De smartphone is de navelstreng van de moderne samenleving geworden. We zijn constant bereikbaar en de grens tussen vrije tijd en werk is door apps als WhatsApp en Slack flinterdun geworden. Het lijkt bijna een sociale verplichting om binnen enkele minuten op elk bericht te reageren. Toch groeit de behoefte om digitale grenzen te trekken. De geemancipeerde man en vrouw realiseren zich dat constante bereikbaarheid niet hetzelfde is als productiviteit. Het aangeven van grenzen is geen teken van desinteresse maar een noodzakelijke vaardigheid om mentaal gezond te blijven in een wereld die nooit slaapt.

De psychologische druk van de blauwe vinkjes
Het gevoel dat je direct moet reageren wordt vaak gevoed door de functies van de apps zelf. Zodra de verzender ziet dat een bericht is afgeleverd of gelezen begint de onzichtbare klok te tikken. Deze sociale druk zorgt voor een continue staat van alertheid. Het constant checken van de telefoon verstoort de concentratie en voorkomt dat de hersenen echt tot rust komen. Het is ironisch dat we apparaten gebruiken om ons leven makkelijker te maken terwijl ze vaak voor meer stress zorgen. Het uitzetten van meldingen en het negeren van de drang om elke notificatie direct weg te klikken is een vorm van zelfbescherming die steeds belangrijker wordt.

De techniek als bondgenoot in plaats van vijand
Om deze grenzen effectief te bewaken is de juiste hardware handig maar ook gevaarlijk. Wie kiest voor een krachtige iPhone met abonnement heeft alle middelen in handen om overal ter wereld te werken en te communiceren. De uitdaging zit in het slim gebruiken van de beschikbare functies zoals de focus modus. Hiermee kun je instellen welke contacten en apps je op bepaalde tijden mogen storen. Door de techniek voor je te laten werken in plaats van andersom behoud je de controle over je eigen aandacht. Het is een kwestie van discipline om de telefoon weg te leggen wanneer de werkdag voorbij is ook al is de verleiding groot om nog even die ene e-mail te beantwoorden.

Bedrijfscultuur en de bereikbaarheidsnorm
De omgeving waarin we werken speelt een grote rol in hoe we onze digitale grenzen ervaren. In sommige sectoren wordt het als vanzelfsprekend beschouwd dat je ook in het weekend bereikbaar bent. Dit is vaak een reden waarom mensen liever bij een grote organisatie werken waar duidelijke protocollen en afgebakende werktijden de norm zijn. Grote bedrijven hebben vaak de middelen en de structuur om de bereikbaarheid buiten kantooruren te reguleren. In kleinere teams rust de druk vaak op minder schouders waardoor de verleiding groter is om buiten de lijntjes te kleuren. Een gezonde werkcultuur begint bij het respecteren van de tijd van de werknemer.

Het streven naar een duurzaam ritme
Uiteindelijk draait het allemaal om het vinden van een goede balans tussen werk en privé in een tijdperk waarin alles in elkaar overloopt. Het is geen luxe maar een voorwaarde voor duurzame inzetbaarheid. Wie nooit uit staat raakt uiteindelijk opgebrand. Het aangeven van digitale grenzen betekent dat je eerlijk communiceert naar je omgeving wanneer je wel en niet beschikbaar bent. Dit schept duidelijkheid en voorkomt irritaties aan beide kanten. Het is volkomen acceptabel om na zeven uur ’s avonds niet meer op werkgerelateerde appjes te reageren. Sterker nog het dwingt respect af van collega’s die vaak met dezelfde worsteling kampen.

Praktische stappen naar digitale rust
Het terugwinnen van je tijd begint met kleine acties. Probeer bijvoorbeeld de telefoon niet mee te nemen naar de slaapkamer of stel vaste tijden in waarop je je berichten controleert in plaats van de hele dag door. Het informeren van je contacten over je nieuwe bereikbaarheidsregels helpt om verwachtingen te managen. De wereld vergaat meestal niet als een reactie een paar uur op zich laat wachten. Door bewust om te gaan met digitale communicatie ontstaat er weer ruimte voor diepe concentratie en echte ontspanning. De moderne mens die zijn eigen grenzen bewaakt is uiteindelijk gelukkiger en effectiever dan degene die altijd op stand-by staat.

(Partnerbijdrage Twenty Four Webvertising B.V.)

