Op haar telefoon laat Dianne de website zien van een seksbedrijf in Amstelveen. Strak vormgegeven, overzichtelijk. Filters om te selecteren op leeftijd, haarkleur, haarlengte en cupmaat. Bekend van online shoppen. Alleen gaat het hier niet over schoenen of meubels. Het gaat over mensen. Over vrouwen. “Bijna iedereen aan wie ik dit laat zien, reageert gelaten,” zegt ze. Ja, zo werkt dat toch? Voor Dianne, lijsttrekker van de ChristenUnie in Amstelveen, is juist dát de schok. “Mijn hart huilt hiervan. Hoe zijn we dit normaal gaan vinden?” Het afgelopen jaar verdiepte zij zich intensief in het prostitutiebeleid van Amstelveen, gedreven door één fundamentele vraag: wie beschermen we eigenlijk en wie laten we los?

Achter de voordeur
Nederlanders zien zichzelf graag als geëmancipeerd. We verwerpen de machocultuur van figuren als Andrew Tate, investeren in veilige fietsroutes, hyperfelle straatverlichting en campagnes tegen geweld tegen vrouwen. Ook in Amstelveen. Terecht, zegt Dianne. Maar tegelijk ziet zij een hardnekkige blinde vlek: de prostitutie. “De ramen met neonverlichting zijn vrijwel verdwenen. Seksshops ook. Dat wekt de indruk dat sekswerk nauwelijks nog bestaat. Maar het tegendeel is waar. Het is verplaatst naar woningen en online platforms, achter voordeuren waar niemand kijkt.” Juist daar, zegt zij, schuilt het grootste risico. Niet op straat, niet in het licht, maar in de stilte.

Niet het oudste beroep, wel een van de gevaarlijkste
Prostitutie is niet het oudste beroep ter wereld (jager-verzamelaar was er echt eerder) maar wel een van de zwaarste en gevaarlijkste. Onderzoek na onderzoek laat zien dat geweld, uitbuiting en afhankelijkheid geen uitzonderingen zijn, maar structurele kenmerken. “Slavernij en kinderarbeid zijn ook lang genormaliseerd,” zegt Dianne. “Omdat het economisch handig was. Pas later begrepen we: beschaving betekent grenzen stellen. Mensen nooit reduceren tot een product. Ook niet in ruil voor geld. Niet alles wat wettelijk mag, is ook menselijk.” Wat haar raakt, is niet alleen het systeem, maar ook wat het met ónze blik doet. “In de Bijbel is waardigheid nooit afhankelijk van status, verleden of keuzes. God kijkt anders dan wij. Waar wij etiketten plakken, noemt Hij mensen bij naam. Waar wij wegkijken, ziet Hij.”

Lichaam als handelswaar
Die spanning werd voor Dianne scherp voelbaar in gesprekken met hulporganisaties. Online advertenties tonen lichamen als producten: selecteerbaar, vervangbaar, afrekenbaar. “Wij vinden uitbuiting van arbeidsmigranten in de champignonteelt terecht verschrikkelijk,” zegt ze. “Maar stel je voor dat die uitbuiting ook nog eens gepaard gaat met structurele seksuele beschikbaarheid. Dat je uit je lichaam moet treden om het vol te houden. Dat je
plezier moet veinzen om te overleven. Dat is onmenselijk.” En toch, zegt ze, kijken we liever weg. “We zijn terecht verontwaardigd als vrouwen op straat iets wordt aangedaan. Maar achter de voordeur, waar macht, geld en afhankelijkheid samenkomen, zijn de risico’s op misbruik en verkrachting vele malen groter. Dáár laten we het donker.” Waar wij reduceren tot functie of product, blijft voor God altijd een mens over: gekend en geliefd. “Wie gelooft dat ieder mens door God bij naam gekend is,” zegt Dianne, “kan niet onverschillig blijven tegenover systemen die mensen ontmenselijken.” Voor haar is dat geen vroom principe, maar een politieke opdracht: zichtbaar maken wie onzichtbaar dreigt te worden en blijven zeggen dat niemand samenvalt met wat hem of haar is aangedaan.

Rachab en het scharlaken koord
In haar denken laat Dianne zich inspireren door het Bijbelse verhaal van Rachab, een vrouw die leeft van prostitutie in Jericho. “In dat verhaal begint God niet met veroordeling,” zegt
ze. “Maar met bescherming. Rachab krijgt geen morele preek. Ze krijgt veiligheid. En ze hangt een scharlaken koord uit haar raam: een teken dat hier iemand woont die gezien moet worden.” Voor Dianne is dat beeld pijnlijk actueel. “Wat verborgen blijft, blijft onbeschermd. Stilte beschermt nooit het slachtoffer, alleen het systeem.”

Echte emancipatie
Dat Dianne dit thema agendeert vanuit de ChristenUnie roept soms verbazing op. De partij zou ouderwets zijn, vrouwonvriendelijk zelfs. “Dat beeld klopt simpelweg niet,” zegt ze. “De ChristenUnie is een van de meest vrouwelijke partijen van Nederland. Geen partij in Nederland waar zoveel sleutelposities worden bekleed door vrouwen, lokaal en landelijk. Zonder quota. Omdat vrouwen hier opstaan, vertrouwen krijgen en verantwoordelijkheid nemen.” Voor Dianne is emancipatie geen kwestie van alles tot markt verklaren. “Echte emancipatie vraagt dat je machtsverschillen durft te benoemen. Dat je grenzen stelt wanneer de vrijheid van de één structureel ten koste gaat van de ander.” “Ik kom niet op voor een braaf christelijk plaatje,” zegt ze. “Ik kom op voor vrijheid. Vrijheid die beschermt.”

Dag van de Betaalde Liefde
In de gemeenteraad werkte Dianne aan een motie die scherper kijkt naar bescherming, signalering en ondersteuning van mensen in de prostitutie. “Het gaat mij steeds om die ene vraag: wie betaalt hier eigenlijk de prijs?” Op 15 februari, de Dag van de Betaalde Liefde, wordt opnieuw gezegd dat sekswerk een vak is om trots op te zijn. Dianne kiest ervoor die dag anders te markeren. Niet door mensen te veroordelen, maar door het systeem ter discussie te stellen. “Betaalde liefde is geen liefde,” zegt ze. “Liefde veronderstelt gelijkwaardigheid. En zolang die ontbreekt, moeten we eerlijk zijn.” Haar hoop is dat Amstelveen een stad wordt die niet alleen goed verlicht is aan de buitenkant, maar ook bereid is licht te laten schijnen op wat zich in het donker afspeelt. Niet wegkijken. Maar omzien. Dat is opstaan voor het goede.

Al bijna 55 jaar gaan Henk en Anneke samen door het leven. Jaren van opvoeden, werken, loslaten en opnieuw vasthouden. Met kinderen, kleinkinderen en een verbondenheid die niet vanzelfsprekend is, maar gegroeid. “Liefde is geen toeval,” zeggen ze. “Het is iets wat je blijft kiezen. Elke dag opnieuw.”

Liefde met een fundament
In hun leven speelt het geloof een dragende rol. Jezus is voor hen een levende bron van vertrouwen, richting en hoop. Dat geloof is zichtbaar in hoe ze leven. In hoe ze keuzes maken. In hoe ze ruimte geven aan anderen. Jaren geleden baden ze om een huis. Niet zomaar een plek om te wonen, maar een plek om te delen. Toen ze onverwacht de kans kregen hun huidige woning te kopen, voelde dat als een geschenk en een opdracht. “Dit huis is ons toevertrouwd,” zeggen ze. “En wat je ontvangt, mag je doorgeven.”

