❌

Lees weergave

Wethouder Van der Plas: ‘Alle raadsleden zijn me even lief’

Door: Joop Kok. Na mijn interview met de wethouder vroeg ik me af van wat ik er nu eigenlijk mee moest. Dik een uur met iemand in gesprek en er niet een vinger op kunnen leggen. Vertwijfeld keek ik hem aan en zei: “Jemig, hoe pak ik dit aan, het meeste dat me bij is gebleven is dat je ontzettend je best wil gaan doen.” “Dan schrijf je dat toch,” was zijn antwoord.

Mede als eerbetoon aan Paulien Cornelisse, wilde ik mijn worsteling met de betekenis van de woorden van de wethouder in eerste instantie geheel anders duiden: ‘Taal maakt alles onduidelijk, maar als je heel goed luistert hoor je wat mensen eigenlijk liever niet willen zeggen: wie ze zijn.’ Toch heb ik die observatie van haar niet gebruikt. Ik vond hem niet stimulerend en uitnodigend genoeg om daarmee een jong mens vol goede moed in deze gemeente te introduceren. Liever koos ik voor de komma. Daar straalt hoop van uit, belofte en voortgang. Een nooit eindigend verhaal of avontuur.

Historische band Aalsmeer – Katwijk
Alvorens het interview te beginnen, legde ik hem een passage voor uit het boek: ‘Aalsmeer, gewonnen uit het veen, bedreigd door het water’ van Jan H. Vinkenoog. Het gaat over een grafelijke oorkonde uit 1199 waaruit op te maken valt dat Aalsmeer in 1133 door gravin Petronella van Saksen aan de abdij van Rijnsburg is geschonken. Een oude historische band tussen Katwijk en Aalsmeer. Hem was die specifieke band niet bekend.

Soms wat tegendraads
De meest geijkte vraag waar je in Aalsmeer een kennismakingsgesprek mee begint is wel: ‘Van wie ben je er één? Daar word je in Katwijk niet wijzer van als je Van der Plas heet, die naam komt daar te veel voor.  Zijn moedert komt oorspronkelijk uit Amsterdam en is op haar vijfde, samen met haar ouders naar Katwijk vertrokken. Ze is nu 60 en voelt zich nog steeds geen ‘Kattukker’. Hij (32) heeft een thuiswonende broer (25) die op de veiling werkt en een zus (30) met een verstandelijke beperking die begeleid woont en in een verzorgingstehuis schoonmaakt en voor koffie en thee zorgt. Van zijn vader heeft hij zijn werklust en van zijn moeder haar enthousiasme voor wat ze doet en haar oog voor het sociale en het soms wat tegendraadse.

‘Nogal eigenwijs’     
Hij spreekt gemakkelijk, naar woorden hoeft hij niet te zoeken en stopwoordjes voor wat bedenktijd heeft hij niet nodig. Achteloos vangt hij zijn woorden. Op de vraag van Radio Aalsmeer hoe hij vroeger op jonge leeftijd was, gaf hij als antwoord: “nogal eigenwijs”. Hij zocht het gevecht wanneer hij vond dat die 5,3 toch echt een 5,5 moest zijn. Toch zou je dat voorval ook anders kunnen duiden, namelijk het zoeken naar grenzen van hoe je met goed gekozen woorden de werkelijkheid naar je hand kan zetten. Dat verklaart deels ook waarom hij binnen de wirwar aan studiemogelijkheden uiteindelijk koos voor bestuurskunde. Het is een breed georiënteerde studie, sociologie, politicologie, economie, recht, waarbij het vooral op goed luisteren en communiceren aankomt. Om zich dat ook in het Engels eigen te maken trok hij een paar maanden door Nieuw Zeeland.

Adviseurschap 
Zijn werkzame leven begon hij als adviseur van Tobias van Gent, VVD-Kamerlid van de Tweede Kamer van 2018 tot 2021. Daar leerde hij het politieke handwerk, midden in het hart van de democratie. Daarna adviseur van het College van Bestuur van Hogeschool Leiden. Een moderne leergemeenschap van ongeveer 12.000 studenten en 1.400 medewerkers waarin onderwijs en onderzoek voor en met ‘reguliere’ studenten, centraal staat. ‘Heel iets anders dan de Tweede Kamer maar toch ook daar politiek. Ook daar spelen belangen en probeert men dingen gedaan te krijgen. Wel meer een 9- tot -5- baan dan in de Tweede Kamer.’

Hij koos voor de Hogeschool omdat hij daarnaast zelf politiek actief werd binnen de VVD in Katwijk. Hij werd fractieleider, lijsttrekker, maar helaas de partij ging van drie naar twee zetels. “Wel geweldig om te ontdekken hoe het is om zelf de richting van het beleid te bepalen. Als adviseur verschilden mijn gedachten wel eens met die van mijn kamerlid. Op zich prima, maar ik wil graag meedoen.” Hetzelfde dilemma waar hij voor stond toen er dit jaar na de formatiegesprekken er voor de VVD geen ruimte was om aan het schuiven aan de bestuurstafel. “Ondanks de winst van twee naar vier zetels, koos de bestaande coalitie, die de meerderheid verloor, voor een aanvulling met PRO en niet met de VVD.”

Telefoontje uit Aalsmeer
“Nog vier jaar doorgaan en maar afwachten of er naar je geluisterd wordt? Als Katwijkse VVD gingen we in overleg, analyseren wat er gebeurd was en besloten om er weer enthousiast tegen aan te gaan. Tot ik in begin juni een telefoontje uit Aalsmeer kreeg: Sven Spaargaren. Net één minuut na mijn functioneringsgesprek van de Hogeschool Leiden. Ik had net nog gezegd: Ik heb er weer zin in.”

