Onlangs is er beslag gelegd op een standbeeld bij het Ministerie van Financiën. Dat beeld ging het land door. Het riep vragen op, emoties en debat. Sommigen zagen het als hard. Anderen als symbolisch.
Voor mij was het geen daad van boosheid. Het was een laatste juridische stap om uitvoering te vragen van een rechterlijke uitspraak.
Het herstel van de toeslagenaffaire was bedoeld om recht te doen aan wat misging. Om erkenning te geven. Om rust te brengen. Veel gedupeerden hopen op een moment waarop hun dossier definitief kan worden gesloten en het vertrouwen langzaam kan worden hersteld.
Maar wanneer rechterlijke uitspraken niet worden nageleefd en discussies blijven voortduren, blijft die rust uit. Dan blijft het gevoel bestaan dat herstel nog niet volledig is.
Het beslag op het standbeeld is geen aanval op mensen. Het is een signaal. Een signaal dat rechtsbescherming voor iedereen moet gelden. Dat een uitspraak van een rechter niet iets vrijblijvends is. En dat herstel ook daadwerkelijk herstel moet betekenen.
Niemand wil blijven procederen. Niemand wil blijven strijden. Wat nodig is, is een zorgvuldige, definitieve afronding waarin alle openstaande punten worden opgelost. Zodat niet alleen financiële schade wordt gecompenseerd, maar ook het vertrouwen in de rechtsstaat wordt hersteld.
Want in een rechtsstaat is recht geen symboliek. Het moet worden uitgevoerd. Altijd.
Een sportweddenschapje in een app. Een lootbox in een game. Even crypto traden. Reclame tijdens de wedstrijd. Of een pushmelding op je telefoon met de belofte van snelle winst. Voor veel jongeren voelt gokken als iets normaals. Maar achter dat ogenschijnlijk onschuldige spel, schuilt een probleem dat moeilijk zichtbaar is en diepe sporen kan nalaten: schulden, schaamte, verlies van zelfwaarde en soms zelfs suïcidaliteit. Daarom organiseerden ChristenUnie en VVD op 18 februari een raadsgesprek over gokproblematiek onder jongeren.
Een stille verslaving die niemand ziet
Tijdens het raadsgesprek gingen woordvoerders jeugd uit de gemeenteraad in gesprek met preventiedeskundige Ester Teunen van Brijder en ervaringsdeskundige en reclamemaker Martijn de Vreeze. Hun boodschap was helder: gokverslaving is vaak onzichtbaar, maar de impact is groot. Martijn vertelde hoe zijn verslaving begon met kleine bedragen in de fruitautomaat. Gewoon proberen. Nog een keer. Verliezen terugwinnen. Wat begon als spel, werd een spiraal van schulden, stress en schaamte. Zijn verhaal liet zien waarom deze verslaving zo lastig te herkennen is. Jongeren zien er gezond uit. Ze zitten op hun telefoon, net als iedereen. Maar van binnen kan de druk oplopen en kan iemand steeds verder wegzakken.
Stoppen?
Herstellen blijkt vaak uitzonderlijk zwaar. Wie probeert te stoppen, moet zich verhouden tot een wereld vol prikkels. Elke advertentie, elk gesprek over winst, elke wedstrijd kan de drang opnieuw aanwakkeren. Martijn beschreef het als een magneet waar nauwelijks tegen te vechten is. Het is zelfs zo dat sommige jongeren die proberen af te kicken het advies krijgen om de voetbalclub te vermijden. Niet vanwege het sporten, maar vanwege alles eromheen: weddenschappen, reclames, gesprekken over winst en verlies. Juist daarom zijn ouders, scholen en sportclubs onmisbaar. Signalen zien. Doorvragen. Het gesprek openhouden.