Een huis waar je mag binnenkomen
Hun huis is zelden leeg. Familie, vrienden, kerkgenoten, logees en soms mensen die nergens anders terechtkunnen, schuiven aan. Niet omdat alles altijd perfect loopt, maar vanuit een diepe overtuiging: samen draag je het leven. “Als iemand voor je deur staat,” zeggen ze, “dan sta je er.” Liefde krijgt bij hen handen en voeten. In nabijheid. In tijd. In een extra bord aan tafel.

Investeren vóórdat het schuurt
Vanuit diezelfde overtuiging organiseren zij in hun huis de Marriage Course. Geen relatietherapie, of laatste redmiddel wanneer het al misgaat. Integendeel. Marriage Courses worden op veel plekken in Nederland laagdrempelig aangeboden, investeren terwijl de relatie nog goed is. Tijdens de avonden verandert hun woonkamer in een intiem, gastvrij woonkamerrestaurant. Stellen eten samen, nemen afstand van de drukte van alle dag en krijgen herkenbare thema’s aangereikt: communicatie, verwachtingen, conflicten, intimiteit en vergeving. Er wordt niets plenair gedeeld. Alles gebeurt in vertrouwen, tussen twee mensen. Henk en Anneke hun ervaring is helder: sterke relaties groeien niet vanzelf. Ze vragen aandacht, onderhoud en de bereidheid om stil te staan. Niet pas als het misgaat, maar juist daarvoor.

Relaties doen ertoe
De ChristenUnie ziet dat relaties niet alleen privé zijn. Wanneer relaties onder druk komen te staan, raakt dat de kinderen, wonen, zorg en welzijn mee. Daarom pleit ChristenUnie Amstelveen voor ruimte voor preventieve, laagdrempelige relatie-ondersteuning. Niet belerend, niet verplicht, maar wel ruim beschikbaar. “Als relaties bloeien,” zeggen Henk en Anneke, “dan bloeien mensen. En dan bloeit de samenleving mee.”

Liefde die blijft
Op Valentijnsdag vieren zij geen romantisch ideaal, maar een liefde die blijft. Liefde die groeit door vallen en opstaan. Door vergeving. Door tijd maken. Door samen blijven kiezen. Hun leven laat zien wat het betekent als liefde een hart krijgt dat klopt op iets groters dan jezelf, als je durft te bouwen op trouw, vertrouwen en genade. Voor Henk en Anneke betekent Opstaan voor het goede: hun huis openstellen, relaties voeden en hoop doorgeven. Met een gedekte tafel, aandacht en tijd. Hun verhaal herinnert ons eraan dat liefde onderhoud vraagt, dat open huizen gemeenschappen bouwen en dat investeren in relaties misschien wel één van de meest sociale keuzes is die je kunt maken.

De energietransitie begint niet in Den Haag of op papier, maar aan de keukentafel. In huizen waar mensen zich afvragen: wat kan ik doen? En hoe dan? Johan woont in een gewone rijtjeswoning in Amstelveen, gebouwd in 1984. Geen perfect geïsoleerd nieuwbouwhuis dus, maar een woning waarin je als bewoner stap voor stap zoekt naar verbetering. En precies dáár, zegt Johan, moet verduurzaming beginnen. “Ik wil best bijdragen, maar het moet wel te doen zijn. Begrijpelijk. En betaalbaar.”

De energietransitie begint thuis
Voor Johan gaat duurzaamheid niet over grote woorden of snelle deadlines, maar over keuzes in het dagelijks leven. Minder verspillen. Slimmer verwarmen. Praktische maatregelen nemen die samen verschil maken. Zijn huis is al geïsoleerd en voorzien van dubbel glas, volgens de normen van toen. Geen slecht vertrekpunt, maar ook geen eindstation. Verduurzamen betekent voor Johan: leren van anderen. Delen wat werkt. Niet alles zelf hoeven uitvinden. “Als je ziet hoeveel woningen in een wijk op elkaar lijken,” zegt hij, “dan zou het helpen als ervaringen en inzichten meer gedeeld worden. Dan wordt het voor veel mensen overzichtelijker.”

Niemand buitenspel
Wat Johan belangrijk vindt, is dat verduurzamen geen wedstrijd wordt. Niet iedereen heeft dezelfde financiële ruimte, kennis of gezondheid. “Als we willen dat iedereen mee kan doen,” zegt hij, “dan moeten we ook rekening houden met die verschillen. Niet alleen met de koplopers, maar juist met de grote middengroep.” Voor hem raakt dat aan rechtvaardigheid. Aan naast elkaar staan. Duurzaamheid mag geen luxe zijn voor wie het makkelijk kan betalen, maar moet bereikbaar blijven voor gewone huishoudens. Ook voor mensen in oudere woningen. Ook voor wie minder te besteden heeft, of afhankelijk is van een huurhuis.

Kleine stappen, grote betekenis
De winst zit voor Johan vaak in het kleine. Een beter afgestelde verwarming. Tochtstrips. Bewuster omgaan met energie. “Elke stap telt.” Warmetruiendag past daar goed bij. Even vertragen, genieten van genoeg. En samen. Voor Johan heeft dat ook iets geestelijks. Zorgvuldig omgaan met wat je is toevertrouwd. Niet vanuit angst of dwang, maar vanuit verantwoordelijkheid en hoop.

Opstaan voor het goede
Voor Johan betekent Opstaan voor het goede dat we de energietransitie menselijk houden. Dat we ruimte laten om te leren, om te groeien en om elkaar mee te nemen. Dat we niet alleen kijken naar doelen, maar naar mensen en hun dagelijks leven. “In mijn huis,” zegt hij, “maar ook in onze stad.”

Als de Olympische Winterspelen beginnen, kijken miljoenen mensen naar topsporters die het uiterste van zichzelf vragen. Het inspireert en verbindt. Maar voor Nethanja zit de echte kracht van sport ergens anders. Zij werkt bij een lokale sportschool in Amstelveen en ziet dagelijks wat beweging kan betekenen. Niet alleen voor een gezond lichaam, maar voor vertrouwen, verbondenheid en veerkracht. “Sport is zoveel meer dan presteren,” zegt ze. “Het is samen lachen, samen volhouden en elkaar aanmoedigen.”

Positieve gezondheid, dichtbij
In haar werk helpt Nethanja mensen om stap voor stap fitter te worden. Niet vanuit het idee dat iedereen een sportheld is en topprestaties moet leveren, maar dat iedereen mee moet kunnen doen. Jong en oud. Fit of juist niet. Met of zonder beperking. “Positieve gezondheid gaat over wat wel kan,” zegt ze. “Over energie, plezier en je weer onderdeel voelen van iets.” Dat ziet ze elke dag terug. In mensen die na lange tijd weer durven beginnen. In sporters die elkaar motiveren. In kleine overwinningen die groot voelen.

Sport verbroedert
Voor Nethanja is sport een plek van ontmoeting. Een plek waar verschillen vervagen en mensen elkaar leren kennen zonder labels. “Je hoeft het niet overal over eens te zijn,” zegt ze. “Je staat naast elkaar, je beweegt samen, en dat schept verbinding.” Die gedachte deelt ze met haar man, die actief is als lid bij dezelfde sportschool. Samen ervaren ze hoe sportscholen meer zijn dan plekken om te trainen. Het zijn gemeenschappen. Veilige plekken voor jongeren en ouderen.

Meer dan topsport
De Olympische Spelen laten zien wat mogelijk is op het hoogste niveau. Maar volgens Nethanja begint sportbeleid juist bij de basis: bij verenigingen, clubs en laagdrempelige sportplekken in de buurt. “Als die basis sterk is,” zegt ze, “dan profiteert iedereen. Niet alleen de sportieve talenten, maar ook mensen die sporten nodig hebben om mentaal of fysiek overeind te blijven.” Die visie sluit naadloos aan bij de ideeën van de ChristenUnie:
investeren in toegankelijke sport, sterke verenigingen en een gezonde leefomgeving. Sport als preventie. Sport als ontmoeting. Sport als onderdeel van een zorgzame samenleving.

