn vooralsnog niet aangeklaagd, maar Adalah zegt tegen Al Jazeera dat de twee wel worden beschuldigd van het "lid zijn van een terroristische organisatie" en "contact met buitenlandse agenten". De mensenrechtenorganisatie noemt de juridische procedures illegaal. Volgens hen is er geen juridische basis om buitenlandse staatsburgers te veroordelen voor handelingen of overtredingen die hebben plaatsgevonden in internationale wateren.

Mishandeling

Ook meldt Adalah dat Abukeshek en Ávila slecht behandeld worden door Israël. Zo zouden ze onder andere zijn geblinddoekt en in isolatie vastgehouden worden, Ávila zou twee keer zo hard zijn geslagen dat hij buiten bewustzijn raakte.

De Nederlandse Osman gaf eerder ook al aan te zijn mishandeld toen het Israëlische leger de schepen donderdag enterde. Daar liep hij gekneusde ribben en verwondingen aan zijn neus op.

Een bom die niet voor hen bedoeld was, maakte op 30 oktober 1941 een eind aan de levens van Frans en Bep Jurrema en Harmen en Cornelia Koolhaas. Vier kinderen overleefden het Britse vergisbombardement. Bijna 85 jaar later vertellen hún kinderen het verhaal van hun ouders.

Aan de ene kant van de dubbele villa aan de Keizer Karelweg 436/438 ligt die nacht het echtpaar Jurrema te slapen. Hun slaapkamer bevindt zich aan de achterkant van het huis. Zonen Hans en Dick slapen meer aan de voorkant.

Tientallen jaren later beschrijft Dick in een brief aan zijn kinderen wat hij die nacht meemaakte: "Ik hoorde een hevig geruis van vallend gesteente en bevond mij in een benarde positie. Ingeklemd tussen mijn bed - dat geheel bol stond - en puin en balken. Een grote balk zat onwrikbaar vast tegen mijn linker jukbeen en ik kon geen vin verroeren", leest zoon Frans Rein daaruit voor. 

Verrast door de bom

Terwijl Dick onder het puin vandaan gered moet worden, is zijn broer Hans de tuin in geblazen. Wonderlijk genoeg komt hij er zo goed als ongeschonden vanaf. De broers verliezen die nacht hun ouders.

Wrang genoeg was het gezin Jurrema de enige in de buurt met een schuilkelder in de tuin. Vader Frans - die architect was - werd er door zijn buren om uitgelachen. Die nacht werd hij door de bom verrast.  

Ook de zussen Mattie en Atie Koolhuis verliezen die nacht hun ouders. Waar Dick liever niet meer over het bombardement sprak, vertelde Mattie haar kinderen er vaak over. "Het was volmaakt donker. Heel Amstelveen was verduisterd en er was ook niets te horen. Het was één klap en daarna was het doodstil", reproduceert zoon Wim Verhoeff de omschrijving van zijn moeder.

Als de bom die nacht valt, weet zij van het balkon te springen en naar een oom verderop te rennen. In eerste instantie denkt ze dat ook haar zus is omgekomen, maar die wordt later onder het puin vandaan gered. 

Tekst gaat verder onder afbeelding

Als herinnering aan die vreselijke dag bewaarde Mattie drie verbogen guldens, die ze naderhand tussen het puin vond. Die heeft haar zoon nog steeds. "Je hebt natuurlijk je gedachtes en herinneringen, maar je wil ook graag iets tastbaars hebben", beredeneert hij waarom zijn moeder de munten altijd bewaard heeft. 

De woningen aan de Keizer Karelweg zijn opnieuw gebouwd. Jarenlang werd niet over het vergisbombardement gesproken. Frans Rein: "Het is natuurlijk niet echt een mooi verhaal dat een Engelse bommenwerper Nederlandse burgers bestookt met bommen."

Tekst gaat verder onder afbeelding

Over het beoogde doelwit bestaan verschillende theorieën. Op een herdenkingssteen die in 2021 op initiatief van een buurtbewoonster werd geplaatst, staat dat de bom op luchthaven Schiphol had moeten vallen.

Frans Reins vader had een andere theorie: "Mijn vader heeft altijd het verhaal gehouden dat het een Engelse bommenwerper was die eigenlijk zijn bomlast op het IJsselmeer had moeten loslaten om vervolgens weer terug te kunnen vliegen naar Engeland."

Geheime dienst aan de overkant

En ook Wims vader - die destijds al met zijn moeder uitging - dacht iets anders: "Mijn vader zegt: het was vast bedoeld voor de geheime dienst die aan de overkant van dit huis zat. Andere mensen hebben het weleens over een bunker die hier in de buurt is."

De impact van het bombardement is in beide families altijd merkbaar geweest. "Je merkte het als er vliegtuigen overgingen. Dan kromp mijn moeder ineen, want het deed haar denken aan het fluiten van de bom die het huis vernielde", vertelt Wim. 