Slimme verleiding met een vriendelijk gezicht
De avond maakte ook zichtbaar hoe geraffineerd de gokindustrie jongeren bereikt. Niet met het woord verslaving, maar met taal van succes. Speler. Winnaar. VIP. De beleving van controle, terwijl verlies de realiteit kan zijn. Ondertussen stromen de verliezen van weddenschappen en loterijen richting (top)sport, cultuur en goede doelen. Dat geeft de sector een vriendelijk gezicht en maakt de keerzijde minder zichtbaar. De schade speelt zich achter gesloten deuren af. Schulden die groeien. Gezinnen die onder druk staan. Jongeren die zich terugtrekken.
Amstelveen wil harten terugwinnen
Het raadsgesprek onderstreepte dat gemeenten niet machteloos zijn. Door partijen te verbinden, preventie te organiseren en hulp zichtbaar te maken, kan lokaal verschil worden gemaakt. VVD-raadslid Bas Zwart verwoordde het zo: “Als je ziet dat iets niet goed gaat, wil je daar iets aan doen. Dat geldt ook voor gokproblemen onder jongeren.” ChristenUnie-lijsttrekker Dianne Hoefakker sprak de ambitie uit om na de verkiezingen te werken aan een initiatiefvoorstel dat preventie en samenwerking versterkt. Niet pas reageren wanneer problemen escaleren, maar eerder signaleren en ondersteunen.
Amstelveen voorop in de strijd tegen gokschade
Amstelveen kan in de strijd tegen gokschade vooroplopen. Daarmee groeit ook de vraag hoe vanzelfsprekend gokreclame nog is in het straatbeeld, op sportvelden en in de online leefwereld van jongeren. Hoe help je jongeren stoppen, wanneer de verleiding overal zichtbaar blijft? De bijeenkomst eindigde met een vraag die nog lang zal nagalmen: blijven we accepteren dat jongeren dagelijks worden uitgenodigd om te gokken, of is het tijd dat Amstelveen de stap zet naar een stad zonder gokreclame?
Goed nieuws voor Amstelveen: op vrijdag 20 februari 2026 is bij notaris mr. Anne-Marie van der Woude officieel de Stichting Initiatief Hospice Amstelveen opgericht. Daarmee is een belangrijke stap gezet richting de komst van een bijna-thuis-hospice in onze gemeente, op neutrale grondslag.
Het initiatief is ontstaan dankzij de inzet van Ans de Haas, al jarenlang vrijwilliger bij Hospice Immanuel. Samen met Jet Smit, Femke Hoekstra (gemeente Amstelveen) en George Rasker (Rotaryclub Amstelveen Amstel) is de afgelopen tijd hard gewerkt om deze stap mogelijk te maken. De stichting bouwt voort op de ambities van de stichting Theo Janssen M.O.C.
“Nu we officieel een stichting zijn, kunnen we makkelijker met partijen om tafel en echt werk maken van de realisatie van het hospice,” aldus voorzitter George Rasker. Samen met secretaris Inza Gast en oud-huisarts Joost Weijel gaat het bestuur enthousiast aan de slag.
Het plan is om een hospice te realiseren met minimaal vijf slaapkamers. Een plek waar zorgprofessionals en vrijwilligers samen zorgen voor een warme, huiselijke omgeving, zodat mensen hun laatste levensfase in rust, waardigheid en comfort kunnen doorbrengen.
Met de oprichting van de stichting is een mooie mijlpaal bereikt. De komende periode wordt verder gewerkt aan de plannen, samenwerking met betrokken partijen en de concrete stappen die nodig zijn om het hospice daadwerkelijk in Amstelveen te realiseren.
Het is mooi om te zien dat veel mensen uit de VVD-achterban actief bijdragen aan dit waardevolle initiatief. Dat laat zien hoe sterk de betrokkenheid is bij goede zorg en voorzieningen in onze gemeente.
Op papier leek het allemaal te kloppen. Een mooie carrière. Zakenreizen. Succes, zoals dat vaak wordt gedefinieerd. Maar van binnen begon het te wringen. Sander voelde steeds sterker dat hij bezig was met iets dat hem weinig zin gaf. “Ik begon me af te vragen of de ladder die ik aan het beklimmen was, wel tegen het goede huis stond. Aan welke organisaties en organisatiedoelstellingen wilde ik mijn tijd geven?” Op een dag besloot hij het roer om te gooien. Niet voorzichtig bijsturen, maar radicaal kiezen voor wat hij echt belangrijk vond.
