Mirjam Bikker, fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, bracht op 13 maart een bezoek aan de weekmarkt in het Stadshart van Amstelveen. Zij maakte die dag een ronde langs verschillende gemeenten in Noord-Holland om lokale afdelingen te ontmoeten en in gesprek te gaan met inwoners en ondernemers.

Rond tien uur arriveerde Bikker op de markt, waar zij werd ontvangen door lijsttrekker Dianne Hoefakker en vrijwilligers van ChristenUnie Amstelveen. In het uur dat volgde sprak zij met uiteenlopende bezoekers van de markt: van de wijkagent tot marktkraamhouders en hun klanten, maar ook met inwoners die nieuwsgierig langskwamen en vertegenwoordigers van andere politieke partijen. Tijdens deze ontmoetingen kwamen verschillende lokale thema’s ter sprake, waaronder de invloed van Schiphol op de regio, de leefbaarheid in wijken en de rol van lokale gemeenschappen.

Ook de groeiende problematiek rond online gokken kwam aan bod. De ChristenUnie vraagt daar in Amstelveen al langer aandacht voor, met name vanwege de gevolgen voor jongeren en kwetsbare groepen. Naast persoonlijk leed brengt de aanpak van gokverslaving volgens de partij ook aanzienlijke kosten met zich mee voor gemeenten, onder meer op het gebied van preventie en hulpverlening. Tegelijkertijd spekken de inkomsten van het gokken onze staatskas.

Hoefakker kreeg vorige week gelukkig bijval vanuit Den Haag. De Tweede Kamerfracties van ChristenUnie en SP presenteerden er een initiatiefwet om gokreclame verder aan banden te leggen en spelers beter te beschermen. Bikker stelde daarbij dat ingrijpen noodzakelijk is: 'Wie willens en wetens mensen de afgrond in duwt met verslavende gokreclames, moet weten dat de overheid niet langer toekijkt maar ingrijpt.’

Tijdens het bezoek kwam ook de vraag aan de orde waarom kiezers niet beter op een lokale partij zouden kunnen stemmen. Volgens Hoefakker is juist de combinatie van lokale betrokkenheid en landelijke verbinding waardevol. ‘De ChristenUnie in Amstelveen maakt haar eigen keuzes. Tegelijk helpt het dat we lijnen hebben naar Den Haag. Lokale signalen kunnen daardoor ook landelijk onder de aandacht komen, dat zie je maar weer met het gokdossier’ Volgens de lokale afdeling laat het bezoek zien hoe die wisselwerking werkt: gesprekken op een Amstelveense markt kunnen uiteindelijk ook in de landelijke politiek weerklank vinden.

NLDoet draait om iets eenvoudigs en krachtigs: je tijd geven aan een ander. Precies daar ligt het hart van Koen’s werk. Koen werkt bij Maatschappelijke Diensttijd Missie (MDT), een samenwerking van het Ministerie van Defensie en Stichting TijdVoorActie. Hij begeleidt daar jongeren die soms vastzitten in hun bubbel, soms letterlijk achter een scherm. Jongeren die weinig buiten komen, weinig echte ontmoeting kennen en zelden ervaren hoe het is om onbaatzuchtig iets voor een ander te betekenen. “Bij Defensie leer je één basisles heel snel,” zegt Koen. “Je doet het nooit alleen. De kleinste eenheid is altijd twee. Alleen ben je kwetsbaar.”

Van kijken naar doen
NLDoet is voor Koen geen losse actiedag, maar een zichtbaar moment van iets dat hij het hele jaar door ziet gebeuren. Jongeren die ontdekken dat meedoen verschil maakt. Dat je niet eerst ‘goed genoeg’ hoeft te zijn om iets te betekenen. Dat een paar uur inzet al waardevol is. Tijdens MDT-trajecten gaan jongeren met Koen vaak eerst op een militair bivak. Weg van hun telefoon. De natuur in. Samen eten, samen afzien, samen verantwoordelijkheid dragen. “Dat is altijd even schrikken,” zegt hij. “Maar daarna ontstaat er ruimte.” Ruimte om te leren wat discipline is. Ruimte voor de kracht van delen en ontvangen. Wat het vraagt om rekening te houden met een ander. Zaken die eenvoudig klinken, maar voor veel jongeren nieuw zijn.

Wat is MDT – en waarom het werkt
Maatschappelijke Diensttijd Missie biedt jongeren tussen de 17 en 30 jaar de kans om hun talenten te ontdekken, mensen buiten hun eigen wereld te ontmoeten en tegelijk iets te doen voor de samenleving. Een MDT-traject: duurt tussen de 80 uur en 6 maanden, is gratis, te combineren met school, studie of werk, biedt training, begeleiding en coaching en levert een Europees certificaat op voor je cv. Na de bivakperiode gaan jongeren praktisch aan de slag met hun maatschappelijke bijdrage. Precies daar raakt MDT Missie aan NLDoet. Jongeren zetten zich in voor de natuur, geven sportles, worden buddy, helpen bij buurtinitiatieven of organiseren activiteiten voor anderen.

Geven werkt aanstekelijk
Koen begeleidt jongeren bij het vinden van vrijwilligerswerk dat bij hen past. Wat vind je leuk? Waar krijg je energie van? Waar kun jij van betekenis zijn? “Wat we steeds zien,” zegt hij, “is dat jongeren ontdekken dat geven iets met hen doet.” Niet zelden blijven ze hangen. Ook als de officiële MDT-periode voorbij is. Ze bouwen relaties op. Vinden structuur. Voelen zich nodig. En het werkt twee kanten op. Oudere vrijwilligers zijn vaak verrast. “De jeugd van tegenwoordig blijkt vaak ontzettend leuk, creatief en betrokken,” zegt Koen. NLDoet maakt dat zichtbaar: jongeren en ouderen die samen optrekken, generaties die elkaar opnieuw leren kennen.

Dienstbaarheid als fundament
De ChristenUnie is groot voorstander van het opnieuw invoeren van de dienstplicht, in te vullen maatschappelijk of militair. Koen ziet dagelijks waarom. “Jongeren groeien als ze verantwoordelijkheid krijgen,” zegt hij. “En de samenleving wordt sterker als mensen leren om niet alleen voor zichzelf te leven.” NLDoet laat dat op kleine schaal zien, MDT Missie op grotere schaal. Maar de kern is dezelfde: samen doen, samen dragen, samen leren of zoals bij MDT Missie: Samen Richting Kracht.

