Door: Jan Dreschler. Aalsmeer telt vele ondernemers. En eigenlijk is Karel Leeuwe (22) ook een kleine ondernemer. Hij vond zijn eigen invalshoek: geld verdienen voor zijn hobby én iets goeds doen voor de wereld. Een gesprek met hem vindt plaats in Cafetaria De Jonge in de Zijdstraat, en daar is een goede reden voor.

Als je aan Karel vraagt iets over zichzelf te vertellen, dan zegt hij meteen: “Ik heb autisme en een licht verstandelijke beperking.” Maar een mens is natuurlijk meer dan zijn ziektebeeld. Het gaat over leven in onze samenleving, over dromen en het volgen van je idealen. En dat blijkt niet zo gemakkelijk als je ‘anders’ bent. Karel haalt blikjes en ander vuil op in de winkelcentra en zorgt ervoor dat er geen zwerfvuil meer te zien is. Het is begonnen bij de invoering van het statiegeld. Hij zag het als een manier om zijn zakgeld aan te vullen.

Complimenten
“Maar,” zegt hij, “ik wil ook iets doen aan de opwarming van de aarde.” En dus is Karel op jacht naar blikjes en flessen, maar ontfermt hij zich ook over sigarettenpeuken, papier enzovoort. Hij doet dat zowel in de Zijdstraat en omgeving als in de Ophelialaan.

“Als ik wakker word, dan ga ik op weg en soms ben ik tot het avondeten bezig. Ik kijk wat er op straat ligt en of er blikjes in de vuilnisbakken zijn beland. Ik zie vaak dat mensen dingen weggooien. Ook krijg ik wel complimenten. Mensen zeggen dan: ‘Goed bezig!’ en dan antwoord ik: ‘Dank je wel.’”

Hij vindt het wel gek dat mensen zomaar rommel neergooien terwijl “ik erbij sta en zie dat ze het doen. Ik wil graag de opwarming van de aarde stoppen, maar ik wil ook graag geld verdienen. Met het geld dat ik bijeenbreng, spaar ik voor de nieuwe GTA 6 (Grand Theft Auto, red.), een game die binnenkort verschijnt en die heel duur is. Ik verdien soms wel 30 euro per maand met dit werk.”

De opbrengst per dag is wisselend. Als het slecht weer is en de mensen minder buiten zijn, wordt er ook minder weggegooid. Maar bij mooi weer is er veel te vinden. “Op de lange termijn,” zegt Karel, “wil ik graag rijk worden en ik wil ook een nieuwe PlayStation aanschaffen.”

Koord met medaillon
Karel heeft een zonnebloemkoord om zijn hals. Dat is een koord waarmee aangegeven wordt dat iemand een niet-zichtbare aandoening heeft. Ook hangt er een medaillon aan waarop staat: ‘Ik heb autisme’. “Ik heb dat van mijn moeder gekregen. Dan kunnen mensen, als ze dat zien, snappen waarom ik soms anders reageer dan andere mensen.”

“Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk om mensen recht aan te kijken. Ik kan ook heel boos worden als mensen brutaal tegen me zijn. En ik kan ook heel verdrietig worden, maar dat houd ik meestal voor me.”

Klik met De Jonge
Bij het vinden van hernieuwde moed om er weer op uit te trekken, speelde cafetaria De Jonge een grote rol. Er was een klik met de eigenaar. De cafetaria is voor Karel een veilige plek geworden waar hij altijd naartoe kan vluchten en een warm onthaal vindt. Vandaar ook dat het interview daar wordt gehouden, op een plek waar het opvalt dat er heel sociaal met klanten wordt omgegaan en waar zelfs een openbaar toilet aanwezig is. Zo is cafetaria De Jonge niet alleen een veilige plek voor Karel, maar ook van toegevoegde waarde voor het hele dorp.

Mede dankzij de cafetaria voelt Karel zich weer zelfstandiger. Hij heeft meer plezier in het leven. “Ik wil gewoon lekker opruimen. Het is verbazingwekkend dat je overal wel afval vindt, soms verborgen in de bosjes. Maar ik kom het allemaal op het spoor. Soms krijg ik complimenten van winkeliers, zelfs vandaag nog.”

Als hij niet op blikjes uit is, is Karel druk met zijn PlayStation. “Ik ben daar heel erg goed in en ik wil graag de beste worden!”

Respect
Georgina zegt: “Ik heb een hele lieve broer aan Karel. Hij is altijd bereid om te helpen. Als ik problemen heb op school met medeleerlingen, dan bel ik hem op en dan springt hij op de fiets en rijdt zo hard als hij kan naar me toe.”

Het gezin bestaat uit een vader en moeder en behalve Karel en Georgina zijn er nog een oudere broer en een jonger broertje. Het gezin woont in de Hornmeer. “Voor ons is Karel een gewone broer. Ik behandel hem niet anders dan anderen. Ik weet wel heel goed hoe ik dingen aan hem moet uitleggen.”

Het laatste woord is voor Karel zelf: “Ik kan zo moeilijk begrijpen dat mensen niet goed met elkaar omgaan. Ik zou willen dat er meer onderling respect is en ook dat omstanders die zien dat ik of iemand anders gepest wordt, er iets van zeggen of helpen.”

(Foto’s: Arjen Vos)