Van carrière naar roeping
Vandaag werkt Sander in de fruitteelt. Geen businessclass, geen vergadertafels, geen targets. In de appelboomgaard ervaart hij wel de seizoenen. De aarde die ons voedsel geeft. Het fruit dat onder zijn ogen aan de bomen groeit. Het weer in al zijn vormen. Voeten in de aarde. “Ik heb zelden zo veel voldoening gevoeld.” Maar de overstap was ook spannend. Financieel een stap terug, maatschappelijke status overboord. Maar geen dag heeft hij spijt gehad. In de boomgaard werkt Sander samen met anderen aan een eerlijk product. “Met de globalisering van de economie is er ook veel druk op milieu- en arbeidsomstandigheden komen te staan. Daarom vind ik lokale voedselproductie zo waardevol.” “Maar de boer ervaart veel regeldruk om de kwaliteit van de natuur te herstellen. Tegelijkertijd is er concurrentie van fruit uit landen waar arbeids- en milieuregels nauwelijks gelden. Daarmee komt de boer in de knel.” Sander vindt het belangrijk dat er voor boeren een gelijk speelveld ontstaat waarbij alle producenten volgens dezelfde spelregels spelen, zoals eerlijke betaling van arbeid, toepassing van milieuregels, compensatie van milieuschade door transport en meer. Dat is belangrijk voor de consument, maar ook de boeren, arbeiders en bewoners van verre buitenlanden.
Werelddag van de Sociale Rechtvaardigheid
Op Werelddag van de Sociale Rechtvaardigheid staat Sander stil bij wat een rechtvaardige samenleving vraagt. Dat gaat om wetten en regels ten behoeve van eerlijke internationale
handel, maar ook van persoonlijke keuzes. “Sociale rechtvaardigheid zit niet alleen in beleid,” zegt hij. “Het zit ook in hoe wij leven, consumeren en werken.” Zijn eigen verhaal laat zien dat verandering mogelijk is. Dat het anders kan. En dat minder soms meer is.
Opstaan voor het goede
Voor Sander betekent Opstaan voor het goede durven loslaten wat status geeft, om te kiezen voor wat zin heeft. Voor werk dat bijdraagt aan een eerlijke wereld. Voor leven dat klopt, voor jezelf en voor anderen. “Het is geen ‘glamorous’ weg,” zegt hij. “Maar voor mij wel een goede.”
Huurders Eigen Haard Amstelveen uiten zorgen over aangekondigde verduurzaming en aansluiting op warmtenet en organiseren bijeenkomst 24 februari a.s in Wijkcentrum Alleman om 19:00 – 21:00
Amstelveen — 18 februari 2026
De huurders van woningcorporatie Eigen Haard in Amstelveen maken zich grote zorgen over de aangekondigde verduurzamingsplannen waarbij woningen worden aangesloten op het warmtenet. De bewoners hebben daarom een bijeenkomst georganiseerd waarbij onder anderen wethouder Floor Gordon, woningcorporatie Eigen Haard, Eneco, Rutgers en alle bewoners zijn uitgenodigd. De bijeenkomst vindt plaats in samenwerking met de Socialistische Partij (SP).
Zorgen over proces en besluitvorming
Tijdens het eerdere haalbaarheidsonderzoek gaven bewoners aan dat zij zich onder druk gezet voelden en dat er sprake was van dwang en dwaling. Veel huurders ervaren dat zij onvoldoende zijn geïnformeerd over de gevolgen van de aansluiting op het warmtenet, zowel financieel als technisch. Ook bestaat er onzekerheid over de betrouwbaarheid van de warmtevoorziening en de langetermijnkosten. In eerste instantie werd er geen 70% behaald onder de bewoners aan de Eleanor Rooseveltlaan. Toen hebben ze de bewoners verdeelt in drie groepen namelijk reguliere huurders, kopers en huurders VVE. Daarna zijn ze weer langs geweest, geappt en gemaild toen behaalden ze nipt de 70%.
