Sporting Martinus neemt afscheid van een bijzonder clubmens. Op maandag 19 oktober 2026 overleed erelid Genus John de Bruijn, een man die zijn leven lang nauw verbonden was met de Amstelveense voetbalvereniging. Als jeugdtrainer, leider, bestuurder, gastheer en bovenal trouwe supporter betekende hij veel voor de club. Woensdag 28 oktober maakt de rouwstoet een laatste ronde langs het clubhuis van Sporting Martinus.
Een leven lang verbonden met Martinus
Sommige mensen zijn zoveel meer dan alleen lid van een voetbalvereniging. Ze vormen een deel van de geschiedenis, de cultuur en het karakter van een club. Genus de Bruijn was zo iemand. Zijn betrokkenheid bij Sporting Martinus begon al op jonge leeftijd, toen de vereniging nog Sint Martinus heette. Wat volgde was een levenslange verbondenheid met de club die hem zo dierbaar was.
Genus vervulde door de jaren heen uiteenlopende functies. Hij was jeugdtrainer, jeugdleider en bestuurslid en zette zich ook buiten het voetbal in voor het verenigingsleven, onder meer als lid van de Raad van Elf. Voor zijn jarenlange verdiensten werd hij benoemd tot erelid. Een onderscheiding die zijn bijzondere betekenis voor de vereniging onderstreepte.
De vertrouwde gezichten in de bestuurskamer
Voor veel Martinianen en bezoekers van de vereniging, waaronder de media, was Genus vooral een vertrouwd gezicht in de bestuurskamer. Samen met zijn goede vriend Ton Brinkhof was hij jarenlang aanwezig bij de wedstrijden van het eerste zondagelftal. Niet alleen thuis, maar ook bij uitwedstrijden. Waar Sporting Martinus speelde, waren Genus en Ton dikwijls te vinden. Gastvrijheid was voor hem vanzelfsprekend. Een praatje met de tegenstander, aandacht voor de bezoekers en zorgen dat iedereen zich welkom voelde. Samen met zijn vrouw Marja en het echtpaar Ton en Nel Brinkhof verzorgde hij de ontvangst rondom de thuiswedstrijden van Zondag 1.
Het zijn vaak de vrijwilligers achter de schermen die een vereniging haar karakter geven. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan, maar zonder wie het verenigingsleven een stuk minder warm en persoonlijk zou zijn. Genus behoorde tot die categorie.
Voetbal als familieaangelegenheid
De liefde voor Sporting Martinus bleef niet beperkt tot Genus zelf. Ook binnen zijn familie speelde de vereniging een belangrijke rol. Zijn zoon Aschwin voetbalde bij Martinus en kleinzoon Bo volgde eveneens de weg naar de club. Ook zoon Raymond is nauw betrokken bij de vereniging. Zijn zoons Dave en Tijs voetballen er en Raymond is actief als trainer bij de Onder 13.
Genus en Marja volgden de verrichtingen van hun kinderen en kleinkinderen met grote belangstelling. Langs de lijn, op het eigen sportpark of bij uitwedstrijden waarvoor soms flinke afstanden moesten worden afgelegd. Ook het eerste zondagelftal kon op hun trouwe aanwezigheid rekenen. Wie Genus kende, wist bovendien dat hij zijn mening over het vertoonde spel niet voor zich hield. Zijn betrokkenheid ging gepaard met uitgesproken opvattingen, herkenbare opmerkingen en bovenal een enorme liefde voor zijn club.
Zelf bleef hij eveneens actief op het voetbalveld. Bij Walking Football genoot hij van het spel, de onderlinge contacten en de gezelligheid. Want minstens zo belangrijk als het voetballen waren de ontmoetingen en de koffie na afloop.
Een voorbeeld voor zijn kleinzoon
Hoe bijzonder de band binnen de familie was, bleek uit een interview dat zijn kleinzoon Bo eerder aan de KNVB gaf. Daarin sprak hij met bewondering over zijn opa. “Mijn opa is misschien heel trots op mij, maar omgekeerd is dat precies hetzelfde. Hij is echt een voorbeeld.” Het zijn woorden die na het overlijden van Genus een bijzondere betekenis krijgen. Ze vertellen niet alleen iets over de band tussen opa en kleinzoon, maar ook over de indruk die hij op de mensen om hem heen achterliet.