Hij was volledig verrast, stond nergens op een lijstje. Het enige dat hij kon bedenken van hoe men aan zijn nam kwam, was dat hij actief was op de sociale media.

Het was een moeilijke keuze. Hij wachtte totdat de coalitie in Katwijk rond was. Een heel dichtgetimmerd coalitieakkoord. Voor hem was het toen duidelijk, dat wordt weer vier jaar tegen een muur beuken om dingen gedaan te krijgen. Vier jaar met het coalitie-akkoord in de hand door het college worden teruggewezen naar de oppositiebankjes. Vier jaar iets doen wat hij al kende, vier jaar zonder enige ontwikkeling.

Elk raadslid serieus nemen
“Hier in Aalsmeer kan ik de kennis die ik heb opgedaan met het meebewegen met andere partijen, als wethouder goed inzetten. We hebben hier 23 raadsleden en die zijn me allen even lief. Elk raadslid zit daar met een bepaald mandaat. Heeft stemmen gekregen of persoonlijk of via de partij en vertegenwoordigt een deel van je bevolking. Ik wil dan ook elk raadslid serieus nemen. Er zullen ongetwijfeld moties en amendementen komen waarvan ik denk: dat past niet. Dat is prima als je dat dan ook maar uitlegt. Dat is mijn algemene lijn om dat bij elk voorstel van wie dan ook te doen. Dat is misschien naïef, maar dat merk ik dan wel.”

Het avontuur van Lennart begint, de komma is geplaatst,

(Foto’s: Arjen Vos)

 

Het bericht Wethouder Van der Plas: ‘Alle raadsleden zijn me even lief’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

  •  

Column: ‘Ondanks mijn waarschuwingen…:

Van Pierre Tuning een bijdrage naar aanleiding van zijn onfortuinlijke buiteling in huis waardoor hij een behoorlijke tijd moest revalideren. Inmiddels is hij weer thuis waar hem een pennenstreek te binnen schoot van exact drie jaar geleden.

12-10-2023 474. Vallen

Door: Pierre Tuning. Er is natuurlijk veel belangrijker (wereld-)nieuws, maar soms zijn er krantenberichtjes die voor deze bejaarde Nederlander uiterst actueel zijn. Het volgende bericht deed mijn dichtader vloeien: ‘Opnieuw meer mensen overleden na een val,’ meldt het CBS. Het aantal sterfgevallen door vallen neemt opnieuw toe, en blijft met afstand de meest voorkomende niet-natuurlijke doodsoorzaak. Het aantal Nederlanders dat overlijdt na een val is vorig jaar met 15 procent gestegen. Gemiddeld vinden dagelijks 17 fatale valincidenten plaats. Het grootste deel van de sterfgevallen betreft ouderen van 80 jaar of ouder.’

Ik heb mij voorgenomen om in het vervolg steeds de aangesneden problematiek in de vorm van een rondeel weer te geven. (‘Gewoonlijk telt het rondeel acht regels en dan zijn de regels 1, 4 en 7 aan elkaar gelijk en de regels 2 en 8.’ – aldus de website poëzie in beweging.)

Waarom een ‘rondeel’? Ik knutsel tegenwoordig graag met een strakke, ouderwetse vorm op rijm, en de herhaling van zinnen geeft enerzijds het gedicht iets bezwerends, maar werkt ook ironisch en relativerend – precies wat de bedoeling is. ‘Ernst en luim,’ zal ik maar zeggen.
Daarom heb ik gemeend mijzelf en mijn leeftijd- en lotgenoten de volgende waarschuwing toe te dienen:

NEERGEDONDERD
Niet vallen, blijven staan, want als je valt, ben je de lul
Voor hele ouwe mensen is de rest maar flauwekul
Want als je komt te vallen, ga je bijna zeker dood
Niet vallen, blijven staan, want als je valt, ben je de lul
Van uitstel is geen sprake, je levenskans wordt nul
En wat de arts ook doet, je bent voorgoed verkloot
Niet vallen, blijven staan, want als je valt, ben je de lul
Voor hele ouwe mensen is de rest maar flauwekul

Begin dit jaar was dit mijn bijdrage aan de Gedichtendag;

VERANDERLEED
De morgenstond breekt hard door de gordijnen,
Een kille angst bekruipt het grauwe licht.
Verkreukeld is het lijf, het kraakt in elk;
Wie ik ooit was is langzaam aan ’t gewricht verdwijnen.

De kleren weet ik moeizaam om me heen te wrikken.
De toekomst is vergeten, ik moet naar de wc.
De trap kraakt in mijn kop, ik vecht met elke tree.
’t Ontbijt staat heel lief klaar om zomaar in te slikken.

Herinneringen zijn het brood van deze morgen.
Mijn stem klinkt hol, zoekt naar vergeten woorden.
Ik wil zo graag met jou naar paradijselijke oorden,
Maar onze daden zijn beperkt door vele mantelzorgen.

De rug steeds krommer en de knie stagneert bij ’t lopen.
Toch sta ik op, waarachtig, met de wil van toen,
Onhandig, niet om aan te zien, al jaren met pensioen.
Al ben ik niet meer die ik was, ik ben nog niet verzopen.

Ik dank mijn trouwe lezerschare voor hun medeleven…

Pierre

Het bericht Column: ‘Ondanks mijn waarschuwingen…: verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

  •  
❌