Om groen licht te krijgen voor het project moest 70% van de bewoners aan de Eleanor Rooseveltlaan instemmen, dit percentage werd in eerste instantie niet gehaald. Om toch de 70% te halen zijn bewoners opgedeeld in drie, qua aantal, zeer ongelijke groepen: huurders, eigenaren en huurders VVE, met de uitkomst dat de 70% wel werd gehaald. Bij deze strategie zijn de tegenstemmen onder de grote groep huurders ‘verloren’ gegaan.
Een woordvoerder namens de huurders:
“Wij zijn niet tegen verduurzaming. Integendeel: we willen allemaal een toekomstbestendige woning. Maar dat moet wel eerlijk, transparant en zonder druk. Bewoners moeten volledig begrijpen waar ze mee instemmen.”
“De overstap naar het warmtenet levert slechts een reductie van 4% in CO2-uitstoot. Dat komt met name doordat de warmte afkomstig is van een gasgestookte centrale van Vattenfall en dat is wrang”
Momenteel hebben huurders van Den Bloeyenden Wijngaerdt, Max Havelaarlaan, Westelijk Halfrond, Camera Obscuralaan en Jean D’Arclaan zich aangemeld voor de bijeenkomst
Samenwerking met SP
De SP ondersteunt de bewoners in hun oproep tot een zorgvuldig, open en democratisch proces. De partij benadrukt dat verduurzaming nooit ten koste mag gaan van de positie van huurders.
Oproep aan betrokken partijen
De huurders vragen om:
• Volledige transparantie over kosten, alternatieven en technische gevolgen
• Een onafhankelijk onderzoek naar de haalbaarheid en betaalbaarheid
• Echte inspraak voor bewoners, zonder druk of vooringenomenheid
• Heldere garanties over toekomstige tarieven en leveringszekerheid
De bewoners hopen dat alle betrokken partijen tijdens de bijeenkomst open in gesprek gaan en gezamenlijk zoeken naar oplossingen die zowel duurzaam als eerlijk zijn.
In een tijd waarin discussies snel verharden en mensen elkaar gemakkelijk voorbijlopen, klinkt de oproep van Internationale Doe Vriendelijk Dag bijna eenvoudig: wees vriendelijk. Voor Htay Tint is dat geen jaarlijkse actie, maar een manier van leven. Wie hem kent in Amstelveen, weet dat vriendelijkheid bij hem vanzelfsprekend is. Een glimlach, een helpende hand, even blijven staan als iemand hulp nodig heeft. Klein in gebaar, groot in betekenis.
Htay woont al lange tijd in Amstelveen. Zijn leven begon echter duizenden kilometers verderop, in Myanmar (Birma), waar hij opgroeide in een tijd van politieke onrust en geweld. Hij studeerde scheikunde en rechten, werkte als advocaat en raakte betrokken bij de studentenbeweging die zich verzette tegen de militaire dictatuur. Toen het leger de macht greep, moest hij vluchten. Vanuit Myanmar kwam hij terecht in Thailand, waar hij zich inzette voor gewonde studenten en vluchtelingen. Daar werd hij uiteindelijk gearresteerd, omdat hij al meer dan drie jaar zonder paspoort leefde. Die ervaring heeft hem diep gevormd. “Ik zet me ervoor in dat mensen in vrijheid en op een legale manier kunnen leven,” zegt hij. Vrijheid is voor hem geen abstract begrip, maar iets dat bescherming en verantwoordelijkheid vraagt. In mei 2001 kwam hij, op uitnodiging van de Nederlandse overheid, naar Nederland. In Amstelveen begon hij opnieuw. Niet zonder moeite, maar altijd met dezelfde overtuiging: mensen moeten als mens behandeld worden.