De Polderbaan is vanaf morgen een week lang in onderhoud. Dat betekent dat de Zwanenburgbaan en Buitenveldertbaan meer gebruikt gaan worden, waardoor vooral de regio's Amsterdam en Haarlemmermeer vliegherrie te wachten staan. In het weekend is de Polderbaan wel in gebruik.  

De Polderbaan is een van de voorkeursbanen, omdat vliegverkeer dan vooral over dunbevolkt gebied vliegt. Dat betekent dus zo min mogelijk overlast. Vooral Haarlemmermeer krijgt het wat zwaarder te verduren, omdat de Zwanenburgbaan 's nachts wordt ingezet. 

Het gaat om een jaarlijkse onderhoudsbeurt om ervoor te zorgen dat de start- en landingsbanen in goede conditie blijven. Er worden onder andere reparaties aan het asfalt en de markeringen uitgevoerd en de bekabeling en elektra worden gecontroleerd. 

Daarnaast worden het hemelwaterafvoersysteem doorgespoeld, omliggende grasvelden gemaaid en lampen schoongemaakt of vervangen. 

Onderhoud aan rijbanen

Tegelijkertijd met dit onderhoud vernieuwt Schiphol twee rijbanen. Die gebruiken vliegtuigen om van en naar de start- en landingsbanen te rijden. Door dit onderhoud samen te laten vallen, hoopt Schiphol de impact op de omgeving te beperken.

Vorig jaar ontstond ophef toen Schiphol groot onderhoud aan de Buitenveldertbaan liet uitvoeren. Dat duurde twintig weken lang en vond precies tijdens de zomerperiode plaats.

Een bom die niet voor hen bedoeld was, maakte op 30 oktober 1941 een eind aan de levens van Frans en Bep Jurrema en Harmen en Cornelia Koolhaas. Vier kinderen overleefden het Britse vergisbombardement. Bijna 85 jaar later vertellen hún kinderen het verhaal van hun ouders.

Aan de ene kant van de dubbele villa aan de Keizer Karelweg 436/438 ligt die nacht het echtpaar Jurrema te slapen. Hun slaapkamer bevindt zich aan de achterkant van het huis. Zonen Hans en Dick slapen meer aan de voorkant.

Tientallen jaren later beschrijft Dick in een brief aan zijn kinderen wat hij die nacht meemaakte: "Ik hoorde een hevig geruis van vallend gesteente en bevond mij in een benarde positie. Ingeklemd tussen mijn bed - dat geheel bol stond - en puin en balken. Een grote balk zat onwrikbaar vast tegen mijn linker jukbeen en ik kon geen vin verroeren", leest zoon Frans Rein daaruit voor. 

Verrast door de bom

Terwijl Dick onder het puin vandaan gered moet worden, is zijn broer Hans de tuin in geblazen. Wonderlijk genoeg komt hij er zo goed als ongeschonden vanaf. De broers verliezen die nacht hun ouders.

Wrang genoeg was het gezin Jurrema de enige in de buurt met een schuilkelder in de tuin. Vader Frans - die architect was - werd er door zijn buren om uitgelachen. Die nacht werd hij door de bom verrast.  

Ook de zussen Mattie en Atie Koolhuis verliezen die nacht hun ouders. Waar Dick liever niet meer over het bombardement sprak, vertelde Mattie haar kinderen er vaak over. "Het was volmaakt donker. Heel Amstelveen was verduisterd en er was ook niets te horen. Het was één klap en daarna was het doodstil", reproduceert zoon Wim Verhoeff de omschrijving van zijn moeder.

Als de bom die nacht valt, weet zij van het balkon te springen en naar een oom verderop te rennen. In eerste instantie denkt ze dat ook haar zus is omgekomen, maar die wordt later onder het puin vandaan gered. 

Tekst gaat verder onder afbeelding

Als herinnering aan die vreselijke dag bewaarde Mattie drie verbogen guldens, die ze naderhand tussen het puin vond. Die heeft haar zoon nog steeds. "Je hebt natuurlijk je gedachtes en herinneringen, maar je wil ook graag iets tastbaars hebben", beredeneert hij waarom zijn moeder de munten altijd bewaard heeft. 

De woningen aan de Keizer Karelweg zijn opnieuw gebouwd. Jarenlang werd niet over het vergisbombardement gesproken. Frans Rein: "Het is natuurlijk niet echt een mooi verhaal dat een Engelse bommenwerper Nederlandse burgers bestookt met bommen."

Tekst gaat verder onder afbeelding

Over het beoogde doelwit bestaan verschillende theorieën. Op een herdenkingssteen die in 2021 op initiatief van een buurtbewoonster werd geplaatst, staat dat de bom op luchthaven Schiphol had moeten vallen.