Het bericht Meer focus en minder afleiding in een digitale wereld verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Joop Kok. Vanaf het moment dat het verhaal de ronde deed dat er een  demonstratie gehouden zou worden tegen de komst van statushouders, maakte ik me zorgen. Ik was bang dat de Aalsmeerse verhoudingen op scherp zouden worden gezet en dat het hier minder prettig wonen zou worden. Ik vroeg me af of we dan nog wel met elkaar gezellig naar de Geraniummarkt konden gaan. De traditie van elkaar op het Raadhuisplein tegenkomen gezellig een praatje maken of elkaar alleen maar even gedag zeggen, dat lieten we ons toch niet afnemen. Die gezelligheid en gemoedelijkheid daar waren we toch trots op? Ik was dan ook blij dat er op dat zelfde plein een demonstratie werd gehouden om mensen welkom te heten. Gelukkig liep het met een sisser af en werd de afgelopen Geraniummarkt weer volop bezocht.

En ja, ik hoor het u al zeggen, “jij en je zorgen maken, waar heb je het over”. Jij hebt een huis, een groot netwerk waar je op terug kan vallen, maar dat geldt niet voor iedereen. Er zijn jongeren van dik in de twintig, zelfs nog ouder, die nog steeds op hun kinderkamer wonen. Er zijn ouderen die maanden moeten wachten op goede zorg, maar die komt maar niet. Wel de zorg voor die statushouder en hun nareizigers. En dan nog wel midden in het dorp van Aalsmeer. Vind je het gek dat mensen dat niet begrijpen?

De migrant, geen onbekende
Maar dat begrijp ik wel, in de jaren tachtig heb ik nog tegen de woningnood gedemonstreerd, maar wat ik niet begrijp is dat de woede en kwaadheid zich richt op mensen die daar het minst verantwoordelijk voor zijn: de migrant. Geen onbekende overigens als je de geschiedenisboeken erop naslaat. In ‘De beknopte Geschiedenis van Aalsmeer’ is te lezen dat ze al in 1811 Aalsmeer aandeden: “43 werklieden uit het Groothertogdom Berg (Duitsland) komen jaarlijks naar dit land om er vandaar weder te vertrekken”. Gedreven door armoe en met het vooruitzicht van hogere lonen dan elders, kwamen ze hier in de veen- en turfwinning werken en legden zij de infrastructuur die de latere sierteelt mogelijk maakte. Sommigen zagen het hier wel zitten en kwamen terug om zich definitief te vestigen. Eén daarvan was de 27 jarige Hermann Hendrich Buschermühle uit het Duitse plaatsje Ankum, even boven Osnabrück, die rond 1813 een paspoort kreeg om terug naar zijn vaderland te kunnen keren. Een jaar later ondernam hij nogmaals de reis, ditmaal voorgoed, blijkbaar had hij zijn geluk gevonden en werd hij de stamvader van alle Buskermolens.

Leunen op goedkope arbeidskrachten
Van de jaarlijks rond een miljoen arriverende arbeidsmigranten blijft er altijd, net als in de tijd van mijn voorouders, een bepaald percentage voorgoed in Nederland. Uit onderzoek blijkt dat we die aanstroom niet aankunnen en dat de rem erop moet. De ‘Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen 2050’ adviseert dan ook om te transformeren naar een kenniseconomie en sectoren die zwaar leunen op goedkope arbeidskrachten, waaronder de glastuinbouw, te ontmoedigen. Desondanks zijn er nog volop plannen voor de bouw van migrantenhotels. Waar, wegens geluidsoverlast van Schiphol, geen woningbouw is toegestaan, mogen nog wel in sommige gevallen hotels en migrantenwoningen gerealiseerd worden. Als je meer grip wil krijgen op de toestroom van migranten, doe het dan vooral binnen die groepering. Vluchtelingen toestroom is afhankelijk van wat er in de wereld gebeurt en dat heb je veel minder in de hand. Maar kun je je afvragen, durft de politiek dat wel aan, is die wel opgewassen tegen het verzet uit de glastuinbouw, of tegen de dreiging dat er faillissementen zullen vallen?

Zorgwekkend en schrijnend
Ondanks de democratisch genomen keuze voor de spreidingswet, werd die door het vorige kabinet niet uitgevoerd. Ter Apel liep ‘vol’ en mensen moesten zelfs buiten op het gras slapen. Die opgelopen achterstand wil men nu snel inhalen en nareizigers, u weet wel die ‘duizenden’ van Yesilgöz die tot de val van een kabinet leidde terwijl het er maar 170 waren, worden nu direct doorgestuurd naar de gemeentes die voor huisvesting moeten zorgen. Tijd voor goed overleg was er niet, men wilde direct resultaat boeken. Niet iedereen had daar oog voor en ook hier werd er geprotesteerd. Agressie en frustratie richtte zich opnieuw niet op degenen die daar verantwoordelijk voor waren, het vorige kabinet, maar op degenen die het zwakst zijn: de vluchteling. Het is zorgwekkend en schrijnend om te zien dat er zelfs verantwoordelijke bestuurders zijn voor dat falende beleid, die aanmoedigen om in verzet te komen.