Internationale Doe Vriendelijk Dag draait om kleine gebaren. Een compliment, een luisterend oor, onverwachte hulp. Voor Htay zijn dat geen losse momenten. Het is hoe samenleven hoort te zijn. “Vriendelijkheid kost niets,” zegt hij vaak, “maar betekent alles voor iemand die zich alleen voelt.” Wie met hem optrekt, ziet hoe vanzelfsprekend dat voor hem is. Tijdens de campagne voor ChristenUnie Amstelveen helpt hij onvermoeibaar mee. Zijn kleine Canta, omgebouwd tot een rijdende ChristenUnie-auto, trekt overal in Amstelveen de aandacht. Maar net zo vanzelfsprekend helpt hij iemand die zijn telefoon is verloren, of stopt hij om een onbekende te helpen. Niet omdat het moet, maar omdat hij vindt dat mensen naar elkaar moeten omzien.
Wat veel Amstelveners niet weten, is dat Htay in Myanmar duizenden volgers heeft. Tijdens zware overstromingen begon hij vanuit Nederland weersvoorspellingen te delen, gebaseerd op online studies en meteorologische analyses. Zijn voorspellingen bleken opvallend nauwkeurig. Miljoenen mensen lazen zijn berichten, wetenschappers en hulporganisaties namen zijn inzichten over. In Myanmar werd hij daardoor een bekende naam. Zelf spreekt hij daar nauwelijks over. Als mensen hem bedanken, wijst hij omhoog. Naar zijn Hemelse Vader. Voor Htay is wat hij doet nooit zijn eigen verdienste. Die bescheidenheid tekent hem. Hij zoekt geen erkenning, maar wil trouw zijn in kleine dingen.
Zijn geloof vormt de rode draad in zijn leven. Niet als iets dat hij anderen oplegt, maar als bron van hoop en richting. Hij spreekt vaak over vrede, over samenleven tussen verschillende groepen en over het belang van waarheid en rechtvaardigheid. Ook vandaag blijft hij zich inzetten voor vrede in Myanmar en voor verbinding tussen mensen hier in Amstelveen. Binnen de ChristenUnie brengt hij een uniek perspectief mee. Hij weet uit eigen ervaring wat het betekent als vrijheid niet vanzelfsprekend is — en hoe belangrijk het is dat mensen elkaar blijven zien als medemens, ook wanneer verschillen groot zijn.
Voor Htay betekent Opstaan voor het goede niet luid spreken, maar trouw blijven. Vriendelijk blijven wanneer de wereld harder wordt. Blijven helpen, ook als niemand kijkt. Geloven dat kleine daden van goedheid verschil maken. Op Internationale Doe Vriendelijk Dag herinnert zijn verhaal ons eraan dat een samenleving niet begint bij beleid of grote woorden, maar bij hoe mensen elkaar dagelijks behandelen. Misschien is dat wel zijn eenvoudigste boodschap: wees vriendelijk vandaag. En morgen weer.
Het fietspad langs de N522 tussen de ArenA, Ouderkerk en Amstelveen staat al jaren bekend als smal en overvol. De zorgen over de (fiets)veiligheid nemen toe. De VVD-afdelingen in Ouder-Amstel en Amstelveen vinden daarom dat snelle actie noodzakelijk is. Met name de verbreding van het fietspad en het verbeteren van de verlichting kunnen niet langer wachten.
Op initiatief van de lokale VVD-afdelingen heeft de VVD-fractie in de Provinciale Staten van Noord-Holland schriftelijke vragen gesteld aan het provinciebestuur.
Dagelijks maken uiteenlopende groepen gebruik van het fietspad: scholieren, jonge kinderen op weg naar sportclubs, forenzen, ouders met bakfietsen en gebruikers van cargo-fietsen, scooters en fatbikes. Door de beperkte breedte is naast elkaar fietsen onmogelijk en veilig passeren vaak lastig.
De VVD stelt dat de huidige breedte niet meer aansluit bij het sterk toegenomen gebruik. Structurele verbreding is noodzakelijk om de verkeersveiligheid daadwerkelijk te verbeteren en toekomstige groei op te vangen.