Nog één keer langs zijn geliefde club
Met het overlijden van Genus de Bruijn verliest Sporting Martinus een erelid dat op tal van manieren heeft bijgedragen aan de vereniging. Niet alleen door de functies die hij bekleedde, maar vooral door zijn aanwezigheid, trouw, betrokkenheid en persoonlijke aandacht voor anderen.
Woensdag 28 oktober krijgt zijn afscheid een bijzonder en passend moment. Rond 08.45 uur zal de rouwstoet het clubhuis van Sporting Martinus aandoen. Genus maakt dan symbolisch zijn laatste ronde langs de vereniging waarmee hij vrijwel zijn hele leven verbonden was. Iedereen die hem een laatste groet wil brengen, is welkom om daarbij aanwezig te zijn.
Het Amsterdamsche Voetbal wenst zijn vrouw Marja, de kinderen, kleinkinderen, overige familieleden, vrienden en iedereen binnen Sporting Martinus veel sterkte met dit verlies.
Genus de Bruijn († 19 oktober 2026). Een Martiniaan in hart en nieren, wiens betrokkenheid en markante persoonlijkheid op het sportpark gemist zullen worden.
Na een relatief rustig bekerweekend hervatten de meeste Amsterdamse amateurclubs zaterdag 24 en zondag 25 oktober de competitie. AFC wil zich herstellen van een pijnlijke nederlaag, Purmersteijn reist naar Tiel en op verschillende niveaus staan interessante regionale ontmoetingen op het programma. Ook de zondag heeft met onder meer Swift tegen DWS een aantrekkelijke Amsterdamse confrontatie in petto. De weersomstandigheden kunnen dit weekend een belangrijke rol gaan spelen.
AFC zoekt eerherstel tegen ploeg in opmars
Op sportpark Goed Genoeg wacht AFC zaterdagmiddag een interessante ontmoeting met Jong Almere City. De ploeg van trainer Chedric Seedorf heeft iets recht te zetten na de teleurstellende 4-1 nederlaag bij Barendrecht. Vooral defensief liet AFC in die wedstrijd steken vallen. De Amsterdammers kregen wel mogelijkheden, maar slaagden er niet in om hun goede momenten om te zetten in een positief resultaat. Dat zal tegen Jong Almere City anders moeten. De beloftenploeg kende een moeizame competitiestart, maar heeft de afgelopen weken duidelijk progressie geboekt. Overwinningen op RKAV Volendam en Jong Sparta Rotterdam, beide met 1-4, onderstrepen de aanvallende mogelijkheden van de Almeerders.
Voor Seedorf ligt de uitdaging vooral in het vinden van een betere balans tussen aanvallen en verdedigen. AFC heeft dit seizoen laten zien uitstekend te kunnen voetballen, maar de wisselvalligheid staat een verdere opmars vooralsnog in de weg. De wedstrijd begint zaterdag om 15.15 uur. Kijk hier voor het programma en de stand in de tweede divisie
Purmersteijn voor nieuwe uitdaging in Tiel
Ook Purmersteijn wacht in de Derde Divisie een interessante krachtmeting. De promovendus uit Purmerend gaat op bezoek bij TEC in Tiel. De ploeg van trainer Berry Smit heeft zich na de historische promotie wederom uitstekend ontwikkelt. Waar gaat het heen?
Purmersteijn liet twee weken geleden bij ACV zien zich ook buiten het eigen sportpark staande te kunnen houden. Het gelijkspel (1-1) bood aanknopingspunten, maar onderstreepte tegelijkertijd hoe klein de verschillen op dit niveau kunnen zijn. Tegen TEC zal opnieuw veel worden gevraagd van de organisatie, discipline en effectiviteit van de Purmerenders. Punten buitenshuis zijn belangrijk in de Derde Divisie. Kijk hier voor het programma en de stand in de derde divisie
Vierde Divisie: Hoofddorp naar Huizen, WV-HEDW ontvangt Hoogland
In de Vierde Divisie A komen verschillende clubs uit onze regio in actie. Hoofddorp reist af naar Huizen. De ploeg uit de Haarlemmermeer boekte twee weken geleden een spectaculaire 3-2 overwinning op ARC, waarbij Ayrton Dol in de slotfase het beslissende doelpunt maakte. De aanvallende kwaliteiten van Hoofddorp staan buiten kijf, maar de wedstrijd tegen ARC liet ook zien dat de ploeg veel energie moet steken in het herstellen van achterstanden. Tegen Huizen wordt opnieuw een beroep gedaan op de weerbaarheid en het scorend vermogen van de Hoofddorpers.
