Eens in de zes weken vindt er in het raadhuis een naturalisatieceremonie plaats waarbij mensen met een niet-Nederlandse nationaliteit de ‘verklaring van verbondenheid’ afleggen waarmee ze officieel Nederlands staatsburger worden. AalsmeerVandaag spreekt regelmatig af met deze Nieuwe Nederlanders om hun levensverhaal te horen en te weten te komen hoe hun nieuwe land en woonplaats hen bevalt.

Door: Jan Dreschler. Luke Robinson (22) werd op 22 januari genaturaliseerd tot Nederlander door ten overstaan van loco-burgemeester Sven Spaargaren de eed van verbondenheid af te leggen. Toch is hij gewoon in Nederland geboren en getogen. Zijn vader en moeder waren echter Iers/Brits. Bij de Brexit koos hij voor een Iers paspoort, iets wat hij in zijn jonge jaren wel leuk vond. “Maar nu ik volwassen ben, heb ik daar een beetje spijt van,” zegt hij, “en het had me ook het nodige geld bespaard, want onder de achttien is naturalisatie goedkoper.”

Sky Dive instructeur
Luke’s vader is afkomstig uit Noord-Ierland, zo’n twintig minuten buiten Belfast, en zijn moeder groeide op in Birmingham. Beiden zijn echter op jonge leeftijd naar Zuid-Afrika verhuisd en daar opgegroeid. Nog voor de geboorte van Luke zijn ze teruggegaan naar Europa, mede doordat het daar toch wat minder veilig werd. Hun vestigingsplaats was toen nog onbekend.
Ze maakten eerst een trip door Europa en eindigden uiteindelijk op Texel, waar Luke’s vader skydive-instructeur werd op de Texelse luchthaven. Later verhuisde het gezin naar Amstelveen, omdat Luke’s moeder als stewardess vloog voor een Britse luchtvaartmaatschappij en zijn vader een baan kreeg op een kantoor in Hoofddorp. Vervolgens werd Luke geboren in 2003. Hij was de derde in het gezin. Zijn twee oudere broers zijn al eerder genaturaliseerd.

Stemrecht
De aanleiding voor Luke om die stap ook te doen was deels omdat hij zijn Ierse paspoort moest verlengen, maar hij wil ook graag gebruikmaken van zijn stemrecht en overweegt na zijn afstuderen om iets voor Defensie te doen. Dat zijn goede redenen om nu ook echt officieel Nederlander te worden. Het is goed getimed, want hij gaat zeker in maart naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Over de naturalisatie is hij vrij laconiek. “Ik hoefde er weinig voor te doen, alleen was er wel wat geduld nodig. Als je een aanvraag doet, dan duurt het enkele maanden voordat het allemaal in kannen en kruiken is en de plechtigheid kan plaatsvinden. Ik had bij de ceremonie geen idee wat me te wachten stond, maar het is prima verlopen.”

Geodata
Luke groeide op in de Hornmeer, bezocht de Wegwijzer en ging daarna naar het Hermann Wesselink College. Vervolgens is hij gaan studeren, namelijk geodata en design.
De strekking van de studie is dat allerlei data verzameld wordt over een bepaald grondgebied, bijvoorbeeld wat voor grondsoorten er zijn, wat er in de bodem zit en hoe het zit met kabels en leidingen, om dit vervolgens te visualiseren zodat het zichtbaar wordt voor de opdrachtgever.

De studie duurt vier jaar en Luke heeft er driekwart op zitten. Binnenkort is er een buitenlandse stage van negen weken, die hij mogelijk in Finland gaat doorbrengen. De eerste contacten zijn gelegd. Zijn vriendin Floor, met wie hij al drieënhalf jaar samen is, vindt dat overigens maar zo zo.

Op de lange termijn zou Luke zich graag verdiepen in de wereld van de ICT of aan het werk gaan voor een gemeentelijk GIS (Geografisch Informatie Systeem).

Supergezellig
Als je hem vraagt wat hij vindt van Aalsmeer, wordt Luke helemaal enthousiast. “Ik vind het een topdorp. Het is supergezellig. Ik heb veel voetballende vrienden met wie ik optrek en ’s zomers vinden we elkaar op het water met een biertje erbij. Het is echt genieten in Aalsmeer. Iedereen spreekt elkaar aan, ons kent ons. En de watertoren is absoluut de mooiste van het land.”

Het is overigens de vraag of zijn toekomst ook in Aalsmeer ligt. Luke overweegt om buiten de Randstad te gaan wonen. Zijn Brabantse vriendin Floor zou graag terug naar Brabant willen, dus het zou goed kunnen dat zijn toekomst buiten de Randstad zal zijn

Luke, die nu nog bij zijn ouders woont, verhuist binnenkort naar Aalsmeer-Oost, waar hij samen met een vriend een woning kan betrekken. Dus voorlopig is Aalsmeer de ‘place to be’.

(Foto’s: Jaap Maars)

Het bericht Nieuwe Nederlanders: ‘Aalsmeer is een topdorp’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Arjen Vos. In plaats van mensen of straatbeeld als lijdend voorwerp te gebruiken, duiken we in deze opgave van Verzin en win de dierenwereld in. En ook zetten we een paar stappen terug in de tijd. Toen alles nog wit was en de vogels blij waren met extra voer. Aan u de schone taak er een kop dan wel onderschrift bij te bedenken.