Ook de verlichting schiet tekort. Op meerdere plekken is deze onvoldoende of defect. Daarnaast staan op delen van het traject lichtmasten aan de verkeerde kant van de weg, waardoor het fietspad zelf onvoldoende wordt verlicht. Zeker in de donkere maanden levert dit extra risico’s op voor fietsers.
De VVD pleit daarom voor goede, gerichte verlichting langs het volledige traject, zodat de (fiets)veiligheid op elk moment van de dag gewaarborgd is.
In de provinciale plannen is het project ‘N522-07 – Verbetering fietspad N522 (A2–A9)’ wel opgenomen, maar uitvoering staat pas gepland voor 2031–2032. Wat de VVD betreft duurt dat veel te lang. De provincie erkent immers zelf dat het fietspad te smal is voor het huidige gebruik. Dan hoort daar ook tijdige actie bij.
Sonja van ’t Hoff, raadslid VVD Ouder-Amstel:
“Ik fiets hier zelf regelmatig en zie dagelijks hoe vol en onveilig het is. Dit is geen toekomstprobleem, maar een probleem van nu. Als je ziet hoeveel kinderen en scholieren hier rijden, dan moet veiligheid vooropstaan.”
Menno van Leeuwen, raadslid VVD Amstelveen, vult aan:
“Dit fietspad verbindt onze gemeenten en wordt steeds intensiever gebruikt. Dan kan je als provincie niet treuzelen met de aanpak van deze belangrijke oost-west fietsverbinding.”
Gerda Bakker, Statenlid VVD Noord-Holland, benadrukt het belang van goede samenwerking tussen lokale en provinciale VVD-afdelingen:
“Juist doordat wij lokaal goed weten wat er speelt en dat provinciaal kunnen agenderen, krijgen dit soort knelpunten de aandacht die ze verdienen.”
Ook andere partijen hebben eerder aandacht gevraagd voor de problemen rond het fietspad. De VVD roept de provincie op het project naar voren te halen en nu te investeren in een breder, veiliger en goed verlicht fietspad. Alleen zo kunnen fietsers veilig reizen tussen Ouderkerk, Amstelveen en Amsterdam.
Op haar telefoon laat Dianne de website zien van een seksbedrijf in Amstelveen. Strak vormgegeven, overzichtelijk. Filters om te selecteren op leeftijd, haarkleur, haarlengte en cupmaat. Bekend van online shoppen. Alleen gaat het hier niet over schoenen of meubels. Het gaat over mensen. Over vrouwen. “Bijna iedereen aan wie ik dit laat zien, reageert gelaten,” zegt ze. Ja, zo werkt dat toch? Voor Dianne, lijsttrekker van de ChristenUnie in Amstelveen, is juist dát de schok. “Mijn hart huilt hiervan. Hoe zijn we dit normaal gaan vinden?” Het afgelopen jaar verdiepte zij zich intensief in het prostitutiebeleid van Amstelveen, gedreven door één fundamentele vraag: wie beschermen we eigenlijk en wie laten we los?
Achter de voordeur
Nederlanders zien zichzelf graag als geëmancipeerd. We verwerpen de machocultuur van figuren als Andrew Tate, investeren in veilige fietsroutes, hyperfelle straatverlichting en campagnes tegen geweld tegen vrouwen. Ook in Amstelveen. Terecht, zegt Dianne. Maar tegelijk ziet zij een hardnekkige blinde vlek: de prostitutie. “De ramen met neonverlichting zijn vrijwel verdwenen. Seksshops ook. Dat wekt de indruk dat sekswerk nauwelijks nog bestaat. Maar het tegendeel is waar. Het is verplaatst naar woningen en online platforms, achter voordeuren waar niemand kijkt.” Juist daar, zegt zij, schuilt het grootste risico. Niet op straat, niet in het licht, maar in de stilte.