WV-HEDW speelt zaterdag op sportpark Middenmeer tegen Hoogland. De Amsterdammers gingen in hun vorige competitiewedstrijd met 2-0 onderuit bij HBC en zullen voor eigen publiek een beter resultaat willen neerzetten. De promovendus heeft inmiddels ervaren dat het verschil tussen een goed gespeelde wedstrijd en daadwerkelijk punten pakken in de Vierde Divisie bijzonder klein kan zijn.
Ook JOS/Watergraafsmeer komt in actie. De ploeg van Richard Plug reist naar DEM. Twee weken geleden verspeelde JOS tegen Huizen een voorsprong van 2-0, waarna de bezoekers diep in blessuretijd alsnog langszij kwamen: 2-2. De Amsterdammers zullen vooral willen voorkomen dat opnieuw kostbare punten verloren gaan. Voor JOS is het bovendien een bijzondere periode. Woensdag 28 oktober wacht de bekerwedstrijd tegen NAC Breda op het terrein van AFC. Eerst moet de volledige aandacht echter naar de competitie, waar de ploeg de aansluiting met de bovenste plaatsen wil behouden.
Ook in de vierde divisie staat een aantrekkelijke regionale ontmoeting tussen Victoria en DVVA op het programma. De Hilversummers ontvangt de ploeg van Bnar Toofeek die dit seizoen regelmatig heeft aangetoond over veerkracht te beschikken. Tegen het sterke DEM knokte DVVA zich twee weken geleden terug naar een 2-2 gelijkspel. FC Aalsmeer ontvangt AFC’34. De Aalsmeerders lieten onlangs in het districtsbekertoernooi hun aanvallende kwaliteiten zien met een 1-5 overwinning bij AMVJ. De vraag is of de ploeg die vorm ook in competitieverband kan doortrekken. Kijk hier voor het programma en de stand in de vierde divisie A
HBOK verdedigt sterke positie, Waterwijk naar Foreholte
HBOK reist zaterdag naar IJVV Stormvogels. De ploeg uit Amsterdam-Noord maakte in de competitie indruk waarmee de koppositie werd veroverd. In het bekertoernooi volgde afgelopen weekend echter een zware teleurstelling door de 1-0 nederlaag tegen LSVV. Voor HBOK is het vooral belangrijk om die bekeruitschakeling snel achter zich te laten. De competitie biedt volop perspectief en juist in uitwedstrijden als deze kan de ploeg laten zien hoe stevig de basis werkelijk is.
Waterwijk gaat op bezoek bij Foreholte. De Almeerders boekten in hun vorige competitiewedstrijd een 3-1 overwinning op Stormvogels, maar zagen die middag ook dat de wedstrijd door meerdere gele kaarten een grimmig karakter kreeg. Tegen Foreholte zal Waterwijk de aandacht vooral op het voetbal willen houden.
In vele klassen ontbreekt het zaterdag niet aan interessante wedstrijden. Ajax ontvangt Sporting Martinus, een ontmoeting tussen twee verenigingen die gewend zijn om verzorgd en aanvallend voetbal na te streven. Buitenveldert en ZSGOWMS treffen elkaar eveneens in een Amsterdams onderonsje. ZSGOWMS kende afgelopen weekend een zware bekerwedstrijd tegen het hoger spelende HBC. De Amsterdammers hielden aanvankelijk behoorlijk stand, maar moesten uiteindelijk het kwaliteitsverschil erkennen. Tegen Buitenveldert liggen de verhoudingen anders en zal de ploeg zelf meer initiatief willen nemen.