Werking van de markt
Maar onze gemeente moet wel voor de woningen zorgen Joop, van de weinige die er zijn ontnemen de statushouders huisvestingsplekken waar zoveel vraag naar is bij onze jongeren. Daar kun je toch wel enige empathie voor opbrengen? Het hebben van een betaalbaar huurhuis houdt me al bezig sinds de oprichting van Aalsmeerse Belangen. Het was toen, beginjaren tachtig, de basis van de oprichting en ik ben toen zelfs met voorstellen gekomen. Maar het is lokaal moeilijk oplosbaar, dat moet landelijk. Nederland heeft een tekort van 400 duizend woningen, ontstaan door jaren weinig bouwen, vooral betaalbare (huur)woningen, door procedures die vastliepen en een overheid met veel te veel vertrouwen in de werking van de markt. Daar zit het probleem, niet dat een vluchteling na lang wachten een sleutel krijgt, maar dat vele anderen geen toekomstperspectief hebben dat zij er ook ooit één zullen krijgen.

Weliswaar zijn er lokale partijen die daar anders over denken, maar mij hebben ze nog niet kunnen overtuigen.. FlorAalsmeer biedt zelfs 5% minder goedkope woningen dan de toekomstige plannen (30% tegenover nu 35%) en zijn het vooral de grondeigenaren die er baat bij hebben. GroenLinks/PvdA zet in op starters- en bejaardenwoningen, maar geeft niet aan hoe men aan de grond en financiering denkt te komen. En het plan van de VVD, goedkope koopwoningen voor starters, zal vooral ten goede komen aan kinderen met ouders die wel even een tonnetje op tafel leggen. Geheel in strijd met het gedachtegoed van het liberalisme, want die staat voor een maatschappij waarin de sociale status en macht van individuen worden bepaald door hun eigen verdiensten (merites) en talenten.

Bovendien als de woningen worden doorverkocht dan zal dat voor prijzen zijn conform de marktwaarde en zijn ze niet langer door starters te betalen.

Bij het realiseren van de plannen die er nu liggen, Westeinderhage en Oosteinderdrie-hoek, wordt niet voldaan aan de grote vraag naar goedkope huurwoningen. Dat kost de ontwikkelaar, gezien de hoogte van de grondprijs, meer geld dan dat het oplevert. Bij het vaststellen van het percentage (25%) is daar, ondanks de belofte van de toenmalige D66 wethouder om daar voor 35% sociaal te bouwen, rekening mee gehouden. Wie daar dan de schuld van krijgt is wel duidelijk.

Je keert je tegen de zwakste: de vluchteling                                                                                                      
In onze houding tot anderen blijkt nog steeds de junglewet van het schoolplein op te gaan: je keert je tegen de zwakste. Niet tegen degenen die jarenlang verantwoordelijk  waren voor de gemaakte politieke keuzes op het gebied van de woningbouw, op het gebied van de opvang van vluchtelingen of het gevoel van onveiligheid. Bij ieder probleem wordt er naar hen gewezen. Geen woning? Asielzoekers. Geen zorg? Asielzoekers. Onveilig gevoel? Asielzoekers……

Het bericht Migratie hoort bij welvaart, daar moet je humaan mee omgaan verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: redactie. Wethouder Sven Spaargaren bracht maandag 18 mei een bezoek aan Meerlanden om hen te bedanken voor hun snelle inzet bij het organiseren van de papierinzameling in Kudelstaart. Als blijk van waardering nam hij een taart mee voor de medewerkers.

Aanleiding was het besluit van Stichting Supporting Kudelstaart (SSK) eerder dit jaar om te stoppen met de inzameling van oud papier en karton. Na overleg heeft Meerlanden deze taak vanaf maart 2026 overgenomen.

Snelle inzet
Dankzij deze snelle inzet bleef de afvalinzameling voor inwoners gewaarborgd. Wel veranderde de manier van inzamelen: papier wordt sindsdien via rolcontainers of ondergrondse containers ingezameld en niet langer via losse bundels aan de straat.

Wethouder Sven Spaargaren: “Toen de inzameling via SSK stilviel, was het belangrijk dat er snel een oplossing kwam. Meerlanden heeft dat snel voor ons opgepakt. Dankzij hun inzet konden inwoners hun papier en karton gewoon blijven scheiden. Dat verdient een groot compliment.”

Belang goede afvalscheiding
De gemeente Aalsmeer benadrukt het belang van goede afvalscheiding. Papier en karton zijn waardevolle grondstoffen die kunnen worden gerecycled tot nieuwe producten.

Tijdens het bezoek sprak de gemeente haar waardering uit voor de betrokkenheid en flexibiliteit van Meerlanden. Dankzij deze samenwerking blijft de papierinzameling in Kudelstaart goed en duurzaam geregeld.

Het bericht Wethouder bedankt Meerlanden verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.