Opstaan voor het goede
Voor Koen betekent Opstaan voor het goede jongeren laten ervaren dat ze ertoe doen; niet door te presteren, maar door bij te dragen. NLDoet herinnert ons eraan dat betrokkenheid begint met meedoen, dat een paar uur tijd geven levens kan veranderen en dat samen dienen misschien wel de sterkste vorm van gemeenschap is.

De zorgen die vorige maand in Amstelveen werden geuit over de groei van online gokken onder jongeren krijgen nu ook landelijke aandacht. Vandaag presenteerden ChristenUnie en SP in de Tweede Kamer een initiatiefwet om online kansspelen strenger te reguleren. Aanleiding voor de initiatiefwet is de sterke groei van online gokken sinds de legalisering in 2021. Volgens cijfers van onder meer de Kansspelautoriteit zijn er sindsdien ongeveer 450.000 nieuwe gokkers bijgekomen. Uit onderzoek blijkt bovendien dat 22 procent van de gokaccounts in handen is van jongvolwassenen.

ChristenUnie Amstelveen stelde eerder schriftelijke vragen aan de wethouder en organiseerde samen met de VVD een raadsgesprek over de impact van gokken op jongeren. Tijdens die bijeenkomst werd duidelijk hoe groot de invloed van gokreclames voor online gokken op jongeren kan zijn. Volgens ChristenUnie Amstelveen zien gemeenten de gevolgen vaak als eerste. Jeugdhulp, schuldhulpverlening, preventie en ondersteuning van gezinnen komen voor een belangrijk deel op het bordje van gemeenten terecht. “Hier zie je een spanning tussen landelijke inkomsten en lokale gevolgen,” zegt Dianne Hoefakker, lijsttrekker van ChristenUnie Amstelveen. “Het rijk ontvangt de opbrengsten van gokken, terwijl gemeenten het persoonlijke leed zien en stevig moeten investeren in preventie, hulp en schuldenaanpak.”

De initiatiefwet die op 12 maart in de Tweede Kamer werd gepresenteerd, bevat meerdere maatregelen om gokschade effectiever te beperken. Zo wordt een vrijwel volledig reclameverbod voor online kansspelen voorgesteld, komen er fors hogere boetes voor illegale goksites en kunnen vergunningen sneller worden geschorst. Ook moeten illegale goksites sneller worden geblokkeerd en wordt het uitsluitingsregister Cruks versterkt om probleemspelers beter te beschermen.

ChristenUnie Amstelveen is blij met de landelijke steun van haar partijgenoten. Volgens Hoefakker laat dit zien hoe waardevol de verbinding tussen lokale en landelijke politiek kan zijn. “Het laat zien dat je als lokale partij met stevige banden in Den Haag echt verschil kunt maken. Tegelijk blijft het nodig om ook lokaal stappen te zetten.” Volgens Hoefakker kan daarbij onder meer worden gedacht aan het terugdringen van gokreclame in de openbare ruimte en betere samenwerking tussen scholen, sportverenigingen en hulpverlening.

Biddag is een moment van reflectie. Een dag waarop zichtbaar wordt wat vaak onder de oppervlakte blijft: dat groei, arbeid en zorg niet vanzelfsprekend zijn en dat het leven zich niet volledig laat sturen. Voor Henk Murris is dat geen abstracte gedachte, maar dagelijkse praktijk. Wie hem volgt op Facebook kent hem als 'Oom Henk Murris'. Regelmatig plaatst hij foto’s van een boterham met een gezichtje, gelegd op krantenknipsels uit het Nederlands Dagblad. Op het eerste gezicht luchtig, maar de beelden zijn bedoeld als aanzet tot nadenken. In de begeleidende teksten verbindt Henk actualiteit, geloof en verantwoordelijkheid. Hij schrijft over bidden om vol te houden, over Bijbelverhalen die helpen te vertragen en over geloof als bron van hoop in moeilijke tijden. De boterhammen functioneren als kleine reflectiemomenten, waarin dankbaarheid en zorg samenkomen: voor wat groeit, voor wat werkt en voor mensen die niet vanzelf meekomen. De onderliggende vraag is vaak dezelfde: hoe blijven we zorgzaam en menselijk in een samenleving die steeds sneller en harder wordt?

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Biddag: bidden en beleid
Henk is bioloog van huis uit en al zijn leven maatschappelijk betrokken. Biddag raakt hem juist omdat deze dag benoemt wat in onze prestatiemaatschappij vaak wordt weggedrukt: afhankelijkheid. Van de aarde. Van arbeid. En van elkaar. “We bidden om groei,” zegt Henk, “maar ook om wijsheid om goed om te gaan met wat ons is toevertrouwd.” Die wijsheid herkent hij in het Bijbelse verhaal van Jozef in Egypte. Jozef ziet dat er jaren van overvloed komen, maar ook jaren van schaarste. Hij bidt niet alleen, hij organiseert. Hij zorgt dat er wordt opgeslagen, beheerd en eerlijk verdeeld, zodat mensen niet pas geholpen worden als het te laat is. “Jozef laat zien,” zegt Henk, “dat zorg ook vooruitdenken is. Niet wachten tot mensen omvallen, maar op tijd een vangnet organiseren.” Volgens hem is dat een les die ook vandaag actueel is, juist voor lokaal beleid.

Beschermen is verantwoordelijkheid nemen
Al bijna tien jaar werkt Henk bij een kantoor voor bewindvoering, mentorschap en curatele in Amstelveen. Hij ziet dagelijks mensen vastlopen door schulden, ziekte, ouderdom, een beperking of door een samenleving die te complex is geworden. Wat hem raakt, is het hardnekkige misverstand dat professionele bescherming een straf zou zijn. "Beschermend bewind of mentorschap is geen falen,” zegt hij. “Het is zorg. Een vorm van bescherming. Iemand die naast je gaat staan als je het zelf niet meer kunt.” Voor de ChristenUnie is dit een belangrijk uitgangspunt. Zorg voor kwetsbare inwoners is geen gunst, maar een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Als mensen deze hulp niet zelf kunnen vinden of betalen, moet de gemeente helpen. Dat vraagt om blijvende politieke aandacht, om ambtenaren die weten welke routes er zijn en om samenwerking met vrijwilligers en maatschappelijke organisaties. Niet wegkijken, maar zorgen dat niemand tussen wal en schip valt.

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Gemeentebeleid met menselijke maat
ChristenUnie Amstelveen staat voor een gemeente die, net als Jozef, vooruitkijkt en beschermt. Die beseft dat niet iedereen zelfstandig kan meedoen en dat dat niets zegt over iemands waarde. Professionele hulp is geen schande. Er samen over kunnen spreken lucht op en voorkomt grotere problemen later. Henk ziet het dagelijks: goede zorg en tijdige bescherming besparen menselijk leed en maatschappelijke kosten. “Zorg is geen sluitpost,” zegt hij. “Het is een investering in mensen.”