Verder ontvangt RODA’23 het bezoekende Kagia, speelt Zwanenburg thuis tegen Amstelveen en staat voor Purmerend een thuiswedstrijd tegen het Wartburgia van Tijn Hammer op het programma. TOB neemt het op tegen Kolping Boys, terwijl sv Ouderkerk en FC Weesp elkaar treffen.
De meest in het oog springende zondagwedstrijd is de Amsterdamse ontmoeting tussen Swift en DWS. Beide verenigingen kennen een rijke voetbalhistorie en treffen elkaar in een duel waarin behalve de competitiepunten ook de lokale eer een rol speelt. Swift beleefde onlangs een teleurstellende bekeravond tegen Velsen. De 1-4 nederlaag betekende uitschakeling, in een wedstrijd waarin de Amsterdammers ook met disciplinaire tegenslagen werden geconfronteerd. De ploeg zal zich zondag willen revancheren en de aandacht volledig op de competitie richten.
Voor DWS biedt de ontmoeting een gelegenheid om zich te meten met een bekende stadgenoot. Het zijn wedstrijden waarin de onderlinge bekendheid en de belangen op de ranglijst voor extra spanning kunnen zorgen. Ook WV-HEDW komt zondag in actie. De zondagploeg ontvangt Assendelft op sportpark Middenmeer. De promovendus heeft al laten zien zich niet zomaar gewonnen te geven. Tegen Vitesse’22 werd in competitieverband onlangs een 2-2 gelijkspel behaald, mede dankzij twee treffers van Van de Bunt Huigen. Verder ontvangt sv De Meer het bezoekende Westfriezen en speelt De Meteoor thuis tegen FC Castricum. Daarmee is ook op zondag het Amsterdamse amateurvoetbal op verschillende sportparken vertegenwoordigd.
Het wordt een echt herfstweekend langs de Amsterdamse voetbalvelden. De temperaturen komen zaterdag en zondag nauwelijks boven de 13 graden uit. Vooral de wind en de regen kunnen van invloed zijn op het spel. Voor Noord-Holland geldt bovendien in de nacht van vrijdag op zaterdag en zaterdagochtend code geel vanwege mogelijke zware windstoten van 75 tot 90 kilometer per uur. Tijdens de wedstrijden wordt eveneens een stevige wind verwacht, met zondag mogelijk windkracht 6. Voor spelers en trainers betekent dit dat de omstandigheden een extra factor kunnen worden. Hoge ballen, standaardsituaties en de opbouw van achteruit vragen bij harde wind en een nat speelveld om aanpassingsvermogen. Voor supporters is warme, waterdichte kleding geen overbodige luxe.
Op weg naar een bijzondere bekerweek
Het competitieprogramma vormt voor enkele Amsterdamse clubs ook de opmaat naar een bijzondere voetbalweek. Komende week staat de eerste ronde van het landelijke KNVB-bekertoernooi op het programma. Vooral de ontmoeting tussen JOS/Watergraafsmeer en NAC Breda spreekt tot de verbeelding. De Amsterdammers spelen woensdag hun thuiswedstrijd op het terrein van AFC. Ook Purmersteijn en AFC komen eveneens in actie in het landelijke bekertoernooi. Maar voordat de aandacht volledig naar die bekerwedstrijden verschuift, wacht eerst een competitieprogramma met voldoende aantrekkelijke affiches. Van de Tweede Divisie tot de lagere amateurklassen staan belangrijke punten op het spel.
Het Amsterdamsche Voetbal volgt ook dit weekend de verrichtingen van de clubs uit de regio, met wedstrijdverslagen, reacties en achtergronden.
Van uitverkochte (voetbal)stadions met Kane naar het jeugdvoetbal bij SDW. Dennis van Leeuwen (55) heeft als muzikant vrijwel alles meegemaakt, maar ontdekt tegenwoordig een heel andere kant van zichzelf. Als jeugdtrainer bij de Amsterdamse vereniging SDW behaalde hij deze week zijn KNVB VC1-diploma. Een bijzonder opleidingstraject, mogelijk gemaakt door de samenwerking tussen de gemeente Amsterdam, de KNVB en Ajax. Het Amsterdamsche Voetbal sprak met de (voormalig) gitarist over zijn onverwachte ‘nieuwe’ (trainers)loopbaan, de lessen die hij leerde en waarom hij voorlopig liever met kinderen op het trainingsveld staat dan met een gitaar in een vol stadion.