Geloof en optimisme
Nethanja en haar man delen hun geloof en hun optimisme graag met anderen. Niet door grote woorden, maar door hoe ze leven. Door aandacht. Door bemoediging. Door mensen welkom te heten. “Voor mij is geloof verbonden met hoop,” zegt Nethanja. “Met vertrouwen dat we samen mogen bouwen aan iets goeds.” Ook binnen hun kerk, Crossroads International Church, geven zij hier invulling aan.

Opstaan voor het goede
Voor Nethanja betekent Opstaan voor het goede blijven investeren in wat mensen bij elkaar brengt. In bewegen en sport die toegankelijk is. En in gemeenschappen waarin iedereen meetelt. Aan het begin van de Olympische Winterspelen herinnert haar verhaal ons eraan: dat sport niet alleen gaat over winnen, maar over meedoen en dat samen in beweging komen het mooiste resultaat is.

Ziekte zet het leven stil. Niet alleen voor wie de diagnose krijgt, maar ook voor partners, kinderen, ouders en vrienden. Op Wereldkankerdag staan we stil bij wat kanker betekent en bij de mensen die zich elke dag inzetten om het leven met kanker menselijker te maken. Dorien is zo iemand. Zij werkt als bestuurssecretaris bij de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK), een vereniging met 22 lidorganisaties die er ieder zijn voor een specifieke groep mensen met kanker. Een plek waar dagelijks wordt gewerkt aan betere zorg, betere kwaliteit van het leven en een sterkere stem voor mensen die geraakt zijn door kanker. Geen werk op afstand, maar midden in de werkelijkheid van mensen die kwetsbaar zijn.

De stem van de patiënt
Bij NFK komen de ervaringen en behoeften samen van duizenden mensen. Die ervaringen en behoeften vormen de basis voor de stem van de patiënt. Met die stem beïnvloeden wij de politiek, het beleid in de zorg en het publieke debat. “Goede zorg gaat niet alleen over behandelingen,” zegt Dorien. “Het gaat over als mens gezien worden met wat voor jou belangrijk is in het leven. Over regie houden. Over serieus genomen worden, ook als je leven op zijn kop staat.” Ze weet hoe belangrijk het is dat patiënten en hun naasten niet verdwalen in het systeem. Dat informatie begrijpelijk is. En dat zorg aansluit bij wat mensen écht nodig hebben.

Nabijheid als kern
Wat Dorien drijft, is nabijheid en empathie. Niet over mensen praten, maar met mensen. Niet alleen kijken naar wat er medisch kan, maar ook naar wat het leven waardevol maakt. “Ziekte maakt je kwetsbaar,” zegt ze. “Juist dan doet het ertoe of er iemand naast je staat.” Die overtuiging neemt ze ook mee in haar politieke betrokkenheid. Ze brengt kennis, ervaring en een scherpe blik op zorg en menswaardigheid mee in de ChristenUnie-fractie. Om te zorgen dat besluiten recht doen aan de mensen achter de cijfers.



Geloof en gemeenschap
Dorien is actief lid van de Stadshartkerk Amstelveen, ook als bestuurslid. Ze spreekt met warmte over haar geloof en over de gemeenschap die daar om haar heen staat. Een plek waar ze zich gezien weet, waar ruimte is voor vragen, verdriet en hoop. “Geloof is de rode draad in mijn leven” zegt ze. “Ik mag vertrouwen dat God met mij meegaat, juist wanneer het leven kwetsbaar is.” Dat vertrouwen vertaalt zich in hoe ze naar anderen kijkt. Met aandacht. Met respect. En met oog voor wat iemand nodig heeft, niet alleen voor wat mogelijk is.

Wereldkankerdag
Op Wereldkankerdag vraagt Dorien aandacht voor iedereen die met kanker te maken heeft. Voor patiënten en hun naasten. Voor goede zorg, maar ook voor menselijkheid, begrip en solidariteit. “Kanker raakt ons allemaal,” zegt ze. “Direct of indirect. Het vraagt om een samenleving die niet wegkijkt, maar naar elkaar omziet.”

Opstaan voor het goede
Voor Dorien betekent Opstaan voor het goede naast mensen blijven staan, ook wanneer het leven onzeker wordt. Luisteren naar verhalen die niet altijd makkelijk zijn. En blijven werken aan een zorgsysteem dat niet alleen efficiënt is, maar vooral ook rechtvaardig en mensgericht. Op Wereldkankerdag herinnert haar verhaal ons daaraan: dat zorg begint bij aandacht, dat nabijheid verschil maakt en dat hoop groeit waar mensen elkaar vasthouden.

Het begon met een eenvoudig bericht op sociale media. ChristenUnie-lijsttrekker Dianne Hoefakker las een post van een Amstelvener wiens laptop kapot was gegaan. Zonder geld voor een nieuwe raakte hij steeds verder buitenspel. Solliciteren, mailen en formulieren invullen lukte niet meer. Via via kwam hij in contact met ICT vanaf Morgen. Daar kreeg hij een zo goed als nieuwe refurbished laptop. Precies wat hij nodig had om weer mee te kunnen doen. “Ik kan weer vooruit,” schreef hij. Dat bericht raakte Hoefakker.

Scheef
“Dit ene verhaal laat zien hoe scheef onze wereld soms is,” zegt Hoefakker. “Bedrijven en particulieren werken graag met de nieuwste apparaten. Computers worden na een paar jaar afgedankt, terwijl ze technisch nog prima zijn. Tegelijk zijn er mensen voor wie zo’n apparaat het verschil maakt tussen meedoen of afhaken.” Die scheefgroei zorgt ook voor een snel groeiende ICT-afvalberg. Dat gaat de ChristenUnie aan het hart. Niet alleen vanwege duurzaamheid, maar ook vanwege de menselijke kant: wat voor de één afval is, kan voor de ander vrijheid, contact en toekomst betekenen.

ICT vanaf Morgen
ICT vanaf Morgen laat zien hoe dat anders kan. De stichting verzamelt afgeschreven ICT- apparatuur van bedrijven, wist veilig de data, selecteert wat nog goed bruikbaar is en knapt die apparaten professioneel op. Tegelijk bieden zij opleiding, begeleiding en werkervaring aan jongeren die zijn vastgelopen in school of werk en (nog) geen diploma hebben. “Het mooie is dat hier meerdere dingen samenkomen,” aldus Hoefakker. “Minder afval, mensen die weer digitaal mee kunnen doen én jongeren die opnieuw perspectief krijgen.”

Beëindiging tabletregeling
Onlangs diende de ChristenUnie samen met SP en 50PLUS een motie in om bij het stoppen van de gemeentelijke tabletregeling voor kinderen in minimagezinnen, te verkennen of dit soort circulaire initiatieven een rol kunnen spelen. “Bezuinig op de tabletregeling was onvermijdelijk,” zegt Hoefakker. “Maar juist dan moeten we als overheid creatief en verbindend zijn.” De indienende partijen willen daarom initiatieven als ICT vanaf Morgen extra onder de aandacht brengen bij mensen met een smalle beurs. De wethouder heeft toegezegd een verkenning te starten naar de mogelijkheden.

Twintig jaar geleden begon Dianne samen met twee vriendinnen de ChristenUnie in Amstelveen. Ze was student, vol idealen, net verhuisd naar Amstelveen, zonder enig idee waar die weg haar zou brengen. Dat ze ooit lijsttrekker zou worden, had ze toen niet kunnen vermoeden. En toch staat ze hier nu. Wie haar politieke werk volgt; moties, vragen, initiatieven, ziet één duidelijke rode draad. Of het nu gaat over wonen, jeugdzorg, onderwijs, gezondheid, duurzaamheid of Schiphol: steeds keert dezelfde vraag terug. Kunnen kinderen hier gezond, veilig en kansrijk opgroeien?