Of de winter nog terugkeert is de vraag. In de column van vandaag schreef ik dat er op 20 februari 1986 een Elfstedentocht werd verreden, dus wie weet wat ons nog te wachten staat.

Winter of niet, op de Aalsmeerderweg komt de opening van de Hoogvliet supermarkt steeds dichterbij. Maar als we Richard Sluijs moeten geloven heeft de aanleg van het parkeerterrein toch flinke vertraging opgelopen: “Ze liggen daar…” Winnaar tegelwip challlenge verontschuldigt zich bij gedupeerde supermarktbaas….’

Het zal vast wel goed komen met het terrein denken wij. Maar chapeau voor Richard, we vonden je verzinsel erg grappig en gunnen jou de Broodjes van de Zaak. Binnenkort valt de digitale bevestiging in je mailbox. De andere reageerders worden weer hartelijk bedankt voor het kleur geven aan de grauwe week.

Tot besluit wensen we u succes en inspiratie en geven het woord weer aan u.

(Foto’s: Arjen Vos)

Het bericht Foto 586: verzin en win verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Arjen Vos. Ineens had ik een stapel bankbiljetten in mijn hand waar ik me even geen raad mee wist. Lang nadenken over een bestemming van die honderdjes hoefde niet want de winkel die ik van jongs af aan al door mijn ouders leerde kennen, oefende op mij een enorme aantrekkingskracht uit. Foto De Boer was net zo’n soort snoepwinkel als Jamin een paar pandjes verderop. De glimmende camera’s en objectieven achter glas, de accubak met goudvissen, de karakteristieke zwarte krukjes. Maar ook: de knappe winkelmeisjes. Want ik was vijftien en dan krijg je oog voor schoonheid.

Mijn zuur verdiende centen, bij elkaar geknipt tussen de ‘leylandii’-coniferen bij Tupla hadden hun bestemming gevonden. Jaap Spaander liet mij plaatsnemen op zo’n zwart krukje voorin de winkel en presenteerde trots de starterskit van de Petri GX1 met 50 mm standaardlens. Ik was gelijk verkocht.

Fotografie liet me vanaf toen niet meer los en ik ving alles in mijn lens wat los en vast zat. Van bloemencorso tot klassenfeesten, van straatbeeld tot voetbalwedstrijden. Vooral voetbal. Wat was ik daar bezeten van.

Magisch was het moment waarop na dagen wachten het mapje met ontwikkelde foto’s werd overhandigd. Aan de balie van De Boer bladerde ik vol verwachting door het resultaat. Mislukte maar wel afgedrukte foto’s mochten van Jaap in het ’ronde archief’. Die werden niet berekend. Altijd jammer als een gehoopte droomfoto niet meer was geworden dan een onderbelicht gruizig en korrelig velletje papier dat rechtstreeks de prullenbak in kon. Wel fijn dat het de totaalprijs drukte want foto’s afdrukken was een dure grap.

Mijn camera en ik waren onafscheidelijk. Hij ging overal mee naartoe: tijdens het rondbrengen van de ochtendkrant, naar school, bij een potje voetbal na schooltijd of bij vrienden. Mijn vader gooide voor mij een balletje op bij de Nieuwe Meerbode en jawel: ze konden nog wel een ‘jonge hond’ gebruiken om in het weekend lokale sportwedstrijden en evenementen vast te leggen.

Met mijn Petri, voorzien met een rolletje Kodak T-max 400 in mijn schoudertas, stapte ik zondag 2 februari 1986 dapper het complex van VV Aalsmeer aan de Dreef op om mijn eerste voetbalwedstrijd voor ‘de krant’ te fotograferen. Direct na het weekend mijn film ingeleverd in de Kanaalstraat waar Bas Kreeft zorgde voor het ontwikkelen en afdrukken. Ik kon niet wachten tot het donderdag was om het resultaat in de krant te kunnen zien. En ik kon nauwelijks geloven dat ik daar op 6 februari míjn foto zag: bij een verslag van de zaterdagvoetballers… En zonder naamsvermelding. Dat was dan weer jammer.

Die februarimaand in 1986 markeert het begin van mijn loopbaan in de lokale media. De maand waarin Evert van Benthem voor de tweede maal de Elfstedentocht won en we bij Ruud van het Kaar de quickstep dansten op Feargal Sharkeys A Good Heart. In die maand begon het voor mij.

Na de Nieuwe Meerbode volgde een freelance traject langs onder meer de Aalsmeerder Courant en ruim twintig jaar het Witte Weekblad, waarin ik in woord en beeld verslag mocht doen van alles wat er in ons dorp en de omgeving speelde. En vanaf 2014 AalsmeerVandaag. Wie snel rekent, ziet dat er vanaf februari 1986 precies veertig jaren zijn verstreken. Een mooi moment om even bij stil te staan.

Dat dit jubileum vrijwel samenvalt met een andere memorabele maar droeve gebeurtenis, wil ik niet ongenoemd laten. We gedenken ook grondlegger van AalsmeerVandaag, Han Carpay die op 3 februari tien jaar geleden plotseling overleed. Zo glijden de jaren voorbij. En ondertussen blijven we zolang als we kunnen, doorgaan met het schrijven van geschiedenis. In woord en beeld.

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.

Het bericht Column: ‘Februari’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.