Frans Reins vader had een andere theorie: "Mijn vader heeft altijd het verhaal gehouden dat het een Engelse bommenwerper was die eigenlijk zijn bomlast op het IJsselmeer had moeten loslaten om vervolgens weer terug te kunnen vliegen naar Engeland."

Geheime dienst aan de overkant

En ook Wims vader - die destijds al met zijn moeder uitging - dacht iets anders: "Mijn vader zegt: het was vast bedoeld voor de geheime dienst die aan de overkant van dit huis zat. Andere mensen hebben het weleens over een bunker die hier in de buurt is."

De impact van het bombardement is in beide families altijd merkbaar geweest. "Je merkte het als er vliegtuigen overgingen. Dan kromp mijn moeder ineen, want het deed haar denken aan het fluiten van de bom die het huis vernielde", vertelt Wim. 

Een bom die niet voor hen bedoeld was, maakte op 30 oktober 1941 een eind aan de levens van Frans en Bep Jurrema en Harmen en Cornelia Koolhaas. Vier kinderen overleefden het Britse vergisbombardement. Bijna 85 jaar later vertellen hún kinderen het verhaal van hun ouders.

Aan de ene kant van de dubbele villa aan de Keizer Karelweg 436/438 ligt die nacht het echtpaar Jurrema te slapen. Hun slaapkamer bevindt zich aan de achterkant van het huis. Zonen Hans en Dick slapen meer aan de voorkant.

Tientallen jaren later beschrijft Dick in een brief aan zijn kinderen wat hij die nacht meemaakte: "Ik hoorde een hevig geruis van vallend gesteente en bevond mij in een benarde positie. Ingeklemd tussen mijn bed - dat geheel bol stond - en puin en balken. Een grote balk zat onwrikbaar vast tegen mijn linker jukbeen en ik kon geen vin verroeren", leest zoon Frans Rein daaruit voor. 

Verrast door de bom

Terwijl Dick onder het puin vandaan gered moet worden, is zijn broer Hans de tuin in geblazen. Wonderlijk genoeg komt hij er zo goed als ongeschonden vanaf. De broers verliezen die nacht hun ouders.

Wrang genoeg was het gezin Jurrema de enige in de buurt met een schuilkelder in de tuin. Vader Frans - die architect was - werd er door zijn buren om uitgelachen. Die nacht werd hij door de bom verrast.  

Ook de zussen Mattie en Atie Koolhuis verliezen die nacht hun ouders. Waar Dick liever niet meer over het bombardement sprak, vertelde Mattie haar kinderen er vaak over. "Het was volmaakt donker. Heel Amstelveen was verduisterd en er was ook niets te horen. Het was één klap en daarna was het doodstil", reproduceert zoon Wim Verhoeff de omschrijving van zijn moeder.

Als de bom die nacht valt, weet zij van het balkon te springen en naar een oom verderop te rennen. In eerste instantie denkt ze dat ook haar zus is omgekomen, maar die wordt later onder het puin vandaan gered. 

Tekst gaat verder onder afbeelding

Als herinnering aan die vreselijke dag bewaarde Mattie drie verbogen guldens, die ze naderhand tussen het puin vond. Die heeft haar zoon nog steeds. "Je hebt natuurlijk je gedachtes en herinneringen, maar je wil ook graag iets tastbaars hebben", beredeneert hij waarom zijn moeder de munten altijd bewaard heeft. 

De woningen aan de Keizer Karelweg zijn opnieuw gebouwd. Jarenlang werd niet over het vergisbombardement gesproken. Frans Rein: "Het is natuurlijk niet echt een mooi verhaal dat een Engelse bommenwerper Nederlandse burgers bestookt met bommen."

Tekst gaat verder onder afbeelding

Over het beoogde doelwit bestaan verschillende theorieën. Op een herdenkingssteen die in 2021 op initiatief van een buurtbewoonster werd geplaatst, staat dat de bom op luchthaven Schiphol had moeten vallen.

Frans Reins vader had een andere theorie: "Mijn vader heeft altijd het verhaal gehouden dat het een Engelse bommenwerper was die eigenlijk zijn bomlast op het IJsselmeer had moeten loslaten om vervolgens weer terug te kunnen vliegen naar Engeland."

Geheime dienst aan de overkant

En ook Wims vader - die destijds al met zijn moeder uitging - dacht iets anders: "Mijn vader zegt: het was vast bedoeld voor de geheime dienst die aan de overkant van dit huis zat. Andere mensen hebben het weleens over een bunker die hier in de buurt is."

De impact van het bombardement is in beide families altijd merkbaar geweest. "Je merkte het als er vliegtuigen overgingen. Dan kromp mijn moeder ineen, want het deed haar denken aan het fluiten van de bom die het huis vernielde", vertelt Wim.