Wie is het belangrijkste?
Dianne laat zich inspireren door Bijbelverhalen die ook vandaag niets aan zeggingskracht hebben verloren. Eén daarvan speelt zich af wanneer de leerlingen van Jezus discussiëren over wie van hen de belangrijkste is. Jezus onderbreekt dat gesprek. Hij roept een kind naar zich toe en zet het midden in de kring. En dan draait Hij alles om: wie groot wil zijn, moet worden als een kind. Niet omdat kinderen naïef zijn, maar omdat zij kwetsbaar zijn. Afhankelijk. Aangewezen op zorg en bescherming. Jezus maakt duidelijk: wie zo leeft, staat dicht bij het hart van God. Hij gaat verder. Hij spreekt scherpe woorden over verantwoordelijkheid. Over het gevaar van wegkijken. Over nalatigheid. Over systemen en mensen die kinderen laten struikelen. “Doe niet alsof deze kleinen er niet toe doen,” zegt Jezus. “Dat is geen vrijblijvend verhaal,” zegt Dianne. “Het is een radicale opdracht. Een samenleving laat zich kennen aan hoe zij met haar kinderen omgaat.” 

Meer dan honderd dakloze kinderen
Een moment dat haar diep raakte, was de constatering een paar maanden terug dat 135 kinderen in Amstelveen dakloos zijn. Geen abstracte cijfers, maar kinderen zonder stabiele woonplek. Zonder vaste basis. “Als kinderen geen thuis hebben,” zegt Dianne, “dan mogen we dat nooit wegzetten als pech of individueel falen. Dan faalt de gemeenschap.” De wooncrisis raakt gezinnen in het hart. Onzekerheid vergroot stress, zet relaties onder druk en raakt kinderen het hardst. 

Preventie: zien vóórdat het misgaat
Juist daarom zet Dianne zich in voor preventie. Voor samenhang in beleid. Voor vroeg signaleren in plaats van repareren achteraf. Haar aangenomen motie 'Versterk de basis' vroeg om verkenning van de aanpak Opgroeien in een Kansrijke Omgeving: een integrale manier om kinderen eerder en beter te ondersteunen. Hoewel de gemeente erkent dat verdere versterking nodig is, wordt invoering voorlopig uitgesteld vanwege kosten en capaciteit. “Dat begrijp ik,” zegt Dianne, “maar het schuurt ook. Want kinderen kunnen niet wachten op begrotingscycli.” Voor haar blijft de vraag staan: hoe zorgen we dat signalen eerder worden gezien, door ouders, clubs, buren, school en andere mensen, die graag het goede doen? En hoe voorkomen we dat deze kinderen tussen wal en schip vallen?

Als schade onzichtbaar is
Diezelfde vraag drijft haar betrokkenheid bij een ander dossier: gokverslaving. “Je ziet het niet aan iemand,” zegt ze. “Geen grote pupillen. Geen alcoholgeur. Alleen een telefoon.” Juist daardoor blijft de schade vaak lang verborgen; tot schulden, stress, schaamte soms zelfs suïcide gezinnen ontwrichten. Ook hier raken de gevolgen kinderen direct. De Gokindustrie kijkt ernaar en profiteert ervan. Als samenleving moeten we opstaan tegen dit onrecht.

Lucht om in op te groeien
Ook het Schipholdossier raakt aan haar hart. Niet alleen vanwege klimaatschade, woningnood en leefbaarheid, maar vooral vanwege gezondheid. Uit onderzoek blijkt dat ultrafijnstof uit vliegtuigen diep het lichaam binnendringt en de kans vergroot op astma en andere luchtwegaandoeningen. Vooral kinderen zijn hier extra kwetsbaar. “Kinderen kiezen niet waar ze wonen,” zegt Dianne. “Zij ademen gewoon de lucht in die wij hen nalaten.” Voor haar is dit geen abstract milieuvraagstuk, maar een kwestie van kinderbescherming. “Als we weten dat iets kinderen ziek maakt, dan kunnen we niet doen alsof het bijzaak is.”

Week van het Vergeten Kind
Tijdens de Week van het Vergeten Kind vraagt Dianne aandacht voor kinderen die niet vanzelfsprekend gezond en veilig opgroeien. Kinderen in armoede. Zonder thuis. Met te veel zorgen op te jonge schouders. “Jezus zet het kind in het midden,” zegt ze. “Die opdracht is ook vandaag glashelder. In onze gezinnen, buurten, scholen en in ons beleid.”

Opstaan voor het goede
Voor Dianne betekent Opstaan voor het goede dat je blijft kijken door de ogen van het kind. Dat je keuzes en prioriteiten steeds langs die meetlat legt. “Wie is klein en wie is groot? Wie wordt gezien en wie niet?” Alles is anders in de ogen van God. “Een samenleving laat zich kennen aan hoe zij omgaat met haar kinderen,” zegt Dianne. “Zeker met degenen die dreigen vergeten te worden.”

Herdenken is niet alleen terugkijken. Het is ook waakzaam zijn. Vandaag. Henk merkt dat hij dat steeds scherper voelt. Henk is het huidige raadslid van ChristenUnie Amstelveen.
Onverwacht werd hij, tijdens zijn pensioen in 2022, lid van de gemeenteraad. Achter de geraniums is hij allerminst beland. Naast zijn raadswerk is hij vrijwilliger; in de kerk, in de buurt en al jarenlang bij Beth Shalom (Joods woon-zorgcentrum) en Beth Haim (de Portugees-Israëlitische begraafplaats). Wie hem ontmoet, ziet vaak het gele strikspeldje op zijn rever: zijn bewuste teken van solidariteit met het Joodse volk en met Israël. Israël bezocht hij vele malen. Hij leerde het Joodse geloof en de Joodse cultuur van dichtbij kennen, vierde feestdagen mee en geeft binnen christelijke kringen lezingen om kennis en begrip te verdiepen.

De schaduw van de Holocaust
Op Internationale Holocaust Herdenkingsdag staan we stil bij zes miljoen vermoorde Joden. Maar herdenken is voor Henk geen ritueel zonder vervolg. Het roept vragen op over vandaag: over antisemitisme en beeldvorming. Sinds oktober 2023 voelde Henk zich vaak geconfronteerd met discussies over Israël en Gaza. Hij maakt zich grote zorgen over het aanhoudende geweld en het immense menselijke leed, Palestijns en Israëlisch, maar ook over de toon van het debat. “Wat mij raakt,” zegt hij, “is dat het lijkt alsof mensenrechten selectief worden toegepast. En dat de geschiedenis zo snel vervaagt.”

Angst om te spreken
In Amstelveen leeft een grote Joodse gemeenschap. Een gemeenschap waar veel moois gebeurt: mensen die elkaar dragen, troosten, samen vieren. Maar ook mensen die leven met diepe littekens van de Holocaust en met nieuwe angsten. “Wat ik hoor,” zegt Henk, “is dat mensen moeite hebben zich uit te spreken. Uit angst om in een hokje te worden geplaatst. Of om niet meer gehoord te worden.” Juist dat maakt herdenken vandaag zo urgent.

Dialoog boven schreeuwen
Henk gelooft niet in slogans of simpele verklaringen. Hij gelooft in dialoog. In blijven spreken, ook als het schuurt. In het luisteren naar verhalen. “Oorlog maakt alles kapot,” zegt hij. “En
vrede lijkt soms verder weg dan ooit. Maar als we stoppen met luisteren, verliezen we meer dan woorden.” Hij verzet zich tegen haat, tegen het opnieuw aanwakkeren van eeuwenoud antisemitisme en tegen massahysterie die nuance verdringt. Tegelijk erkent hij het diepe menselijke leed aan alle kanten. “Elke dode is er één te veel.”