Opstaan voor het goede
Voor Henk betekent Opstaan voor het goede oog houden voor wie dreigt te verdwijnen achter regels, cijfers of schaamte. Het betekent blijven zorgen, persoonlijk en politiek. Zijn boterhammen met gezichtjes zijn misschien klein, maar ze dragen een grote overtuiging: dankbaarheid en zorg horen bij elkaar. Op Biddag voor Gewas en Arbeid herinnert zijn verhaal ons eraan dat bidden en handelen samen gaan, dat danken niet losstaat van verantwoordelijkheid en dat een samenleving zich laat kennen aan hoe zij omgaat met wie het niet alleen kan.

Terwijl politici in verkiezingstijd vaak het podium zoeken, kiest de ChristenUnie voor een andere houding: knielen. Op vrijdag 13 maart komt Mirjam Bikker, het gezicht van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, naar de weekmarkt in Amstelveen Stadshart om schoenen te poetsen. Niet voor een toespraak. Niet voor een debat. Maar met een borstel en schoenpoets.

Het is een opvallend beeld, maar volgens de ChristenUnie zegt het veel over hoe de partij naar leiderschap kijkt. “Goed leiderschap is geen catwalk,” zegt lijsttrekker Dianne Hoefakker met een glimlach. In verkiezingstijd zie je vaak politici met hun borst vooruit en grootse beloften. “Wij dachten: zullen we het eens anders doen?” Dus knielt de ChristenUnie. Letterlijk. Volgens Hoefakker begint het goede niet bij grote woorden, maar bij houding: recht doen, trouw zijn en nederig je weg gaan. Dat zijn waarden die uit de christelijke traditie komen, maar die volgens de partij herkenbaar zijn voor iedereen in Amstelveen, ook voor inwoners die niets met kerk of geloof hebben.

De schoenpoetsactie verwijst naar een oud christelijk verhaal: de voetenwassing. Daarin knielt een leider om anderen te dienen. De hoogste wordt de laagste. De ChristenUnie wil laten zien dat leiderschap niet draait om status of carrière, maar om verantwoordelijkheid nemen.

Hard werken zonder applaus
De ChristenUnie kijkt terug op vier jaar gemeenteraad waarin een recordaantal moties en voorstellen van de partij werd aangenomen. Vaak ging het om onderwerpen die niet altijd de grote krantenkoppen halen, maar wel het verschil maken in het dagelijks leven. Zo zette de partij zich in voor mensen zonder thuis, voor gezondheid onder de rook van Schiphol, voor kwetsbare vrouwen via Nu Niet Zwanger, voor betere bescherming van sekswerkers en voor het voorkomen van gokverslaving. Ook kwam er meer aandacht voor rookvrije terrassen, sterke buurten waar mensen naar elkaar omzien, natuur rond de Poel, drinkwaterpunten in de stad, de ja-ja-brievenbussticker, een fossiel reclameverbod en stappen richting een circulaire economie waarin delen en repareren weer normaal wordt. Volgens de ChristenUnie zijn dat vaak onderwerpen waarbij veel werk achter de schermen gebeurt, zonder veel applaus.

Campagne met een glimlach
De campagne van de ChristenUnie is bewust klein en vriendelijk van toon. In de stad werden duizenden complimentenkaartjes uitgedeeld om mensen aan te moedigen elkaar iets aardigs te zeggen. Ook verschenen op verschillende plekken stoepkrijt-hinkelpaden met woorden als hoop, delen, goed en spelen. En wie Amstelveen doorkruist, heeft hem waarschijnlijk al gezien: kandidaat Htay in zijn inmiddels bekende ChristenUnie-Canta. Met krassen en deuken, maar altijd vriendelijk groetend en helpend. Het zijn kleine acties die volgens de partij laten zien dat verandering niet altijd groot en spectaculair hoeft te zijn. Juist aandacht voor het kleine, creatieve en positieve kan mensen bij elkaar brengen.

Hoop in een ingewikkelde wereld
Amstelveen is een mooie stad, maar kent ook uitdagingen. Armoede, dakloosheid, mentale zorgen, lange wachtlijsten, klimaatverandering en groeiende individualisering vragen volgens de ChristenUnie om aandacht. De partij wil daarom een ander geluid laten horen dan de soms harde toon in de politiek. Niet cynisch of boos, maar hoopvol en verantwoordelijk.

De schoenpoetsactie vindt plaats op vrijdag 13 maart tussen 10.00 en 11.00 uur op de weekmarkt in het Stadshart van Amstelveen. Inwoners kunnen ook eerder of later deze ochtend langskomen bij de ChristenUniestand, voor een gesprekje, voor een glimlach, of gewoon voor schoenen die weer glanzen.

Sommige mensen zijn bruggenbouwers zonder daar veel woorden aan te geven. Lars is zo iemand. Hij is voorganger van de Stadshartkerk in Amstelveen. Met een groot hart voor jongeren en voor de stad. Niet alleen in de kerkbanken, maar juist daarbuiten: op plekken waar mensen leven, zoeken, struikelen en opnieuw beginnen.

Geloven in Amstelveen
Lars is één van de gezichten achter Geloven in Amstelveen: een platform waarin verschillende Amstelveense kerken elkaar ontmoeten en samenwerken. Om in alle verscheidenheid eenheid te beleven in het geloof in God. “Wij geloven in één Heer,” zegt Lars, “en we geloven ook in Amstelveen. Niet omdat het hier voor iedereen al perfect is, maar omdat we geloven dat we geroepen zijn om deze stad tot zegen te zijn.” Geloven in Amstelveen wil een plek zijn waar kerken elkaar blijven vinden, steeds meer samenwerken en zich samen inzetten voor de bloei van de stad, met open ogen voor wie kwetsbaar is. De lichtjestocht met Kerst en de gezamenlijke Hemelvaartdienst zijn voorbeelden wat we dan samen doen.

Jongeren: erbij horen, geliefd zijn
Wie Lars kent, weet dat jongeren een speciale plek in zijn hart hebben. Vanuit die bewogenheid is ook XCEPTD ontstaan: een christelijke jongerencommunity in Amstelveen voor jongeren van 12–18 jaar. Een plek waar je erbij hoort. Waar je geliefd bent. En waar je wordt uitgedaagd God (beter) te leren kennen. En belangrijk: iedereen is welkom: of je nu gelooft of (nog) niet en of je bij een kerk hoort of (nog) niet. Samenwerken zit in het DNA van het initiatief. Zo wordt er onder meer samengewerkt met Crossroads International Church, bijvoorbeeld rond Alpha Youth, Going Deep en de jaarlijkse trip naar de EO Jongerendag. “Jongeren hebben plekken nodig waar ze echt gezien worden,” zegt Lars. "Waar je niet hoeft te presteren, maar mag groeien.”

