Nieuwe Nederlanders: ‘Misschien is míjn stem wel bepalend’
Eens in de zes weken vindt er in het raadhuis een naturalisatieceremonie plaats waarbij mensen met een niet-Nederlandse nationaliteit de ‘verklaring van verbondenheid’ afleggen waarmee ze officieel Nederlands staatsburger worden. AalsmeerVandaag spreekt regelmatig af met deze Nieuwe Nederlanders om hun levensverhaal te horen en te weten te komen hoe hun nieuwe land en woonplaats hen bevalt.
Door: Jan Dreschler. Michael Glanz (65), een Aalsmeerse kunstschilder, woont al zo’n dertig jaar in Nederland, waarvan twintig jaar in Aalsmeer. Vorige maand werd hij Nederlands staatsburger. Het zat al heel lang in zijn hoofd om dat te doen, maar het kwam er maar niet van. De noodzakelijke verlenging van zijn Duitse paspoort was de aanleiding om de al lang bestaande situatie te formaliseren. Hij besloot naturalisatie aan te vragen. “Ik voel me hier tenslotte heel erg thuis.”
We spreken elkaar in zijn gezellige, overvolle woonkamer midden in het dorp, waar je al snel ontdekt: hier wonen twee mannen die allebei creatief zijn en de ruimte optimaal benutten om met hun passie bezig te zijn.

Pathaloog-anatoom
Michael werd geboren in de buurt van Düsseldorf, ging daar naar de lagere school en vervolgens naar het gymnasium. Vervolgens deed hij aan de universiteit de studie geneeskunde. Uiteindelijk eindigde hij als patholoog-anatoom en werkte aanvankelijk in een ziekenhuis in Düsseldorf en later in Aken.
Vanwege de liefde kwam hij in Nederland terecht, met name in Heerlen. Vandaar pendelde hij op en neer naar het ziekenhuis in Aken.
Hij deed zijn werk als patholoog-anatoom, maar had daarnaast ook opleidingstaken. Op den duur kwam hij tot de slotsom dat het niet echt iets was om de rest van zijn leven te doen. “Het was te bloederig.” Hij besloot het roer om te gooien en te stoppen met zijn werk als arts.
Piepklein woninkje aan de gracht
In de jaren daarna hebben hij en zijn partner veel gereisd en een flink deel van de wereld gezien. Nadat zijn Limburgse partner was overleden, besloot hij tot een ander leven en zocht hij dat in Amsterdam. “Ik vind het een hele mooie stad. Het was wel moeilijk om een woning te vinden. De eerste vijf jaar woonde ik aan een gracht in een piepklein woninkje. Ik kwam nogal eens in Aalsmeer en bij toeval zag ik daar een huis in de Seringenstraat. Daar ben ik twintig jaar geleden ingetrokken. Ik vond en vind Aalsmeer een prachtig dorp, met de lintbebouwing en de huizen in het oude dorp. Het is dorpachtig en er heerst rust.”
Ook de partner met wie hij naar Aalsmeer kwam, overleed. Wat dat betreft heeft Michael veel verdrietige dingen meegemaakt. Ook is hij een paar keer ernstig ziek geweest. “Maar ik heb een optimistische kijk op het leven en ben altijd geneigd vooruit te kijken.”
Tweede moedertaal
Hoe verging het hem verder? “Toen ik in 2005 hier kwam, ben ik eerst twee jaar intensief naar school gegaan, zodat Nederlands mijn tweede moedertaal is geworden. Dat is ook wel heel belangrijk als je in een winkel werkt: goed Nederlands spreken.” Want Michael werkt bij tuincentrum Het Oosten, waar hij drie dagen per week tuinmeubelen verkoopt. Maar daarnaast is hij vooral kunstschilder.
De eerste schreden op het gebied van de schilderkunst zette hij al in zijn jonge jaren, maar in Aalsmeer heeft hij het met volle kracht weer opgepakt. Via de kunstroute kwam hij al snel in contact met de rijkdom aan kunst binnen de Aalsmeerse gemeenschap en was verrast dat in zo’n klein dorp zoveel kunstenaars actief waren. Michael dacht: “Dat kan ik ook.”