Opstaan voor het goede
Voor Henk betekent Opstaan voor het goede niet kiezen voor kampen, maar voor menselijkheid. Niet wegkijken van geschiedenis, maar haar laten spreken in het heden. En blijven staan naast mensen die zich onveilig voelen: juist nu. Op deze Holocaust Herdenkingsdag herinnert zijn verhaal ons eraan dat herinneren een daad van verantwoordelijkheid is. Voor Amstelveen. Voor elkaar. En voor de vrede die we blijven zoeken.

Onderwijs begint niet bij gebouwen of systemen, maar bij mensen. Bij leerlingen die gezien willen worden. Gehoord. Serieus genomen. Hille weet hoe belangrijk dat is. Hij is de jongste kandidaat zo hoog op een Amstelveense kandidatenlijst. Formeel is hij nog scholier. Tegelijk brengt hij een rugzak vol ervaring mee in jongerenparticipatie, inspraak en onderwijsbeleid. Niet vanuit theorie, maar vanuit de praktijk van vergaderen, spreken, luisteren en vertegenwoordigen.

Jong perspectief, echte waarde
Jongeren kijken anders naar onderwijs dan mensen met meer levenservaring. Dat is geen tekort, maar een verrijking. Hille pleit daarom voor inspraak die verder gaat dan symboliek. Niet jongeren laten meepraten “voor de vorm”, maar hen serieus betrekken bij besluiten die hen direct raken. Die overtuiging sluit aan bij een Bijbels personage: Bartimeüs. Bartimeüs is een blinde bedelaar en wil dolgraag door de passerende Jezus langs de weg opgemerkt worden. Wanneer Jezus eindelijk langsloopt roept hij heel hard. Omstanders proberen hem het zwijgen op te leggen, hij verstoort immers de openbare orde. Maar Jezus doet iets opmerkelijks: Hij blijft staan, haalt Bartimeüs bij Zich en stelt een open vraag: “Wat wil je dat Ik voor je doe?” Voor Hille laat dit zien waar goed leiderschap begint: bij luisteren, zonder aannames. Bij ruimte maken voor stemmen die anders overstemd worden.

Onderwijs in Amstelveen: veel om trots op te zijn
Amstelveen heeft veel om trots op te zijn. Mooie, moderne schoolgebouwen. Gedreven docenten. Sterke initiatieven rond duurzaamheid, kansengelijkheid en innovatie. Onderwijs dat zichtbaar in beweging is. Maar Hille stelt ook de vragen die daarbij horen. Worden scholen niet steeds massaler? Is er voldoende tijd en expertise voor leerlingen met specifieke leerproblemen of extra zorgvragen? Hebben we echt oog voor thuiszittende leerlingen? En voelen jongeren zich überhaupt nog gezien in een systeem dat steeds sneller, voller en meetbaarder wordt? “Als je niet oppast,” zegt hij, “wordt onderwijs iets waar je doorheen moet, in plaats van iets waar je in mag groeien.”

Prestatie, druk en mentaal welzijn
De druk op leerlingen is groot. Presteren, plannen, vergelijken, bijlessen volgen, vaak al op jonge leeftijd. Dat raakt het mentale welzijn van jongeren. Hille ziet hoe stress, onzekerheid en faalangst steeds normaler
worden, terwijl juist rust en vertrouwen nodig zijn om te leren. Daarbij maakt het hem verdrietig dat sommige onderwijsroutes structureel minder waardering krijgen. Mbo en vmbo zijn geen ‘lagere niveaus’, maar 'erschillende richtingen', met eigen talenten en een enorme waarde voor de samenleving. “Onderwijs zou moeten helpen ontdekken wie je bent,” zegt hij, “niet je reduceren tot een cijfer of label.”

Leren, geloven en verantwoordelijkheid
Voor Hille is zijn geloof een belangrijke bron. Als navolger van Jezus leert hij kritisch te blijven, vragen te stellen en naast mensen te staan. Niet snel oordelen, maar eerst luisteren, zoals Jezus dat deed bij Bartimeüs. Die houding neemt hij mee in de fractie: leergierig, betrokken en scherp. Om het beter te maken. Hij overweegt een opleiding tot leraar, omdat onderwijs hem raakt. Tegelijk weet hij zeker dat opkomen voor het goede, via vertegenwoordiging, bestuur en betrokkenheid, altijd onderdeel van zijn leven zal blijven.

Opstaan voor het goede
Op de Internationale Dag van het Onderwijs herinnert Hille ons eraan dat goed onderwijs begint met erkenning. Met blijven staan als iemand roept. Met vragen stellen en praten met betrokkenen in plaats van praten over jonge mensen en beslissen zonder hen. Zoals Jezus deed bij Bartimeüs. En zoals we dat vandaag ook mogen doen, in onze scholen, in de politiek en in Amstelveen.

Blue Monday staat bekend als de meest sombere dag van het jaar. Een dag waarop gevoelens van leegte, stress en moedeloosheid voor veel mensen extra dichtbij komen. Voor Samany is dat geen abstract begrip. Ze weet hoe donker het kan voelen. "Er zijn periodes in mijn leven geweest waarin ik vastliep,” zegt ze. “Depressieve gevoelens, een hoofd dat niet stil werd, het idee dat je het alleen moet doen.” Dat was geen makkelijke weg. Maar het bleef daar niet bij. Samany leerde haar gevoelens serieus te nemen als signalen. Niet om erin te blijven hangen, maar om ermee aan de slag te gaan.

Woorden geven aan wat knelt
In die periode begon Samany te schrijven. Door haar gedachten en gevoelens op papier te zetten, gaf ze ruimte aan wat vastzat. Niet om het groter te maken, maar om het niet langer te laten knellen. “We zijn niet ons gevoel,” zegt ze. “We zijn ons potentieel.” Het proces van herstel was niet rechtlijnig en zeker niet snel. Maar gaandeweg vond ze houvast. In praktische stappen, in eerlijk kijken naar zichzelf en in haar relatie met God. “Het werd een anker,” zegt ze. “Niet omdat alles ineens opgelost was, maar omdat ik mijn zorgen niet meer alleen hoefde te dragen.” Daarbij speelden ook andere mensen een belangrijke rol. “God werkte vaak via anderen,” vertelt ze. “Door gesprekken, door nabijheid, door iemand die bleef staan.” Die combinatie, eerlijk zijn over wat pijn doet én hoop toelaten, bracht herstel.

Bemoedigen door te delen
Vandaag de dag spreekt Samany regelmatig voor groepen. Niet als iemand die het allemaal heeft uitgezocht, maar als iemand die naast anderen wil staan. “Ik wil laten zien: je bent niet de enige.” Juist op Blue Monday vindt ze het belangrijk om open te spreken over mentale gezondheid. Over wat mensen overeind houdt als het donker voelt: relaties, zingeving, verbondenheid. “We hoeven het niet alleen te dragen,” zegt ze. “Dat idee alleen al kan verlichting geven.”

Een samenleving onder druk
Volgens Samany staat onze samenleving op een kruispunt. De mentale gezondheid van kinderen, jongeren en ouders staat onder druk. Gezinnen floreren minder vanzelfsprekend, relaties staan vaker onder spanning en de druk op jeugdzorg, schuldhulpverlening en maatschappelijke ondersteuning neemt toe. “Toch wordt één ding steeds duidelijker,” zegt ze. “Sterke relaties vormen de kern van een sterke samenleving. Als relaties bloeien, bloeien mensen en bloeit de samenleving mee.” Daarom pleit Samany ervoor om relaties en mentale veerkracht serieus te nemen, ook in beleid. “Relaties vragen onderhoud,” zegt ze. “Dat stopt niet bij één levensmoment. Het is een levenslange leercyclus. En die dragen we samen.”

