Jeetje, Mireille, wat een begin van een zomerse bijdrage. Ja, dat dacht ik ook toen ik mijn gedachten op papier begon te zetten.

Ik zat op een terras ergens in het land. Na drie jaar wilde ik weer meedoen aan de reünie van mijn lagere school. Ruim 50 jaar geleden zat ik op een rooms-katholieke basisschool. Ik was het enige zwarte meisje.
Overigens heb ik mooie herinneringen aan die tijd: langs de huizen om steun te vragen voor Greenpeace, kinderpostzegels, we wonnen het scholenkampioenschap met mij als keeper, playbacken op de Dolly Dots.

De vorige reünie had ik overgeslagen: er waren mij wat opmerkingen ten gehore gekomen in de trant van ‘te veel buitenlanders en die vluchtelingen horen niet in Nederland, dus daarom stem ik PVV’.

Dit kwam uit de mond van een Indisch oud-klasgenoot. Ik had daar gewoon even geen zin in. En ik snapte niet dat hij zó fanatiek tegen buitenlanders was.

Terug naar het terras: nog voor het doen van de bestelling voor het eten, werd de toon weer gezet door dezelfde persoon: hij had een nieuwe “bijbaan”, hij was raadslid geworden en hun partij zat ook nog in de coalitie.
En hij begon zijn betoog met de eerste zinnen van mijn zomerbijdrage. Het ging over de man die Lisa in Amsterdam om het leven had gebracht. Een afschuwelijk drama.

Ondertussen begon mijn broodje kruidenboter niet meer zo lekker te smaken. “Het is belachelijk dat we een deel van onze vriendengroep niet meer zien, omdat ik bij de PVV ben gegaan”, hoorde ik mijn oud-klasgenoot zeggen. 

En toen zei ik ”ik ben hier niet gekomen om met jou te discussiëren over politiek, maar ik wil dat je weet dat ik het principieel niet met jou eens ben. Ik ben trouwens burgerlid van D66 en jij en ik staan ideologisch ver van elkaar.  Ik respecteer jou en ik wil alleen zeggen dat trots ben dat ik in een land leef waar we naast elkaar kunnen zitten.”
Het was even stil…

De avond verliep hierna gezellig met veel gelach en herinneringen. Ik paste toch zo goed bij de groep, want aan mij was niet te merken dat ik anders was, zeiden mijn oud-klasgenoten.
En toen kwam het gesprek over het Indië-verleden van Nederland en de klasgenoot zei dat hij verbijsterd was dat zijn ouders, ook echte Nederlanders, zo slecht waren behandeld door de Nederlandse overheid.  
“Dat valt nooit meer goed te praten, excuses zijn het minste wat moest gebeuren”.  Ik knikte instemmend…
Na oprechte warme knuffels, namen we afscheid van elkaar…

Vanochtend zag ik op Instagram een deel van de speech van Rob Jetten op de World Pride. Een paar woorden bleven bij mij hangen: “Het niet accepteren van het anders zijn, gaat over veel meer: het gaat over het niet accepteren van iemands seksuele voorkeur, iemands gender als eerste ring. Maar daarna gaat het over het niet accepteren van iemands kleur, iemands geloofsovertuiging, de volgende ring.”
Ik zie dat de ringen steeds verder worden verplaatst.

Langzaam pellen we de menselijkheid er af. En wat blijft er over? Wie valt er af? Wie hoort erbij en wie bepaalt dat?

Ook in de gemeenteraad van Amstelveen zijn wij vertegenwoordigers van verschillende ideologieën. Hoe ga je daarmee om? Wie wil je zijn, wat wil je van jezelf laten zien, waar is mijn grens? Mijn grens?

“Iemand zei, je hoort niet bij ons.
Mes-steek-pijn.
Denk goed na welke kant je staat.
Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit.
Maar in de kleur van je hart.”

Deze tekst is van het nummer Zwart-Wit, geschreven door Frank Boeijen, na de afschuwelijke moord op Kerwin Duinmeijer door een neonazi-skinhead op de nacht van 20-21 augustus 1983.

Volgende week  43 jaar geleden.