Praktische liefde: van ICT tot SchuldHulpMaatje
Wat opvalt aan Lars is dat zijn geloof altijd handen en voeten krijgt. Hij deelt zijn geloof niet alleen in woorden, maar ook in daden. Hij helpt als vrijwilliger met ICT waar nodig (jawel ook de site van ChristenUnie Amstelveen beheert hij) en is betrokken bij SchuldHulpMaatje Amstelveen: een initiatief dat sinds 2023 mensen met (dreigende) schulden in een vroeg stadium ondersteunt. “Ook in een welvarende gemeente als Amstelveen komen geldzorgen voor,” zegt Lars. “Juist daarom is het zo belangrijk dat mensen op tijd hulp krijgen, zonder schaamte, zonder oordeel.”

Wereldgebedsdag: één stad, één gebed
Wereldgebedsdag past Lars als een jas. Want bidden is voor hem een manier om je te verbinden; met God, met elkaar en met de stad. Binnen Geloven in Amstelveen is er daarom ook het 'Amstelveengebed' elke vierde donderdagavond van de maand een korte interkerkelijke gebedsbijeenkomst in de Kruiskerk. Er wordt gebeden voor Amstelveen, voor kerken en voor de mensen in de stad. “Bidden is erkennen dat we het niet alleen dragen,” zegt Lars. “En tegelijk is het een startpunt om echt in beweging te komen.”

Opstaan voor het goede
Voor Lars betekent Opstaan voor het goede dat je niet alleen bouwt aan programma’s en activiteiten, maar vooral aan gemeenschap. Aan plekken waar mensen welkom zijn. Waar jongeren veilig kunnen groeien. Waar mensen met schulden gezien worden. Waar vluchtelingen steun vinden. Waar de kerk niet alleen een gebouw is, maar een aanwezigheid in de stad. Wereldgebedsdag herinnert ons daaraan: dat hoop begint met bidden, maar niet eindigt bij woorden en dat Amstelveen bloeit wanneer mensen elkaar tot zegen zijn.

De ijsbeer staat symbool voor wat er op het spel staat. Voor een wereld die opwarmt, voor grenzen die worden overschreden en voor de vraag hoe wij omgaan met de schepping. Voor Herman is die vraag geen abstracte. Als burgerlid bij de ChristenUnie werkte hij mee aan initiatieven voor bescherming van lokale ecosystemen en het terugdringen van vervuiling en uitstoot. Zo hielp hij mee aan het besluit om op gemeentelijke reclameborden geen fossiele reclame meer toe te laten. Maar wie Herman beter leert kennen, ziet: voor hem stopt betrokkenheid niet bij de raadszaal. Ook in zijn dagelijks leven probeert hij een andere balans te vinden met de schepping.

Leven in eenvoud
In zijn zoektocht naar eenvoudige antwoorden belandde Herman ooit in een tussenjaar in een christelijke leefgemeenschap op het Engelse platteland. Hij woonde en werkte er als vrijwilliger in een opvanghuis voor kwetsbare vrouwen, dat tegelijk een kleinschalige biologische boerderij was. “Daar leerde ik het verband zien,” vertelt hij, “tussen de kwetsbaarheid van mensen die worden uitgebuit en een ecosysteem dat wordt uitgeput.” Die ervaring bleef. Terug in Nederland bleef hij gefascineerd door de kracht van kleine gemeenschappen. Samen met zijn vrouw Anna, onderzocht hij christelijke leefgemeenschappen in Nederland. In 2021 schreven zij daar een boekje over. “Veel van die gemeenschappen verzetten zich tegen het idee van oneindige groei,” zegt Herman. “Ze zoeken naar een vorm van genoeg. En ze proberen grote wereldproblemen op kleine schaal serieus te nemen. Dat lijkt soms kneuterig, maar uiteindelijk is dat de enige manier waarop verandering ooit begint.” Hij glimlacht: “Misschien is dat ook waarom gemeentepolitiek me zo aanspreekt. Die is soms ook een beetje kneuterig.”

De Dorothy-gemeenschap
Die zoektocht krijgt vandaag vorm in de Dorothy-gemeenschap, in de Bovenkerkerpolder. Een plek van gastvrijheid, eenvoud en verbondenheid. Waar samen wordt gegeten, gewerkt, gebeden en geleefd. Waar ruimte is voor kwetsbare mensen. En waar spiritualiteit geen bijzaak is, maar het kloppend hart. Er wordt samen geklust en getuinierd. Er is een kapel op wielen, waar in de stijl van Taizé wordt gebeden. Er zijn filmavonden, protestwakes en momenten van stilte. Niet als hobby, maar als antwoord op onrecht. “We willen niet alleen praten over een andere wereld,” zegt Herman. “We willen haar alvast beginnen te leven. Dan merk je ook het verschil tussen mooie idealen en het aanmodderen van de praktijk.”

Kwetsbaar en onzichtbaar
Herman is eerlijk over zijn ongemak bij grote, aansprekende natuursymbolen. “Eigenlijk ben ik altijd een beetje wantrouwig als het over ijsberen, walvissen of neushoorns gaat,” zegt hij. “Ik maak me meer zorgen over alles wat níét gezien wordt.” Hij schetst een beeld: een mosje of algje in de Amstelveense polder, cruciaal voor het ecosysteem, maar onopgemerkt en zo onder asfalt verdwenen. “Zo gaan we ook met mensen om,” zegt hij. “Kwetsbare mensen blijven vaak buiten beeld.” Laatst las hij in gemeentelijke stukken dat er in Amstelveen geen hulp nodig zou zijn voor ongedocumenteerde vluchtelingen, omdat die er niet zouden zijn. “Terwijl ik persoonlijk al twee gezinnen ken die in Amstelveen wonen.”