Wie de naam Dennis van Leeuwen hoort, denkt vrijwel onmiddellijk aan Kane. Samen met zanger Dinand Woesthoff vormde hij jarenlang het gezicht van één van de bekendste Nederlandse rockbands. Grote concerten, volle stadions en een leven waarin muziek centraal stond. Voetbal speelde in die jaren vooral een rol als liefhebberij. Tegenwoordig staat Van Leeuwen zelf op het veld, niet als speler, maar als trainer en coach van jonge voetballers. Het is een ontwikkeling die hij enkele jaren geleden zelf waarschijnlijk niet had voorzien. De aanleiding was even eenvoudig als bijzonder: drie kinderen thuis die graag wilden voetballen. De twee kinderen van elf en van dertien spelen inmiddels bij SDW, maar hun eerste voetbalervaringen ontstonden buiten de georganiseerde sport.
Van Leeuwen voetbalde in zijn jeugd zelf bij een vereniging waar veel aandacht werd besteed aan techniek en individuele ontwikkeling. Een uitzonderlijk talent was hij naar eigen zeggen niet, maar zijn liefde voor het spel was groot. Rond zijn zestiende stopte hij met voetballen en koos hij steeds nadrukkelijker voor de muziek. “Ik vond voetbal fantastisch, maar op een gegeven moment ben ik de muziekkant opgegaan. Dat combineert niet altijd even gemakkelijk, zeker niet wanneer je ook in de weekenden bezig bent.”
De weg terug naar het voetbal liep via de Vrije School in Amsterdam, waar de kinderen onderwijs volgen. Van Leeuwen merkte dat veel kinderen graag wilden voetballen, maar niet direct de stap naar een vereniging wilden zetten. Samen met een vader van één van de andere kinderen besloot hij daarom zelf trainingen te organiseren in het Westerpark. Wat begon met een kleine groep kinderen uit dezelfde klas, groeide geleidelijk uit tot een vaste voetbalactiviteit op woensdagmiddag én zondagochtend. Ook meisjes en kinderen uit andere klassen sloten zich aan. Uiteindelijk stonden er regelmatig ongeveer dertig kinderen op het veld. “We deden wat oefeningen, speelden partijtjes en zorgden vooral dat iedereen plezier had. Het was eigenlijk heel eenvoudig begonnen, maar het werd steeds groter.”
Het jeugdvoetbal bij SDW groeit enorm
Een compleet team meldt zich bij SDW
Na ongeveer een jaar veranderde de belangstelling van de kinderen. Waar zij aanvankelijk geen behoefte hadden aan verenigingsvoetbal, wilden ze inmiddels juist graag wedstrijden spelen. Van Leeuwen en de andere betrokken ouders besloten de groep bij elkaar te houden en zochten contact met SDW, de Amsterdamse vereniging die zich de afgelopen jaren sterk heeft ontwikkeld. Het voorstel was opmerkelijk: konden ze met een vrijwel compleet team lid worden en tegelijkertijd zelf de begeleiding verzorgen? SDW stond ervoor open. De groep werd aangevuld met andere spelers en Van Leeuwen begon vorig seizoen officieel als trainer en coach.
Daarmee veranderde ook zijn kijk op het vak. “Ik kwam er vrij snel achter dat trainen gewoon een vak is. In het Westerpark kon ik een beetje mijn eigen gang gaan. Maar bij een vereniging, waar je structureel met een team werkt, is dat niet voldoende.” De groeiende vereniging, die richting de 1.200 leden gaat, bood hem de mogelijkheid om deel te nemen aan de KNVB-opleiding Voetbalcoach 1. Dankzij de ondersteuning vanuit de gemeente Amsterdam en de club was de drempel om te beginnen laag. “Ik weet niet of ik die opleiding uit mezelf zo snel had gedaan. Maar het werd aangeboden en ik dacht: waarom eigenlijk niet? Een aantal mensen binnen SDW heeft zich aangemeld en ik was er één van.”