Ervaring, expertise en betrokkenheid
Binnen ChristenUnie Amstelveen is Samany bestuurssecretaris en werkt zij als fractiemedewerker, met een sterke focus op het sociale domein. In haar werk bij sociaal raadslieden staat zij dagelijks naast mensen die vastlopen in systemen, schulden of onzekerheid. Eerder was zij actief bij ChristenUnie Amsterdam en bij Perspectief, de jongerenorganisatie van de
ChristenUnie. Ze is trots op haar achtergrond als vrouw van kleur. “Representatie doet ertoe,” zegt ze. “Niet om vakjes te vullen, maar om verhalen zichtbaar te maken.”

Opstaan voor het goede
Voor Samany betekent Opstaan voor het goede: durven benoemen wat anders moet én meewerken aan verandering. Zien naar wie kwetsbaar is. Verbinding tussen mensen versterken. Juist op Blue Monday herinnert haar verhaal ons eraan: dat niemand bedoeld is om alles alleen te dragen, dat relaties kunnen helen en dat licht soms begint met één eerlijk verhaal.

Veiligheid gaat niet over regels op papier. Het gaat over mensen. Over kinderen die veilig moeten kunnen opgroeien. Over gezinnen waar zorgen zich opstapelen. En over mensen die niet wegkijken als het moeilijk wordt. Christine is zo iemand. Iemand die blijft staan waar het ingewikkeld wordt. Binnen de ChristenUnie-fractie staat zij bekend om haar scherpe blik en haar aandacht voor de menselijke maat. Ze stelt de vragen die nodig zijn, brengt orde in lastige dossiers en kijkt verder dan het systeem. Haar achtergrond als bestuurskundige helpt haar om patronen te doorzien, maar haar drijfveer zit dieper: mensen beschermen wanneer zij zelf kwetsbaar zijn.

Niet loslaten
In haar dagelijkse werk binnen het Zorg- en Veiligheidshuis, ziet Christine situaties waarin alles samenkomt. Onveilige thuissituaties. Jongeren die dreigen af te glijden, of te radicaliseren. Schulden, psychische problemen, verslaving. Problemen die niet netjes in één hokje passen. Gemeente, politie, jeugdzorg, reclassering, GGZ en justitie werken daar samen. Niet omdat samenwerken makkelijk is, maar omdat losse hulp hier tekortschiet. “Sommige situaties vragen om zorg en veiligheid,” zegt Christine. “Alleen straffen werkt niet. Alleen zorgen ook niet. Dan moet je samen blijven kijken en verantwoordelijkheid nemen.” Dat vraagt tijd. Geduld. En volhouden. “Het zijn vaak kleine stapjes vooruit,” zegt ze. “Maar ik doe dit werk omdat ieder mens telt en omdat mensen recht hebben op een tweede kans.” Christine herkent haar werk in een Bijbels verhaal dat haar richting geeft: dat van de barmhartige Samaritaan. Een man ligt gewond langs de weg. Anderen zien hem wel, maar lopen door. Misschien uit haast. Misschien uit ongemak. Misschien omdat het ‘niet hun taak’ is.Maar één man stopt. Hij laat zich raken. Hij ziet de nood en handelt.“Dat verhaal gaat voor mij over nabijheid. Over de vraag: blijf je staan als het ingewikkeld wordt? Of loop je door omdat het niet in je planning past?”

Miljoenen ogen en oren
Die vraag raakt direct aan AMBER Alert. Wanneer een kind acuut wordt vermist en in gevaar is, wordt niet alleen de overheid geactiveerd. De hele samenleving wordt betrokken.

Miljoenen mensen krijgen een melding. Ogen en oren worden ingeschakeld. Iedereen wordt gevraagd mee te kijken, mee te zoeken, mee te zorgen. “AMBER Alert laat zien dat veiligheid een gezamenlijke verantwoordelijkheid is,” zegt Christine. “Net als bij de Samaritaan: hij deed wat hij kon, op dat moment.” Volgens haar onderschatten we vaak de kracht van gemeenschap. “We denken snel dat veiligheid iets is van instanties en professionals. Maar veiligheid ontstaat waar mensen elkaar zien. In de buurt. Op school. In de supermarkt. Waar iemand niet wegkijkt.”

Opstaan voor het goede
Voor Christine betekent Opstaan voor het goede: blijven staan waar anderen doorlopen, samenwerken als het taai wordt en geloven in de kracht van gemeenschap. Op de Internationale Dag van AMBER Alert herinnert haar verhaal ons eraan dat veiligheid begint bij zien. Dat nabijheid levens kan redden. En dat ieder van ons, net als de Samaritaan, het verschil kan maken, juist als het ingewikkeld is.

Sommige mensen blijven, juist wanneer het ingewikkeld wordt. Bert de Pijper is zo iemand. Van 2010 tot 2022 was hij het vertrouwde gezicht van de ChristenUnie in de Amstelveense gemeenteraad. Bert is geen man van bluf en show, maar van zorgvuldige afwegingen, integriteit, luisteren en verantwoordelijkheid nemen. Deze Kerst kijken we terug én vooruit met iemand die weet dat politiek niet altijd comfortabel is, maar wel betekenisvol. 

De ‘kerstvloek’ en volhouden
Wie Bert kent, weet dat hij gelooft in degelijke en betrouwbare politiek: zorgvuldig, genuanceerd en respectvol. Dat betekent soms impopulaire besluiten nemen, of stevig blijven staan wanneer de druk groot is. “Politiek gaat niet om winnen,” zegt hij, “maar om dienen. Ook als dat schuurt.”

In de kersttijd van 2016 laaiden spanningen op, rond een optreden van een satanistische metalband in poppodium P60 op kerstavond. Wat voor Bert begon als het stellen van vragen over de wenselijkheid van zo’n optreden — waarin niet werd geschroomd om een vloek over Amstelveen uit te roepen — mondde uit in een felle publieke discussie die ver buiten de gemeentegrenzen weerklank vond. In die periode werd zichtbaar hoe snel woorden kunnen verharden en mensen tegenover elkaar kunnen komen te staan. Het politieke ambt bleek kwetsbaar, persoonlijk en soms eenzaam. Maar weggaan was geen optie. Bert bleef geloven dat respect en waardigheid sterker zijn dan cynisme. En dat licht het wint van het donker, hoe dik de wolken soms ook zijn. Niet omdat angst en pijn ineens verdwenen zijn, maar omdat er hoop werd gebracht die niet uit mensen voortkomt.

 Moed boven applaus
Die periode liet sporen na, maar bracht ook verdieping. Het besef dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een bron van kracht. En dat politiek niet alleen vraagt om scherpe standpunten, maar vooral om moed. Juist daarin schuilt voor Bert de kern van christelijke politiek: niet schreeuwen, niet polariseren, maar verantwoordelijkheid nemen. Trouw blijven aan wat je ten diepste drijft, ook wanneer dat impopulair is. Of, zoals hij het zelf zegt: kiezen voor liefde als weg, niet voor macht of gelijk.

 Lijstduwer, maar niet aan de zijlijn
Voor de verkiezingen van 2026 staat Bert opnieuw op de lijst, dit keer als lijstduwer. Niet omdat het moet, maar omdat hij gelooft in de mensen die nu opstaan. In een vernieuwde kandidatenlijst met frisse energie kan de fractie blijven steunen op zijn ervaring en wijsheid. “Je doet het nooit alleen,” zegt hij. “Goede politiek is samenwerken, elkaar vasthouden en samen koers houden.”