Geen You Tubefilmpjes
Als kunstschilder is hij een volkomen autodidact die nooit les heeft genomen en ook geen YouTube-filmpjes van collega’s heeft bekeken. Hij schildert elke dag zo’n twee uur, in absolute stilte, en is dan volkomen geconcentreerd. Inmiddels heeft hij veel geëxposeerd, zowel in Amsterdam als op verschillende plekken in de gemeente Aalsmeer. Toen hij in het Oude Raadhuis exposeerde, werd hij toevallig 65 jaar oud en heeft daar dan ook gelijk maar zijn verjaardag gevierd.
Kunstkasten en ambtsketen
Zijn schilderstijl noemt hij geometrisch abstractionisme. Het kenmerkt zich door strakke lijnen en fraaie kleuren die samen een harmonieus geheel vormen. In het Kunstkastproject heeft hij twee elektriciteitskasten beschilderd, één bij het gemeentehuis en één op het Weteringplantsoen. Heel bijzonder is dat hij de ambtsketen van de kinderburgemeester heeft beschilderd. Met andere woorden: Michael is op allerlei manieren verbonden met Aalsmeer en de Aalsmeerse cultuur.
Sinds zeven jaar woont hij samen met Valentino, die een deels Spaanse, deels Nederlandse en deels Israëlische achtergrond heeft. Ook Valentino houdt zich bezig met kunst, namelijk met keramiek.
‘Mooie omweg’
Wat Michael waardeert in Nederland is de openheid van de mensen en ook de directheid. Overigens zegt hij: “Soms is het goed en soms niet. In Duitsland zijn we gewend om af en toe, uit diplomatieke overwegingen, een mooie omweg te maken.”
Ook viel het hem op dat mensen in Aalsmeer elkaar groeten. “Dat was ik niet gewend.”
Over het gemakkelijke tutoyeren in Nederland heeft hij zijn aarzelingen. Duitsland is wat dat betreft toch iets vormelijker. “Ik geef ook nog steeds de voorkeur aan ‘u’.”
‘Gedoe over mooie traditie’
“Natuurlijk heb ik de Nederlandse tradities leren kennen. Met Koningsdag gaan we elk jaar naar Amsterdam. In Duitsland zijn ze best jaloers dat wij een koningshuis hebben. Ook ben ik het sinterklaasfeest gaan waarderen. Maar wat ik niet zo goed snap, is dat er in Nederland zoveel gedoe is over zo’n mooie traditie.”
Eerste keer stemmen
Met zijn naturalisatie is er niet zoveel veranderd. Hij voelt zich na zo’n lange tijd helemaal Nederlands. Wel heeft hij nu stemrecht. En Michael gaat dan ook zeker stemmen, want het is voor het eerst sinds zijn verblijf hier dat dat kan. Met een twinkeling in zijn ogen zegt hij: “Misschien is míjn stem straks wel heel bepalend.”
(Foto’s Jaap Maars)
Het bericht Nieuwe Nederlanders: ‘Misschien is míjn stem wel bepalend’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Het lijkt een haast net zo carnavalesk tafereel als de vorige opgave waar u een week lang op mocht kauwen. Het viertal vreemd uitgedoste feestvierders op de grond; wat deden ze daar nou eigenlijk? We vinden het antwoord in de reactie van Cas van der Salm: ‘Nieuw bobsleeteam in training voor de Olympische Spelen 2030…’ Prachtig bedacht Cas, de Broodjes van de Zaak komen jou toe. Binnenkort ligt de bevestiging daarvan in jouw digitale postbus.
Anna Maria Giannattasio is programmamaker en presentator bij Radio Aalsmeer. Ze bouwt op dit moment een podcast studio als broedplaats voor leuke mensen, presenteert de talkshow Uur van Puur. Daarnaast is ze actief bij de VVD en heeft een groot hart voor Stichting De Bovenlanden. Gedreven door haar motto doen en durven en samen sterk, zoekt ze altijd de verbinding tussen mensen en verhalen met haar eventbureau Puur Events.



