Rene Koster en Dennis van Leeuwen bij de uitreiking van het VC1 diploma
‘Ik ben best eigenwijs, dus in het begin moest ik echt omschakelen’
De opleidingsavonden vonden plaats bij RAP in Amstelveen. Daar maakte Van Leeuwen kennis met een trainingsvisie die op onderdelen behoorlijk verschilde van de manier waarop hij zelf had leren voetballen. In zijn jeugd lag het accent sterk op techniek. De trainer deed bewegingen voor, legde uit hoe een bal moest worden aangenomen of gepasst en liet spelers vervolgens oefenen. Die benadering, verwant aan de bekende Wiel Coerver-methode, was voor Van Leeuwen jarenlang een vanzelfsprekend uitgangspunt.
Tijdens de VC1-opleiding ontdekte hij dat de KNVB veel nadruk legt op voetbalgerichte trainingsvormen, waarin spelers zoveel mogelijk leren door het spel daadwerkelijk te spelen. Dat vroeg om een andere manier van denken. “Ik ben best een eigenwijze man. In het begin had ik er moeite mee dat je een training niet voortdurend moet stilleggen om iets uit te leggen. Ik dacht regelmatig: ik wil nu stoppen en vertellen hoe het moet. Maar de bedoeling was juist dat het spel zoveel mogelijk doorging.”
Zijn eerste reactie was dan ook kritisch. Hij moest afleren wat hij jarenlang als logisch had beschouwd. Pas na enkele bijeenkomsten begon hij de nieuwe werkwijze bewust toe te passen. Dat leverde verrassende inzichten op.
Geen twaalf minuten wachten, maar onmiddellijk voetballen
Van Leeuwen noemt een voorbeeld dat voor veel jeugdtrainers herkenbaar zal zijn. Voorheen liet hij zijn spelers bij aankomst met een bal het veld opgaan. De kinderen schoten op doel, maakten plezier en wachtten totdat de training officieel begon. Vervolgens pakte hij zijn fluit, riep iedereen bij elkaar en begon met de uitleg. “Voordat iedereen bij elkaar stond en ik mijn verhaal had gedaan, waren we soms twaalf minuten verder. Eigenlijk was er nog helemaal niet getraind.”
De KNVB-benadering door docent Rene Koster liet hem zien dat het anders kon. Wanneer de spelers arriveren, staan de doelen al klaar en ligt de bal op het veld. Ze kunnen onmiddellijk beginnen met voetballen. Vanuit dat partijtje kan de trainer vervolgens geleidelijk een oefenvorm ontwikkelen. “De kinderen hebben soms nauwelijks in de gaten dat ze iets aan het leren zijn. Je verandert het spel, past iets aan en laat ze zelf ontdekken wat er gebeurt. Dat vond ik echt een openbaring.”
Het betekent volgens Van Leeuwen overigens niet dat technische oefeningen overbodig zijn geworden. Integendeel. Hij is nog altijd enthousiast over de Coerver-methode en de aandacht voor balbeheersing, passeerbewegingen en tweebenigheid. Juist de combinatie van verschillende trainingsmethoden spreekt hem aan. “Ik vind het prachtig wanneer kinderen ontdekken op hoeveel manieren je een bal kunt raken of een tegenstander kunt passeren. Dat blijft ontzettend waardevol. Maar ik begrijp nu ook veel beter waarom je bepaalde oefeningen doet en wanneer je welke vorm gebruikt.”
Meer dan pionnen, ballen en doelpunten
Misschien wel de belangrijkste ontdekking tijdens de opleiding was dat jeugdtraining veel verder gaat dan voetbaltechniek en tactiek. Van Leeuwen kreeg te maken met leeftijdsspecifieke kenmerken, groepsdynamiek, communicatie en de psychologische ontwikkeling van kinderen. Onderwerpen waar hij als vader vanzelfsprekend ervaring mee had, maar die hij nog niet eerder zo bewust vanuit het trainerschap had bekeken. Een ogenschijnlijk klein voorbeeld maakte grote indruk. “Stel dat je een jongen even apart moet aanspreken omdat hij lastig gedrag vertoont. Wanneer je dat doet terwijl al zijn teamgenoten kunnen meekijken, ontstaat er een heel andere situatie dan wanneer je zo gaat staan dat hij alleen jou ziet. Dan wordt het gesprek meteen anders.”