Kerst: hoop die handen en voeten krijgt
Kerst is voor Bert meer dan een traditie. Het is een moment van bezinning. Van licht dat zichtbaar wordt juist omdat het donker niet wordt ontkend. Van verantwoordelijkheid nemen voor elkaar, ook wanneer het leven of de samenleving weerbarstig is. Wat Kerst leert, is geven om een ander. Liefde als weg. Banden die worden verbroken; van angst, van verdrukking, van vrees. Hoop ontstaat, zo gelooft hij, niet door groter, sneller of beter voor jezelf te willen, maar door ruimte te maken voor de ander. Door nabijheid, aandacht en trouw.

 Opstaan voor het goede
Met zijn jarenlange inzet laat Bert zien wat Opstaan voor het goede betekent: niet weglopen, niet verharden, maar trouw blijven aan waarden van recht, waardigheid en verbondenheid. Ook deze Kerst. In een nacht die licht mag zijn.

ChristenUnie Amstelveen wenst alle inwoners een gezegende Kerst toe. Een Kerst van hoop, verbondenheid en opstaan voor het goede.

Met trots presenteert ChristenUnie Amstelveen haar nieuwe kandidatenlijst. Een lijst die flink is vernieuwd en het warme, enthousiaste, sociaal-christelijke geluid van onze partij prachtig laat zien. Het nieuw boegbeeld Dianne Hoefakker, onze lijsttrekker, maakten we eerder al bekend. Met nog 14 kandidaten heeft de lijst nu nog meer invulling gekregen. Opvallend is dat veel kandidaten volledig nieuw op de lijst zijn. Een bijzondere combinatie van mensen met bestuurlijke ervaring, jong leiderschap en culturele diversiteit: mensen die ieder op hun eigen manier opstaan voor het goede en met nieuwe energie willen bouwen aan een rechtvaardige en hoopvolle toekomst voor Amstelveen.

Tegelijk lanceren we ons verkiezingsprogramma, dat vanaf vandaag op onze website te vinden is. Onze slogan voor deze verkiezingen is Opstaan voor het goede. In de Bijbel lezen we: “Zo moeten ook jullie een licht zijn en schijnen voor alle mensen.” Dat is precies wat ons drijft: vanuit geloof en verantwoordelijkheid opstaan voor het goede in Amstelveen. Voor rechtvaardigheid, voor zorgzaamheid, voor hoop en voor een stad waarin niemand er alleen voor staat.

Het programma zet sterk in op drie lijnen:

• Omzien naar elkaar: niemand tussen wal en schip, ondersteuning dichtbij, waardigheid voor ieder mens.
• Hoopvol en verantwoord: een gezonde leefomgeving, minder overlast, meer groen en eerlijke keuzes voor toekomstige generaties.
• Rechtvaardig en betrouwbaar bestuur: duidelijke regels, hulp die werkt en een gemeente die luistert en recht doet.

De kandidatenlijst weerspiegelt deze waarden: nieuw talent en frisse perspectieven worden gecombineerd met vertrouwde gezichten. Onder aan de lijst vinden we ervaren lijstduwers als Henk Stoffels en Bert de Pijper, mensen die al jarenlang een herkenbare en dragende rol spelen binnen onze lokale partij. 

De komende maanden zullen we de verhalen van onze kandidaten delen. 

De gemeenteraad van Amstelveen heeft woensdagavond 10 december unaniem ingestemd met een voorstel om sekswerkers in de stad beter te beschermen. De motie “Zicht op Sekswerkers”, ingediend door ChristenUnie, mede gesteund door GroenLinks, PvdA en D66, vraagt het college om een moderne aanpak waarin zorg en veiligheid centraal staan.

“Niet langer wegkijken, maar omkijken”

Cijfers van hulporganisatie Scharlaken Koord laten zien dat in de eerste helft van 2025, 327 sekswerkers vanuit Amstelveen online hebben geadverteerd. Veel meer dan tot nu toe werd gedacht. Dianne Hoefakker (ChristenUnie) ziet de uitkomst van het onderzoek als een wake-upcall: “Deze cijfers laten zien dat sekswerk ook in Amstelveen volop aanwezig is, alleen niet zichtbaar op straat. Achter elke advertentie zit een mens. Soms iemand die vrijwillig werkt, maar soms ook iemand die geen uitweg ziet. Als ChristenUnie geloven we dat ieder mens waarde heeft. Omzien naar elkaar is geen keuze, maar opdracht. Niet wegkijken, maar opstaan voor wie kwetsbaar is.” Volgens Hoefakker is vooral het onzichtbare deel van de sector gegroeid: sekswerk achter voordeuren, in woningen of via online platforms. “Juist daar is het risico op misbruik en dwang het grootst. En precies die groep zien we nu niet.”

Samen werken aan waardigheid en veiligheid

Met de aangenomen motie krijgt Amstelveen de opdracht een eigen, moderne beleidslijn te ontwikkelen, net als steden als Hilversum, Amsterdam en Almere al doen. Daar werken gemeente, zorgorganisaties en politie nauw samen en kunnen sekswerkers makkelijker hulp vinden wanneer ze dat nodig hebben.

Gert Jan Slump (GroenLinks) reageert positief: “Veiligheid gaat over meer dan regels, het gaat over mensen. Juist wie onzichtbaar is, raakt buiten beeld van bescherming. Met dit beleid kunnen we herstellen wat nu ontbreekt: zicht, zorg en waardigheid. Dat past bij een samenleving die niemand laat vallen.” Ook Esther Veenboer (PvdA) is blij met de motie: “Sekswerk bestaat, ook in Amstelveen. Dat is een feit. De vraag is niet of we ermee te maken hebben, maar of we wegkijken of beschermen. Deze motie zorgt dat we luisteren naar sekswerkers zelf en zorgen dat hulp en veiligheid bereikbaar worden.”

Wat gebeurt er nu?

De komende maanden gaat de gemeente aan de slag met het opstellen van de beleidslijn. Die wordt eerst besproken in een raadsgesprek, waar ook sekswerkers en betrokken organisaties worden uitgenodigd om mee te praten. Daarna wordt, als dat nodig blijkt, ook de gemeentelijke regelgeving (APV) aangepast.

Van Myanmar naar Amstelveen
Niet ieder levensverhaal volgt de lijn die je als kind voor je zag. Op Naturalisatiedag vieren we dat er dit jaar nieuwe Nederlanders zijn bijgekomen; mensen met een rijk verleden, die hun blik nu richting de toekomst wenden. Richting Amstelveen, waar de straten rustig zijn en kinderen vrolijk buiten spelen. Maar voor sommigen reikt de blik ook altijd terug. Htay is één van de Amstelveners die dit jaar het Nederlanderschap ontving. Geen dag gaat voorbij zonder dat hij denkt aan het land dat hij vijfentwintig jaar geleden achterliet: Myanmar. Een land dat schuilt tussen schoonheid, regen, rook en al bijna tachtig jaar oorlog kent.

Tv-serie legt verborgen strijd bloot
In de recente VPRO-serie "Ruben en de verborgen strijd van Myanmar" kregen ook Amstelveners een indringend inkijkje in de werkelijkheid die miljoenen mensen dagelijks ervaren. Jongeren die hun studie en toekomst opzijzetten om de jungle in te trekken en te vechten tegen de militaire dictatuur. Gezichten nog zo jong, met ogen waarin verlies, onderdrukking en marteling blijven hangen. Voor Htay is het geen verre reportage. Het is familie. Het is herinnering. Het is leven dat had kunnen zijn.

Thuis in Amstelveen
“Hier in Amstelveen mag ik spreken,” zegt Htay. “in Myanmar kost dat je vrijheid, of je leven.” Daar worden demonstranten gevangengezet, kerken in brand gestoken, christenen uit dorpen verdreven. Bekenden zijn verdwenen zonder spoor. Htay weet hoe verstikkend stilte kan zijn. Na een vlucht via Thailand bouwde hij in Amstelveen opnieuw zijn leven op. Hij werkt, hij leert, hij bidt in zijn kerk. Over de jaren heen werd Amstelveen zijn thuis. Het verkrijgen van het Nederlanderschap was een moment van diepe betekenis: ik hoor nu bij dit land dat mij veiligheid gaf.