Niet het oudste beroep, wel een van de gevaarlijkste
Prostitutie is niet het oudste beroep ter wereld (jager-verzamelaar was er echt eerder) maar wel een van de zwaarste en gevaarlijkste. Onderzoek na onderzoek laat zien dat geweld, uitbuiting en afhankelijkheid geen uitzonderingen zijn, maar structurele kenmerken. “Slavernij en kinderarbeid zijn ook lang genormaliseerd,” zegt Dianne. “Omdat het economisch handig was. Pas later begrepen we: beschaving betekent grenzen stellen. Mensen nooit reduceren tot een product. Ook niet in ruil voor geld. Niet alles wat wettelijk mag, is ook menselijk.” Wat haar raakt, is niet alleen het systeem, maar ook wat het met ónze blik doet. “In de Bijbel is waardigheid nooit afhankelijk van status, verleden of keuzes. God kijkt anders dan wij. Waar wij etiketten plakken, noemt Hij mensen bij naam. Waar wij wegkijken, ziet Hij.”
Lichaam als handelswaar
Die spanning werd voor Dianne scherp voelbaar in gesprekken met hulporganisaties. Online advertenties tonen lichamen als producten: selecteerbaar, vervangbaar, afrekenbaar. “Wij vinden uitbuiting van arbeidsmigranten in de champignonteelt terecht verschrikkelijk,” zegt ze. “Maar stel je voor dat die uitbuiting ook nog eens gepaard gaat met structurele seksuele beschikbaarheid. Dat je uit je lichaam moet treden om het vol te houden. Dat je
plezier moet veinzen om te overleven. Dat is onmenselijk.” En toch, zegt ze, kijken we liever weg. “We zijn terecht verontwaardigd als vrouwen op straat iets wordt aangedaan. Maar achter de voordeur, waar macht, geld en afhankelijkheid samenkomen, zijn de risico’s op misbruik en verkrachting vele malen groter. Dáár laten we het donker.” Waar wij reduceren tot functie of product, blijft voor God altijd een mens over: gekend en geliefd. “Wie gelooft dat ieder mens door God bij naam gekend is,” zegt Dianne, “kan niet onverschillig blijven tegenover systemen die mensen ontmenselijken.” Voor haar is dat geen vroom principe, maar een politieke opdracht: zichtbaar maken wie onzichtbaar dreigt te worden en blijven zeggen dat niemand samenvalt met wat hem of haar is aangedaan.
Rachab en het scharlaken koord
In haar denken laat Dianne zich inspireren door het Bijbelse verhaal van Rachab, een vrouw die leeft van prostitutie in Jericho. “In dat verhaal begint God niet met veroordeling,” zegt
ze. “Maar met bescherming. Rachab krijgt geen morele preek. Ze krijgt veiligheid. En ze hangt een scharlaken koord uit haar raam: een teken dat hier iemand woont die gezien moet worden.” Voor Dianne is dat beeld pijnlijk actueel. “Wat verborgen blijft, blijft onbeschermd. Stilte beschermt nooit het slachtoffer, alleen het systeem.”
Echte emancipatie
Dat Dianne dit thema agendeert vanuit de ChristenUnie roept soms verbazing op. De partij zou ouderwets zijn, vrouwonvriendelijk zelfs. “Dat beeld klopt simpelweg niet,” zegt ze. “De ChristenUnie is een van de meest vrouwelijke partijen van Nederland. Geen partij in Nederland waar zoveel sleutelposities worden bekleed door vrouwen, lokaal en landelijk. Zonder quota. Omdat vrouwen hier opstaan, vertrouwen krijgen en verantwoordelijkheid nemen.” Voor Dianne is emancipatie geen kwestie van alles tot markt verklaren. “Echte emancipatie vraagt dat je machtsverschillen durft te benoemen. Dat je grenzen stelt wanneer de vrijheid van de één structureel ten koste gaat van de ander.” “Ik kom niet op voor een braaf christelijk plaatje,” zegt ze. “Ik kom op voor vrijheid. Vrijheid die beschermt.”