Volgens Van Leeuwen zijn het juist dergelijke inzichten die een beginnende trainer verder helpen. “Het klinkt allemaal heel logisch als iemand het uitlegt. Maar je moet er wel even op gewezen worden. Er zijn honderden van dat soort kleine dingen die je kunt toepassen.” Daarnaast leerde hij bewuster gebruik te maken van de voetbalterminologie. Begrippen rondom aanvallen, verdedigen, het verkleinen van ruimtes en het samenwerken binnen een team kregen meer betekenis. Dat helpt niet alleen tijdens trainingen, maar ook in gesprekken met andere trainers. “Je gaat dezelfde taal spreken. Daardoor kun je veel gemakkelijker over voetbal praten en ervaringen uitwisselen. Je merkt dat je jezelf ontwikkelt en professioneler wordt.”
Ook buiten het veld ontstaan nieuwe verbindingen
Een ander waardevol onderdeel van de opleiding was volgens Van Leeuwen het contact met trainers van andere verenigingen. Tijdens de praktijkbijeenkomsten werkten de deelnemers met jeugdspelers die niet noodzakelijk tot hun eigen teams behoorden. Dat maakte de omstandigheden soms onvoorspelbaar. Niet ieder kind was even gemotiveerd, de groepssamenstelling wisselde en het weer werkte lang niet altijd mee. Juist daardoor werd de opleiding realistisch. “Je staat niet iedere keer met je eigen jongens op het veld. Soms heb je kinderen die er enorm veel zin in hebben, soms wat minder. Dan regent het, waait het hard of komt iemand niet opdagen. Dat is eigenlijk precies hoe het in de praktijk ook gaat.”
Ook het onderlinge contact tussen de cursisten bleek waardevol. Er ontstonden gesprekken over verenigingsculturen, trainingsmethoden en de dagelijkse uitdagingen van vrijwilligers. Inmiddels onderhouden verschillende deelnemers nog contact met elkaar. Ze wisselen ervaringen uit en nodigen elkaar zelfs uit voor jeugdtoernooien. “Er zit ook een heel mooie sociale kant aan zo’n opleiding. Je ontmoet mensen die allemaal met hetzelfde bezig zijn. Dat levert contacten op die ook na de cursus blijven bestaan.”
Van Leeuwen spreekt dan ook met waardering over het initiatief van de betrokken organisaties. “Het is een prachtig initiatief vanuit de club, de KNVB en de gemeente Amsterdam. Je zegt als vrijwilliger ja tegen het trainen van een team en vervolgens krijg je de mogelijkheid om jezelf verder te ontwikkelen. Dat voelt bijna als een cadeautje aan jezelf.”
Een stormachtig examen in Amstelveen
Dat Van Leeuwen inmiddels zijn diploma heeft behaald, betekent niet dat alles tijdens het opleidingstraject vanzelf ging. Vooral zijn praktijkexamen zal hem nog lang bijblijven. Op de examendag in Amstelveen waren de weersomstandigheden verre van ideaal. Het stormde, de wind joeg over de velden en overvliegende vliegtuigen maakten communiceren lastig. De jeugdspelers waren bovendien bijzonder onrustig. De eerste twee trainingen van andere cursisten verliepen moeizaam. De omstandigheden maakten het vrijwel onmogelijk om de groep op de gebruikelijke manier aan het werk te krijgen.
Een andere aanwezige KNVB-docent sprak Van Leeuwen daarop aan. “Hij zei tegen mij dat het echt knap zou zijn als ik die jongens aan het voetballen kreeg. Toen dacht ik: dat zal ik je eens laten zien.” Wat volgde, was volgens de muzikant misschien wel het meest leerzame moment van zijn opleiding. In plaats van zich krampachtig vast te houden aan alle aangeleerde uitgangspunten, besloot hij zijn eigen persoonlijkheid nadrukkelijker te gebruiken. Hij sprak de spelers stevig toe, maakte duidelijk wat hij van hen verwachtte en bracht structuur aan. Binnen korte tijd had hij de aandacht van de groep. “Ik moest even duidelijk maken dat we gingen beginnen en dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moest nemen. Vanaf dat moment liep het eigenlijk prima.”