Protest voor Myanmar
Maar vrijheid ontvangen is één ding. Vrijheid leven is iets anders. Daarom zet Htay zich onvermoeibaar in om de situatie in Myanmar onder de aandacht te brengen. Zo kondigde hij een demonstratie aan op 20 december in Amsterdam. Samen met anderen vraagt hij aandacht voor democratie, tegen onderdrukking en tegen valse verkiezingen. Voor stemmen die anders niet gehoord worden. Iedereen die gelooft dat recht en vrede niet mogen zwijgen, is van harte welkom.

ChristenUnie opstaan voor vrede en recht
Zorg voor elkaar, vrijheid, democratie, recht doen en vrede zoeken: het zijn waarden die diep in Htay’s verhaal meeklinken. Het zijn ook waarden die de ChristenUnie koestert. De partij is er trots op dat Htay kandidaat is voor de Amstelveense gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart aanstaande.

In een internationaal georiënteerde stad als Amstelveen is het belangrijk zichtbaar te maken dat mensen die hier een veilige haven vonden, ook volwaardig deel uitmaken van onze samenleving. Htay laat zien dat naturalisatie geen formaliteit is, maar een keuze om vrijheid te ontvangen en door te geven.

Meedoen met Htay?
Htay organiseert momenteel een manifestatie voor Myanmar. Voor vrede. En voor ons allemaal, om niet te vergeten hoe kwetsbaar vrijheid is. Wil je er ook bij zijn? Welkom!
Locatie: Beursplein, Amsterdam
Datum: 20 december 2025
Tijd: 12.00 – 15.00 uur

Link naar de TV-serie: https://www.vpro.nl/de-verborgen-strijd-van-myanmar

Een zomerse avond in Amstelveen. Een gezin zit gezellig op een terras een ijsje te eten. Tot ineens iemand een tafel verderop een sigaret opsteekt. De rook waait over, het ijsje smaakt minder lekker, kinderen aan het hoesten. Het is een klein moment, maar precies zo’n situatie waar de gemeenteraad van Amstelveen gisteren iets aan wilde doen.

Met brede steun nam de raad de motie “Smakelijk, fris en verbonden” van de ChristenUnie aan. Die motie roept het college op om samen met horecaondernemers te werken aan een Amstelveense alliantie voor rookvrije terrassen. “We willen ondernemers niet verplichten, maar juist ondersteunen,” zegt initiatiefneemster Dianne Hoefakker (ChristenUnie). “Door samenwerking en bewustwording zorgen we ervoor dat Amstelveen stap voor stap gezonder en frisser wordt.”

De motie past binnen de bestaande rookvrije gemeente-aanpak en de landelijke ambitie van een rookvrije generatie in 2035. In steden als Utrecht en Rotterdam werken gemeente en horeca al samen in een alliantie rookvrije terrassen. Amstelveen volgt dat voorbeeld, met een eigen lokale invulling.

Tijdens de raadsvergadering kon de motie rekenen op brede instemming, maar ook op een glimlach. Yaron van Koningsbrugge (BVNL) vertelde dat zijn kinderen zo’n hekel hebben aan roken op het terras, dat ze juist daardoor een afkeer van roken ontwikkelen. “In die zin,” grapte hij, “werkt de rook op het terras misschien wel preventief.” Toch stemde ook hij uiteindelijk voor.

Het college wordt nu gevraagd om vóór het zomerreces van 2026 te komen met een voorstel hoe de samenwerking met horecaondernemers vorm kan krijgen, bijvoorbeeld via communicatie, voorbeeldterrassen of gezamenlijke promotie.

De ChristenUnie Amstelveen e.o. houdt op donderdagavond 13 november a.s. een open ledenvergadering. De vergadering begint om 19.30 uur en wordt gehouden in een zaal in de Paaskerk, Augustinuspark 1, 1185 CN Amstelveen. Deze bijeenkomst zal voor de ChristenUnie Amstelveen e.o. de start zijn voor de voorbereiding van de gemeenteraadsverkiezingen die op woensdag 18 maart 2026 worden gehouden. In maart jl. is Dianne Hoefakker al gekozen als lijsttrekker voor onze partij.

De landelijke verkiezingen zijn nog maar kort achter de rug. Maar nu al komen de volgende verkiezingen eraan. Op 18 maart 2026 worden er de gemeenten van Nederland, ook in Amstelveen, een nieuwe gemeenteraad van volksvertegenwoordigers gekozen. Deze ledenvergadering zal in het teken staan van de voorbereiding van deze gemeenteraadsverkiezingen. Op deze avond wordt het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie Amstelveen “Opstaan voor het goede” besproken en vastgesteld. Ook de komende vier jaar wil de ChristenUnie zich sterk maken voor:

• Voor betaalbare woningen en sterke buurten.
• Voor jongeren met perspectief en ouderen met waardigheid.
• Voor duurzame groei en schone lucht.
• Voor een gezonde schepping.
• Voor een overheid die mensen ziet.

Ook zal de kandidatenlijst van onze partij worden vastgesteld. Er is een mooie lijst met enthousiaste kandidaten die zich sterk willen maken om ook de komende vier jaar het geluid van de ChristenUnie krachtig in Amstelveen te laten horen. Onze campagneleider zal een presentatie geven van de campagne van onze partij in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen.

Op deze avond zal de fractie van de ChristenUnie een overzicht geven van hetgeen de fractie de afgelopen tijd voor de samenleving van onze stad heeft bereikt. Er zijn veel amendementen en moties door de gemeenteraad aangenomen ten behoeve van het welzijn van de samenleving die het initiatief waren van de ChristenUnie. Ook is er gelegenheid om de fractie vragen te stellen over actuele thema’s die in Amstelveen op dit moment aan de orde zijn. Na afloop van de vergadering om ca. 21.30 uur is er gelegenheid om nog een drankje met elkaar te drinken.

Van 7 tot en met 14 november is het de Week van de Mediawijsheid. Het landelijke thema dit jaar is digitale balans: hoe zorg je dat schermgebruik niet je leven beheerst? De ChristenUnie Amstelveen vraagt in die week op een vrolijke én prikkelende manier aandacht voor bewust schermgebruik.

Offline Amstelveen Bingo
De partij lanceert de Offline Amstelveen Bingo; een kaart vol lokale, sociale en duurzame activiteiten die Amstelveners uitnodigt hun scherm even weg te leggen en weer écht contact te maken met hun omgeving. “We worden allemaal overspoeld door prikkels,” zegt Dianne Hoefakker. “Schermen brengen veel moois, maar trekken ook voortdurend aan onze aandacht. Even stilstaan, kiezen en tijd geven aan wat écht telt, dat doet goed.”

Uitdagingen
De Offline Amstelveen Bingo bevat 25 herkenbare uitdagingen uit het dagelijks leven. Zo kun je in plaats van een appje te sturen even bij iemand langsgaan, wandelen zonder Google Maps, of een boek lenen bij de bibliotheek in plaats van online te scrollen. Elk bingovakje heeft een knipoog naar bekende apps, maar vertaalt die naar een offline, lokale variant. “De ChristenUnie gelooft dat echte verbondenheid groeit wanneer mensen elkaar echt ontmoeten; aan tafel, op straat, in de natuur of in de buurt. Dat is precies wat onze samenleving nodig heeft.”

Iedereen kan meedoen: print de kaart uit, vink af wat lukt en ontdek hoe iets meer offline leven is:

Download de Offline Amstelveen Bingokaart hier