Door: Hermen de Graaf. Een sterk punt van de Aalsmeerse economie is de export van bloemen en dat is mede te danken aan de import ervan. Ook de import van arbeidsmigranten is heel belangrijk om deze activiteiten voort te zetten. In ‘mijn’ tijd bij de bloemenveiling, waar ik ooit werkte, telden we dagelijks zo’n zeventig nationaliteiten onder het veilingdak. Dat er in deze internationale smeltkroes eind april geprotesteerd werd tegen de tijdelijke huisvesting van veertig statushouders in hotel De Jonge Heertjes is tegen die achtergrond des te vreemder.

Migratie in Aalsmeer is net als in Nederland van alle tijden. Al sinds de twaalfde eeuw toen arbeiders uit West-Friesland, toevallig de streek waar ik ben opgegroeid, werden gerekruteerd om te helpen bij de ontginning van de veengebieden in de regio Aalsmeer/Kudelstaart.

Genuanceerd weerwoord
In hun studie ‘Vijf eeuwen migratie’ (2018) beschrijven de gebroeders Leo en Jan Lucassen op wetenschappelijk niveau en zeer genuanceerd welke invloeden dit heeft gehad op allerlei ontwikkelingen in Nederland. Zowel de nadelen als de voordelen worden genoemd, al is hun studie ook een genuanceerd weerwoord op het huidige immigratiepessimisme. En Aalsmeerder Jan Willem de Wijn, helaas te vroeg overleden, studeerde in 2013 cum laude als historicus af op de lokale migratiegeschiedenis. Eén van zijn bevindingen was dat er in de achttiende eeuw uit met name Duitsland een veel grotere immigratiestroom was dan tegenwoordig uit Polen.

Het is af te lezen uit de achternamen van veel tegenwoordig echte Aalsmeerse en Kudelstaartse families, bijvoorbeeld Hansen, Hofman, Joren, Buskermolen en Overwater – om er maar een paar te noemen. In mijn geboortedorp Broek op Langedijk is dat overigens ook merkbaar. Zo noemden wij een familie Timmerman ‘Poeptim’, verwijzend naar de bijnaam ‘Poepen’ voor Duitse seizoenarbeiders. Arbeidsmigranten vormden in het verleden de hoofdmoot van de immigratie en dat is nog zo.

Een schijntje
De schattingen lopen uiteen, maar volgens sommigen loopt de arbeidsmigratie in de regio Aalsmeer in het voorjaar op tot minstens het dubbele van de 1.500 hier geregistreerde buitenlandse werknemers. En er zijn zelfs schattingen die oplopen tot tussen 6.000 en 8.000. Hoe dan ook, veertig statushouders is dan een schijntje.

Nou hoor ik wel eens, dat met het wegvallen van veel kwekerijen in en rond Aalsmeer buitenlandse werknemers niet meer nodig zijn. Niets is minder waar. Weliswaar zijn er bijvoorbeeld nog maar een tiental seringenkwekers, toen wij hier veertig jaar geleden kwamen wonen (ja, ik ben dus ook een arbeidsmigrant) zo’n 115. En professionele rozenkwekers, destijds ruim vijftig in de gemeente Aalsmeer, zijn er helemaal niet meer.

Handelscentrum
In de afgelopen jaren heeft Aalsmeer zich ontwikkeld tot een handelscentrum in plaats van een productieregio. De Nederlandse bloemen- en plantenexport met Aalsmeer als kern heeft inmiddels een waarde van meer dan € 8 miljard. Die export gaat naar zo’n 120 landen in de hele wereld. En de importstroom van bloemen en planten naar dit handelscentrum komt uit meer dan veertig landen.

Zo’n ontwikkeling van productie naar handel is een normaal economisch verschijnsel. Het heeft zich bijvoorbeeld ook in Urk voorgedaan. Van oorsprong een vissersdorp, maar de vissersvloot is sinds ongeveer 1990 sterk gekrompen. Met dank aan strengere visquota, meer windmolenparken en natuurgebieden en gestegen brandstofprijzen. De vistraditie is niet verdwenen, want uit de hele wereld wordt anno 2026 vis in Urk geïmporteerd en verwerkt. Van de € 8 miljard handelsomzet in vis (vergelijkbaar dus met bloemen en planten) in Nederland wordt € 4,5 miljard gerealiseerd op en rond Urk.

Armoedige protest
Voor Aalsmeer en de regio is import noodzakelijk, dat geldt voor bloemen, planten en… mensen. Ruimhartige opvang van migranten past daarbij meer dan het armoedige protest op 28 april van ‘Aalsmeer in verzet’. De lokale partijen VVD (landelijk de ontwerper van de spreidingswet, dit terzijde) en FlorAalsmeer stonden er openlijk. Of staan ze dat nog? Een sterk vastgoedgedreven protest overigens, zoals blootgelegd door onder anderen Pierre Tuning. De vastgoedmannetjes (een maffia noem ik het niet hoor) waren bang voor waardevermindering?

Dat protest is een hele stille dood gestorven. En ik heb begrepen dat de statushouders in De Jonge Heertjes wél worden ondersteund door onder andere de bewoners die hen op 28 april hebben verwelkomd…

Hermen de Graaf werkte in de sierteelt en -handel. Aalsmeerder, geboren en getogen in West-Friesland. Twittert over politiek, #wandelinghond en meer. Was CDA-Statenlid in provincie Noord-Holland. Jongleert graag met rentmeesterschap en samenredzaamheid.  Eigenwijze kerel (vindt hij zelf niet).

Het bericht Column: ‘Aalsmeer is afhankelijk van import… ook van migranten’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.