Dag van de IJsbeer
Toch staat Herman op de Dag van de IJsbeer graag stil bij onze kwetsbaarheid. “De ijsbeer lijkt sterk, bijna onaantastbaar,” zegt hij. “Net zoals wij mensen onszelf vaak zien. Maar die kracht is schijn. Zonder een gezond ecosysteem redt de ijsbeer het niet, net zomin als wij.” Misschien is dat wel de kern: beseffen dat wij niet de koning van het ecosysteem zijn. Dat wij leven binnen een groter geheel dat kwetsbaar is en ons is toevertrouwd en dat ons handelen daar directe gevolgen voor heeft. Dat besef vraagt iets van ons. Niet alleen van beleid, maar ook van levensstijl. Van consumptie. Van keuzes die soms ongemakkelijk zijn. “Het gaat over grenzen,” zegt Herman. “En over de vraag of we bereid zijn die te respecteren.”

Opstaan voor het goede
Voor Herman betekent Opstaan voor het goede leven met open handen. Minder nemen. Meer delen. Grenzen erkennen. En ruimte maken voor wie kwetsbaar is; mens én schepping. Zijn leven laat zien dat duurzaamheid niet begint bij een beleidsnota, maar bij een persoonlijke vraag: hoe wil ik leven? En misschien nog wel belangrijker: durf ik dat ook echt te doen? Op de Dag van de IJsbeer herinnert zijn verhaal ons eraan: dat echte verandering begint bij geleefde keuzes, dat eenvoud bevrijdend kan zijn en dat hoop zichtbaar wordt waar mensen het goede alvast beginnen te doen.

Een sportweddenschapje in een app. Een lootbox in een game. Even crypto traden. Reclame tijdens de wedstrijd. Of een pushmelding op je telefoon met de belofte van snelle winst. Voor veel jongeren voelt gokken als iets normaals. Maar achter dat ogenschijnlijk onschuldige spel, schuilt een probleem dat moeilijk zichtbaar is en diepe sporen kan nalaten: schulden, schaamte, verlies van zelfwaarde en soms zelfs suïcidaliteit. Daarom organiseerden ChristenUnie en VVD op 18 februari een raadsgesprek over gokproblematiek onder jongeren.

Een stille verslaving die niemand ziet
Tijdens het raadsgesprek gingen woordvoerders jeugd uit de gemeenteraad in gesprek met preventiedeskundige Ester Teunen van Brijder en ervaringsdeskundige en reclamemaker Martijn de Vreeze. Hun boodschap was helder: gokverslaving is vaak onzichtbaar, maar de impact is groot. Martijn vertelde hoe zijn verslaving begon met kleine bedragen in de fruitautomaat. Gewoon proberen. Nog een keer. Verliezen terugwinnen. Wat begon als spel, werd een spiraal van schulden, stress en schaamte. Zijn verhaal liet zien waarom deze verslaving zo lastig te herkennen is. Jongeren zien er gezond uit. Ze zitten op hun telefoon, net als iedereen. Maar van binnen kan de druk oplopen en kan iemand steeds verder wegzakken.

Stoppen?
Herstellen blijkt vaak uitzonderlijk zwaar. Wie probeert te stoppen, moet zich verhouden tot een wereld vol prikkels. Elke advertentie, elk gesprek over winst, elke wedstrijd kan de drang opnieuw aanwakkeren. Martijn beschreef het als een magneet waar nauwelijks tegen te vechten is. Het is zelfs zo dat sommige jongeren die proberen af te kicken het advies krijgen om de voetbalclub te vermijden. Niet vanwege het sporten, maar vanwege alles eromheen: weddenschappen, reclames, gesprekken over winst en verlies. Juist daarom zijn ouders, scholen en sportclubs onmisbaar. Signalen zien. Doorvragen. Het gesprek openhouden.

Slimme verleiding met een vriendelijk gezicht
De avond maakte ook zichtbaar hoe geraffineerd de gokindustrie jongeren bereikt. Niet met het woord verslaving, maar met taal van succes. Speler. Winnaar. VIP. De beleving van controle, terwijl verlies de realiteit kan zijn. Ondertussen stromen de verliezen van weddenschappen en loterijen richting (top)sport, cultuur en goede doelen. Dat geeft de sector een vriendelijk gezicht en maakt de keerzijde minder zichtbaar. De schade speelt zich achter gesloten deuren af. Schulden die groeien. Gezinnen die onder druk staan. Jongeren die zich terugtrekken.

Amstelveen wil harten terugwinnen
Het raadsgesprek onderstreepte dat gemeenten niet machteloos zijn. Door partijen te verbinden, preventie te organiseren en hulp zichtbaar te maken, kan lokaal verschil worden gemaakt. VVD-raadslid Bas Zwart verwoordde het zo: “Als je ziet dat iets niet goed gaat, wil je daar iets aan doen. Dat geldt ook voor gokproblemen onder jongeren.” ChristenUnie-lijsttrekker Dianne Hoefakker sprak de ambitie uit om na de verkiezingen te werken aan een initiatiefvoorstel dat preventie en samenwerking versterkt. Niet pas reageren wanneer problemen escaleren, maar eerder signaleren en ondersteunen.

Amstelveen voorop in de strijd tegen gokschade
Amstelveen kan in de strijd tegen gokschade vooroplopen. Daarmee groeit ook de vraag hoe vanzelfsprekend gokreclame nog is in het straatbeeld, op sportvelden en in de online leefwereld van jongeren. Hoe help je jongeren stoppen, wanneer de verleiding overal zichtbaar blijft? De bijeenkomst eindigde met een vraag die nog lang zal nagalmen: blijven we accepteren dat jongeren dagelijks worden uitgenodigd om te gokken, of is het tijd dat Amstelveen de stap zet naar een stad zonder gokreclame?

Op papier leek het allemaal te kloppen. Een mooie carrière. Zakenreizen. Succes, zoals dat vaak wordt gedefinieerd. Maar van binnen begon het te wringen. Sander voelde steeds sterker dat hij bezig was met iets dat hem weinig zin gaf. “Ik begon me af te vragen of de ladder die ik aan het beklimmen was, wel tegen het goede huis stond. Aan welke organisaties en organisatiedoelstellingen wilde ik mijn tijd geven?” Op een dag besloot hij het roer om te gooien. Niet voorzichtig bijsturen, maar radicaal kiezen voor wat hij echt belangrijk vond.

