Een appel heeft geen marketingafdeling of influencer
Door Donald Esser.
Er zijn van die dingen waar een mens zich op een gewone avond ineens over kan verbazen. Bij mij gebeurt dat tegenwoordig nogal eens tijdens de reclameblokken op televisie. Misschien komt het, omdat ik inmiddels lezers graag wil laten doordenken.
Neem roken. Daar zijn we vanaf. Geen vrolijke mensen meer die elkaar op televisie een sigaret aanbieden alsof daarmee het ultieme geluk wordt bereikt. Kent u het nog: Belinda. Ook drankreclames zijn aan regels gebonden. We weten inmiddels dat overmatig alcoholgebruik niet bepaald een aanbeveling voor een lang en gezond leven is.
Maar vervolgens begint het reclameblok, na voornoemde restricties.
En daar komt de ene na de andere vrolijke aanbieding voorbij: koekjes, chocolade, ijs, ontbijtgranen die vooral uit suiker lijken te bestaan, chips in inmiddels zoveel kleuren dat een verfmenger er jaloers van wordt. Zoet, zoeter, zoetst. Zout, zouter, nog zouter. Alles prachtig verpakt, lachende mensen erbij en bij voorkeur een kind dat met grote ogen eerst naar pappa of mamma kijkt. En vervolgens hunkerend naar een chocoladeproduct.
Het heet geen verleiding. Nee hoor. Het is ‘genieten’. En daar zit misschien wel de grap.
We hebben jarenlang geleerd dat een sigaret ongezond is, terwijl ze bij mijn ouders veertig jaar geleden bij bosjes alsof het bloemen in een vaas betrof op de salontafel stonden met zo’n roterende wegdrukknop voor de peuken. Toen was roken heel gewoon. Iedereen deed het. We waarschuwen elkaar nu ook voor alcohol. Maar ondertussen worden we via televisie, internet en winkelrekken de hele dag uitgenodigd om ons lichaam vol te stoppen met producten, waarvan de ingrediëntenlijst soms langer en slechter is voor het lichaam is dan deze column.
En wie verdient daar miljarden aan? Juist. De grote wereldspelers in voedingsmiddelenland. Bedrijven die ons met een gerust hart vertellen, dat het allemaal onderdeel is van een ‘bewuste levensstijl’. Een beetje suiker hier, een krokanter daar. Vooral niet te moeilijk over doen. Unilever en soortgenoten hebben natuurlijk geen belang bij een consument die denkt: laat ik bij de tv vanavond eens een appeltje nemen. Die appel heeft geen marketingafdeling. Geen reclameman. Geen influencer. Geen kortingsactie. En al helemaal geen chocoladevulling.
Loop eens langs een schap met snoep, koek of chips en kijk rustig om je heen. Het is een kleurrijk walhalla. Alsof de voedingsindustrie gezamenlijk heeft besloten, dat gezond eten, de appel, vooral saai moet zijn. En dan staat daar ergens een zak chips die beweert ‘light’ te zijn. Light! Alsof een halve zak daarvan vervolgens vanzelf naar een fitnesscentrum wandelt.
Begrijp mij goed: een gezelligheidswijntje op zijn tijd is wat mij betreft geen nationale ramp. Een mens mag leven. Een glas wijn, een kaasplankje en een beetje genieten horen daar wat mij betreft gewoon bij. Maar misschien mogen we onszelf zo af en toe ook afvragen waarom we eigenlijk gedachteloos die dikgevulde schappen zoet- en zoutschappen leegkopen.
Niet alles wat verleidelijk wordt aangeprezen, is goed voor ons. Dat is geen ingewikkelde wetenschap. Daar hoef je alleen maar even over na te denken. En dat is precies wat Donald Denkt Door probeert te bereiken.
Eet smakelijk. Maar denk er even bij na.
Het bericht Column: ‘Donald denkt door’ verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.