Dag van de Betaalde Liefde
In de gemeenteraad werkte Dianne aan een motie die scherper kijkt naar bescherming, signalering en ondersteuning van mensen in de prostitutie. “Het gaat mij steeds om die ene vraag: wie betaalt hier eigenlijk de prijs?” Op 15 februari, de Dag van de Betaalde Liefde, wordt opnieuw gezegd dat sekswerk een vak is om trots op te zijn. Dianne kiest ervoor die dag anders te markeren. Niet door mensen te veroordelen, maar door het systeem ter discussie te stellen. “Betaalde liefde is geen liefde,” zegt ze. “Liefde veronderstelt gelijkwaardigheid. En zolang die ontbreekt, moeten we eerlijk zijn.” Haar hoop is dat Amstelveen een stad wordt die niet alleen goed verlicht is aan de buitenkant, maar ook bereid is licht te laten schijnen op wat zich in het donker afspeelt. Niet wegkijken. Maar omzien. Dat is opstaan voor het goede.
De SP boekte afgelopen week twee successen in de raad. Een motie om meer aandacht te geven aan mannen die slachtoffer zijn van huiselijk of seksueel geweld haalde een grote meerderheid. Daarnaast bleek uit het onderzoek n.a.v. de eerder aangenomen motie schoolrijpheid dat de SP gelijk had. Onvoldoende en verkeerde aandacht voor schoolrijpheid zorgt voor achterstanden. Inmiddels worden er maatregelen genomen.
Nora Fakirni, Raadslid SP: “Het lijkt alsof de twee moties niets met elkaar te maken hebben, maar voor de SP en voor mij in het bijzonder hebben ze dat wel. Het gaat om twee situaties waarin er reële problematiek is die onvoldoende onderkend en erkend wordt. Als SP halen wij onze informatie uit de praktijk en hier blijkt weer hoe nodig het is.”
In de raadsvergadering van 11 februari jl. stond het Regionaal Beleidskader Huiselijk Geweld op de agenda. De SP diende onder de noemer: ‘Mannen Ook’ een motie in om te investeren in preventieprogramma’s en o.a. aan te sluiten bij de methodiek van Men as Well.
Fakirni: “Mannen die slachtoffer zijn van seksueel geweld voelen vaak nog schaamte, hebben drempels om aangifte te doen en/of hulp te zoeken. Er is angst voor stigmatisering. Ik kwam in contact met Men as Well en kende via de hulpdienst ook praktijkgevallen. Ik miste in het kader de aandacht juist voor deze groep. Als SP zijn we altijd voor de onderdrukten en zij die geen gezicht krijgen dus de motie kwam uit het diepste van mijn hart. Blij dat deze is aangenomen en terecht het is nodig!”
Op 12 februari kwam het college met een brief n.a.v. de motie Schoolrijpheid. Er is onderzoek gedaan en hieruit kwam naar voren dat een grote groep kinderen onvoldoende vaardigheden heeft op het moment dat zij naar school gaan, en dat dit niet nodig hoeft te zijn.
Fakirni: “Ook hier zagen wij in de praktijk dat jonge kinderen problemen hadden op het moment dat ze naar school gingen. Schoolrijpheid werd vaak afgedaan als vooral zindelijk zijn maar het probleem is breder en dieper. Ik ben blij dat dit onderzoek dat heeft laten zien en dat nu breder met scholen, jeugdzorg het samenwerkingsverband en andere partijen er ook wat aan gedaan gaat worden. Het probleem werd in eerste instantie onderschat maar krijgt nu de aandacht en aanpak die het verdient. Weer een stapje naar de samenleving zoals de SP die ziet, eentje waarin elk kind telt!”
Voor de SP is er een duidelijk verband tussen de twee moties. Er zijn een aantal misstanden die door een combinatie van onbekendheid en schaamte onvoldoende of onjuiste aandacht krijgen. De SP zet zich juist op dit vlak extra in.
Fakirni: “We laten hier zien dat door de praktijk met de politiek te verbinden je duidelijk een verschil kunt maken, zeker als je zelf een duidelijke visie hebt. Onrecht bestrijden is waarvoor de SP is opgericht en ik bij de SP ben gegaan, dat dan twee van mijn onderwerpen in dezelfde week prominent de aandacht krijgen geeft mij de energie om er weer tegenaan te gaan.
Log in