Van carrière naar roeping
Vandaag werkt Sander in de fruitteelt. Geen businessclass, geen vergadertafels, geen targets. In de appelboomgaard ervaart hij wel de seizoenen. De aarde die ons voedsel geeft. Het fruit dat onder zijn ogen aan de bomen groeit. Het weer in al zijn vormen. Voeten in de aarde. “Ik heb zelden zo veel voldoening gevoeld.” Maar de overstap was ook spannend. Financieel een stap terug, maatschappelijke status overboord. Maar geen dag heeft hij spijt gehad. In de boomgaard werkt Sander samen met anderen aan een eerlijk product. “Met de globalisering van de economie is er ook veel druk op milieu- en arbeidsomstandigheden komen te staan. Daarom vind ik lokale voedselproductie zo waardevol.” “Maar de boer ervaart veel regeldruk om de kwaliteit van de natuur te herstellen. Tegelijkertijd is er concurrentie van fruit uit landen waar arbeids- en milieuregels nauwelijks gelden. Daarmee komt de boer in de knel.” Sander vindt het belangrijk dat er voor boeren een gelijk speelveld ontstaat waarbij alle producenten volgens dezelfde spelregels spelen, zoals eerlijke betaling van arbeid, toepassing van milieuregels, compensatie van milieuschade door transport en meer. Dat is belangrijk voor de consument, maar ook de boeren, arbeiders en bewoners van verre buitenlanden.

Werelddag van de Sociale Rechtvaardigheid
Op Werelddag van de Sociale Rechtvaardigheid staat Sander stil bij wat een rechtvaardige samenleving vraagt. Dat gaat om wetten en regels ten behoeve van eerlijke internationale
handel, maar ook van persoonlijke keuzes. “Sociale rechtvaardigheid zit niet alleen in beleid,” zegt hij. “Het zit ook in hoe wij leven, consumeren en werken.” Zijn eigen verhaal laat zien dat verandering mogelijk is. Dat het anders kan. En dat minder soms meer is.

Opstaan voor het goede
Voor Sander betekent Opstaan voor het goede durven loslaten wat status geeft, om te kiezen voor wat zin heeft. Voor werk dat bijdraagt aan een eerlijke wereld. Voor leven dat klopt, voor jezelf en voor anderen. “Het is geen ‘glamorous’ weg,” zegt hij. “Maar voor mij wel een goede.”

In een tijd waarin discussies snel verharden en mensen elkaar gemakkelijk voorbijlopen, klinkt de oproep van Internationale Doe Vriendelijk Dag bijna eenvoudig: wees vriendelijk. Voor Htay Tint is dat geen jaarlijkse actie, maar een manier van leven. Wie hem kent in Amstelveen, weet dat vriendelijkheid bij hem vanzelfsprekend is. Een glimlach, een helpende hand, even blijven staan als iemand hulp nodig heeft. Klein in gebaar, groot in betekenis.

Htay woont al lange tijd in Amstelveen. Zijn leven begon echter duizenden kilometers verderop, in Myanmar (Birma), waar hij opgroeide in een tijd van politieke onrust en geweld. Hij studeerde scheikunde en rechten, werkte als advocaat en raakte betrokken bij de studentenbeweging die zich verzette tegen de militaire dictatuur. Toen het leger de macht greep, moest hij vluchten. Vanuit Myanmar kwam hij terecht in Thailand, waar hij zich inzette voor gewonde studenten en vluchtelingen. Daar werd hij uiteindelijk gearresteerd, omdat hij al meer dan drie jaar zonder paspoort leefde. Die ervaring heeft hem diep gevormd. “Ik zet me ervoor in dat mensen in vrijheid en op een legale manier kunnen leven,” zegt hij. Vrijheid is voor hem geen abstract begrip, maar iets dat bescherming en verantwoordelijkheid vraagt. In mei 2001 kwam hij, op uitnodiging van de Nederlandse overheid, naar Nederland. In Amstelveen begon hij opnieuw. Niet zonder moeite, maar altijd met dezelfde overtuiging: mensen moeten als mens behandeld worden.

Internationale Doe Vriendelijk Dag draait om kleine gebaren. Een compliment, een luisterend oor, onverwachte hulp. Voor Htay zijn dat geen losse momenten. Het is hoe samenleven hoort te zijn. “Vriendelijkheid kost niets,” zegt hij vaak, “maar betekent alles voor iemand die zich alleen voelt.” Wie met hem optrekt, ziet hoe vanzelfsprekend dat voor hem is. Tijdens de campagne voor ChristenUnie Amstelveen helpt hij onvermoeibaar mee. Zijn kleine Canta, omgebouwd tot een rijdende ChristenUnie-auto, trekt overal in Amstelveen de aandacht. Maar net zo vanzelfsprekend helpt hij iemand die zijn telefoon is verloren, of stopt hij om een onbekende te helpen. Niet omdat het moet, maar omdat hij vindt dat mensen naar elkaar moeten omzien.

Wat veel Amstelveners niet weten, is dat Htay in Myanmar duizenden volgers heeft. Tijdens zware overstromingen begon hij vanuit Nederland weersvoorspellingen te delen, gebaseerd op online studies en meteorologische analyses. Zijn voorspellingen bleken opvallend nauwkeurig. Miljoenen mensen lazen zijn berichten, wetenschappers en hulporganisaties namen zijn inzichten over. In Myanmar werd hij daardoor een bekende naam. Zelf spreekt hij daar nauwelijks over. Als mensen hem bedanken, wijst hij omhoog. Naar zijn Hemelse Vader. Voor Htay is wat hij doet nooit zijn eigen verdienste. Die bescheidenheid tekent hem. Hij zoekt geen erkenning, maar wil trouw zijn in kleine dingen.

Zijn geloof vormt de rode draad in zijn leven. Niet als iets dat hij anderen oplegt, maar als bron van hoop en richting. Hij spreekt vaak over vrede, over samenleven tussen verschillende groepen en over het belang van waarheid en rechtvaardigheid. Ook vandaag blijft hij zich inzetten voor vrede in Myanmar en voor verbinding tussen mensen hier in Amstelveen. Binnen de ChristenUnie brengt hij een uniek perspectief mee. Hij weet uit eigen ervaring wat het betekent als vrijheid niet vanzelfsprekend is — en hoe belangrijk het is dat mensen elkaar blijven zien als medemens, ook wanneer verschillen groot zijn.

Voor Htay betekent Opstaan voor het goede niet luid spreken, maar trouw blijven. Vriendelijk blijven wanneer de wereld harder wordt. Blijven helpen, ook als niemand kijkt. Geloven dat kleine daden van goedheid verschil maken. Op Internationale Doe Vriendelijk Dag herinnert zijn verhaal ons eraan dat een samenleving niet begint bij beleid of grote woorden, maar bij hoe mensen elkaar dagelijks behandelen. Misschien is dat wel zijn eenvoudigste boodschap: wees vriendelijk vandaag. En morgen weer.

Op haar telefoon laat Dianne de website zien van een seksbedrijf in Amstelveen. Strak vormgegeven, overzichtelijk. Filters om te selecteren op leeftijd, haarkleur, haarlengte en cupmaat. Bekend van online shoppen. Alleen gaat het hier niet over schoenen of meubels. Het gaat over mensen. Over vrouwen. “Bijna iedereen aan wie ik dit laat zien, reageert gelaten,” zegt ze. Ja, zo werkt dat toch? Voor Dianne, lijsttrekker van de ChristenUnie in Amstelveen, is juist dát de schok. “Mijn hart huilt hiervan. Hoe zijn we dit normaal gaan vinden?” Het afgelopen jaar verdiepte zij zich intensief in het prostitutiebeleid van Amstelveen, gedreven door één fundamentele vraag: wie beschermen we eigenlijk en wie laten we los?

Achter de voordeur
Nederlanders zien zichzelf graag als geëmancipeerd. We verwerpen de machocultuur van figuren als Andrew Tate, investeren in veilige fietsroutes, hyperfelle straatverlichting en campagnes tegen geweld tegen vrouwen. Ook in Amstelveen. Terecht, zegt Dianne. Maar tegelijk ziet zij een hardnekkige blinde vlek: de prostitutie. “De ramen met neonverlichting zijn vrijwel verdwenen. Seksshops ook. Dat wekt de indruk dat sekswerk nauwelijks nog bestaat. Maar het tegendeel is waar. Het is verplaatst naar woningen en online platforms, achter voordeuren waar niemand kijkt.” Juist daar, zegt zij, schuilt het grootste risico. Niet op straat, niet in het licht, maar in de stilte.

Niet het oudste beroep, wel een van de gevaarlijkste
Prostitutie is niet het oudste beroep ter wereld (jager-verzamelaar was er echt eerder) maar wel een van de zwaarste en gevaarlijkste. Onderzoek na onderzoek laat zien dat geweld, uitbuiting en afhankelijkheid geen uitzonderingen zijn, maar structurele kenmerken. “Slavernij en kinderarbeid zijn ook lang genormaliseerd,” zegt Dianne. “Omdat het economisch handig was. Pas later begrepen we: beschaving betekent grenzen stellen. Mensen nooit reduceren tot een product. Ook niet in ruil voor geld. Niet alles wat wettelijk mag, is ook menselijk.” Wat haar raakt, is niet alleen het systeem, maar ook wat het met ónze blik doet. “In de Bijbel is waardigheid nooit afhankelijk van status, verleden of keuzes. God kijkt anders dan wij. Waar wij etiketten plakken, noemt Hij mensen bij naam. Waar wij wegkijken, ziet Hij.”

Lichaam als handelswaar
Die spanning werd voor Dianne scherp voelbaar in gesprekken met hulporganisaties. Online advertenties tonen lichamen als producten: selecteerbaar, vervangbaar, afrekenbaar. “Wij vinden uitbuiting van arbeidsmigranten in de champignonteelt terecht verschrikkelijk,” zegt ze. “Maar stel je voor dat die uitbuiting ook nog eens gepaard gaat met structurele seksuele beschikbaarheid. Dat je uit je lichaam moet treden om het vol te houden. Dat je
plezier moet veinzen om te overleven. Dat is onmenselijk.” En toch, zegt ze, kijken we liever weg. “We zijn terecht verontwaardigd als vrouwen op straat iets wordt aangedaan. Maar achter de voordeur, waar macht, geld en afhankelijkheid samenkomen, zijn de risico’s op misbruik en verkrachting vele malen groter. Dáár laten we het donker.” Waar wij reduceren tot functie of product, blijft voor God altijd een mens over: gekend en geliefd. “Wie gelooft dat ieder mens door God bij naam gekend is,” zegt Dianne, “kan niet onverschillig blijven tegenover systemen die mensen ontmenselijken.” Voor haar is dat geen vroom principe, maar een politieke opdracht: zichtbaar maken wie onzichtbaar dreigt te worden en blijven zeggen dat niemand samenvalt met wat hem of haar is aangedaan.

Rachab en het scharlaken koord
In haar denken laat Dianne zich inspireren door het Bijbelse verhaal van Rachab, een vrouw die leeft van prostitutie in Jericho. “In dat verhaal begint God niet met veroordeling,” zegt
ze. “Maar met bescherming. Rachab krijgt geen morele preek. Ze krijgt veiligheid. En ze hangt een scharlaken koord uit haar raam: een teken dat hier iemand woont die gezien moet worden.” Voor Dianne is dat beeld pijnlijk actueel. “Wat verborgen blijft, blijft onbeschermd. Stilte beschermt nooit het slachtoffer, alleen het systeem.”

Echte emancipatie
Dat Dianne dit thema agendeert vanuit de ChristenUnie roept soms verbazing op. De partij zou ouderwets zijn, vrouwonvriendelijk zelfs. “Dat beeld klopt simpelweg niet,” zegt ze. “De ChristenUnie is een van de meest vrouwelijke partijen van Nederland. Geen partij in Nederland waar zoveel sleutelposities worden bekleed door vrouwen, lokaal en landelijk. Zonder quota. Omdat vrouwen hier opstaan, vertrouwen krijgen en verantwoordelijkheid nemen.” Voor Dianne is emancipatie geen kwestie van alles tot markt verklaren. “Echte emancipatie vraagt dat je machtsverschillen durft te benoemen. Dat je grenzen stelt wanneer de vrijheid van de één structureel ten koste gaat van de ander.” “Ik kom niet op voor een braaf christelijk plaatje,” zegt ze. “Ik kom op voor vrijheid. Vrijheid die beschermt.”

Dag van de Betaalde Liefde
In de gemeenteraad werkte Dianne aan een motie die scherper kijkt naar bescherming, signalering en ondersteuning van mensen in de prostitutie. “Het gaat mij steeds om die ene vraag: wie betaalt hier eigenlijk de prijs?” Op 15 februari, de Dag van de Betaalde Liefde, wordt opnieuw gezegd dat sekswerk een vak is om trots op te zijn. Dianne kiest ervoor die dag anders te markeren. Niet door mensen te veroordelen, maar door het systeem ter discussie te stellen. “Betaalde liefde is geen liefde,” zegt ze. “Liefde veronderstelt gelijkwaardigheid. En zolang die ontbreekt, moeten we eerlijk zijn.” Haar hoop is dat Amstelveen een stad wordt die niet alleen goed verlicht is aan de buitenkant, maar ook bereid is licht te laten schijnen op wat zich in het donker afspeelt. Niet wegkijken. Maar omzien. Dat is opstaan voor het goede.

Al bijna 55 jaar gaan Henk en Anneke samen door het leven. Jaren van opvoeden, werken, loslaten en opnieuw vasthouden. Met kinderen, kleinkinderen en een verbondenheid die niet vanzelfsprekend is, maar gegroeid. “Liefde is geen toeval,” zeggen ze. “Het is iets wat je blijft kiezen. Elke dag opnieuw.”

Liefde met een fundament
In hun leven speelt het geloof een dragende rol. Jezus is voor hen een levende bron van vertrouwen, richting en hoop. Dat geloof is zichtbaar in hoe ze leven. In hoe ze keuzes maken. In hoe ze ruimte geven aan anderen. Jaren geleden baden ze om een huis. Niet zomaar een plek om te wonen, maar een plek om te delen. Toen ze onverwacht de kans kregen hun huidige woning te kopen, voelde dat als een geschenk en een opdracht. “Dit huis is ons toevertrouwd,” zeggen ze. “En wat je ontvangt, mag je doorgeven.”

Een huis waar je mag binnenkomen
Hun huis is zelden leeg. Familie, vrienden, kerkgenoten, logees en soms mensen die nergens anders terechtkunnen, schuiven aan. Niet omdat alles altijd perfect loopt, maar vanuit een diepe overtuiging: samen draag je het leven. “Als iemand voor je deur staat,” zeggen ze, “dan sta je er.” Liefde krijgt bij hen handen en voeten. In nabijheid. In tijd. In een extra bord aan tafel.

Investeren vóórdat het schuurt
Vanuit diezelfde overtuiging organiseren zij in hun huis de Marriage Course. Geen relatietherapie, of laatste redmiddel wanneer het al misgaat. Integendeel. Marriage Courses worden op veel plekken in Nederland laagdrempelig aangeboden, investeren terwijl de relatie nog goed is. Tijdens de avonden verandert hun woonkamer in een intiem, gastvrij woonkamerrestaurant. Stellen eten samen, nemen afstand van de drukte van alle dag en krijgen herkenbare thema’s aangereikt: communicatie, verwachtingen, conflicten, intimiteit en vergeving. Er wordt niets plenair gedeeld. Alles gebeurt in vertrouwen, tussen twee mensen. Henk en Anneke hun ervaring is helder: sterke relaties groeien niet vanzelf. Ze vragen aandacht, onderhoud en de bereidheid om stil te staan. Niet pas als het misgaat, maar juist daarvoor.

Relaties doen ertoe
De ChristenUnie ziet dat relaties niet alleen privé zijn. Wanneer relaties onder druk komen te staan, raakt dat de kinderen, wonen, zorg en welzijn mee. Daarom pleit ChristenUnie Amstelveen voor ruimte voor preventieve, laagdrempelige relatie-ondersteuning. Niet belerend, niet verplicht, maar wel ruim beschikbaar. “Als relaties bloeien,” zeggen Henk en Anneke, “dan bloeien mensen. En dan bloeit de samenleving mee.”

Liefde die blijft
Op Valentijnsdag vieren zij geen romantisch ideaal, maar een liefde die blijft. Liefde die groeit door vallen en opstaan. Door vergeving. Door tijd maken. Door samen blijven kiezen. Hun leven laat zien wat het betekent als liefde een hart krijgt dat klopt op iets groters dan jezelf, als je durft te bouwen op trouw, vertrouwen en genade. Voor Henk en Anneke betekent Opstaan voor het goede: hun huis openstellen, relaties voeden en hoop doorgeven. Met een gedekte tafel, aandacht en tijd. Hun verhaal herinnert ons eraan dat liefde onderhoud vraagt, dat open huizen gemeenschappen bouwen en dat investeren in relaties misschien wel één van de meest sociale keuzes is die je kunt maken.

De energietransitie begint niet in Den Haag of op papier, maar aan de keukentafel. In huizen waar mensen zich afvragen: wat kan ik doen? En hoe dan? Johan woont in een gewone rijtjeswoning in Amstelveen, gebouwd in 1984. Geen perfect geïsoleerd nieuwbouwhuis dus, maar een woning waarin je als bewoner stap voor stap zoekt naar verbetering. En precies dáár, zegt Johan, moet verduurzaming beginnen. “Ik wil best bijdragen, maar het moet wel te doen zijn. Begrijpelijk. En betaalbaar.”

De energietransitie begint thuis
Voor Johan gaat duurzaamheid niet over grote woorden of snelle deadlines, maar over keuzes in het dagelijks leven. Minder verspillen. Slimmer verwarmen. Praktische maatregelen nemen die samen verschil maken. Zijn huis is al geïsoleerd en voorzien van dubbel glas, volgens de normen van toen. Geen slecht vertrekpunt, maar ook geen eindstation. Verduurzamen betekent voor Johan: leren van anderen. Delen wat werkt. Niet alles zelf hoeven uitvinden. “Als je ziet hoeveel woningen in een wijk op elkaar lijken,” zegt hij, “dan zou het helpen als ervaringen en inzichten meer gedeeld worden. Dan wordt het voor veel mensen overzichtelijker.”

Niemand buitenspel
Wat Johan belangrijk vindt, is dat verduurzamen geen wedstrijd wordt. Niet iedereen heeft dezelfde financiële ruimte, kennis of gezondheid. “Als we willen dat iedereen mee kan doen,” zegt hij, “dan moeten we ook rekening houden met die verschillen. Niet alleen met de koplopers, maar juist met de grote middengroep.” Voor hem raakt dat aan rechtvaardigheid. Aan naast elkaar staan. Duurzaamheid mag geen luxe zijn voor wie het makkelijk kan betalen, maar moet bereikbaar blijven voor gewone huishoudens. Ook voor mensen in oudere woningen. Ook voor wie minder te besteden heeft, of afhankelijk is van een huurhuis.

Kleine stappen, grote betekenis
De winst zit voor Johan vaak in het kleine. Een beter afgestelde verwarming. Tochtstrips. Bewuster omgaan met energie. “Elke stap telt.” Warmetruiendag past daar goed bij. Even vertragen, genieten van genoeg. En samen. Voor Johan heeft dat ook iets geestelijks. Zorgvuldig omgaan met wat je is toevertrouwd. Niet vanuit angst of dwang, maar vanuit verantwoordelijkheid en hoop.

Opstaan voor het goede
Voor Johan betekent Opstaan voor het goede dat we de energietransitie menselijk houden. Dat we ruimte laten om te leren, om te groeien en om elkaar mee te nemen. Dat we niet alleen kijken naar doelen, maar naar mensen en hun dagelijks leven. “In mijn huis,” zegt hij, “maar ook in onze stad.”