De docent reageerde verrast en wilde weten hoe Van Leeuwen dat had aangepakt. Voor de trainer was het een bevestiging dat een opleiding richting geeft, maar dat persoonlijkheid en natuurlijk overwicht minstens zo belangrijk kunnen zijn. “Ik was heel erg bezig om alles precies volgens de methode te doen. Maar op dat moment werkte dat gewoon niet. Dan moet je kunnen schakelen. Je moet soms ook durven vertrouwen op jezelf.” Het examen werd daarmee niet alleen een toets van zijn opgedane kennis, maar ook een bevestiging van zijn eigen kwaliteiten als begeleider.
‘Ik heb mijn droom om in een stadion te spelen al geleefd’
Met het VC1-diploma op zak ligt in theorie een vervolgopleiding voor de hand. Via VC2 en eventueel VC3 zou Van Leeuwen zich verder kunnen ontwikkelen als trainer. Maar heeft de man die jarenlang voor duizenden mensen optrad inmiddels de ambitie om ooit bij bijvoorbeeld Ajax voor de groep te staan? Hij moet lachen om de gedachte. “Natuurlijk gaat dat weleens door je hoofd. Als je een staatslot koopt, denk je ook even dat je gaat winnen. Dus ja, misschien denk je heel kort: straks word ik nog trainer van Ajax. Haha.”
Toch ligt zijn ambitie ergens anders. Van Leeuwen heeft als muzikant al opgetreden in de stadions van Ajax, Feyenoord en PSV. De bijzondere ervaring om in een groot voetbalstadion centraal te staan, heeft hij dus allang meegemaakt. “Ik heb mijn droom om in een stadion te spelen al geleefd. Alleen was dat als muzikant.” Het verklaart waarom hij niet nadrukkelijk bezig is met een volgende stap richting het professionele voetbal. Hij heeft zijn werk, zijn muzikale achtergrond en vooral veel plezier in het begeleiden van kinderen. “Ik vind het geweldig om met die jongens te werken. Ze zitten in een leeftijd waarin ontzettend veel gebeurt. Samenwerken, sporten, winnen, verliezen, omgaan met elkaar. Daar zit gewoon iets heel moois in. Dat is voor mij eigenlijk al genoeg.”
Vijfenveertig minuten partijtje
Ook bij SDW staat voetbalplezier hoog in het vaandel. Van Leeuwen probeert die gedachte nadrukkelijk in zijn trainingen terug te laten komen. Dat betekent niet dat hij geen aandacht besteedt aan techniek, spelprincipes of tactische afspraken. Maar hij houdt ook rekening met wat zijn spelers zelf het liefste doen. En dat blijkt verrassend eenvoudig. “Als de jongens op het veld komen, vragen ze meteen of we alsjeblieft veel partijtjes gaan doen. Dat vinden ze gewoon het allerleukste.”
Van zijn training van anderhalf uur besteedt Van Leeuwen daarom regelmatig ongeveer drie kwartier aan partijvormen. Daarbinnen probeert hij de opgedane kennis van zijn opleiding te verwerken. Spelers leren samenwerken, ruimtes herkennen, aanvallen opbouwen en verdedigen, zonder dat het plezier uit de training verdwijnt. “Je kunt allerlei systemen, strategieën en technieken behandelen, maar uiteindelijk willen die kinderen gewoon voetballen. En daar hebben ze natuurlijk ook gelijk in.”
De gitarist ziet het trainerschap niet als een tijdelijke bezigheid die vooral voortkomt uit de sportieve belangstelling van zijn eigen kinderen. Hij heeft inmiddels ontdekt hoeveel voldoening het geeft om een groep jonge spelers te begeleiden. Daarbij wil hij zich blijven ontwikkelen, zonder zijn eigen karakter of ideeën uit het oog te verliezen.
Een diploma als waardering voor vrijwilligers
Het verhaal van Van Leeuwen laat zien wat de trainersopleidingen binnen de Amsterdamse Voetbalagenda kunnen betekenen voor het amateurvoetbal. Niet iedere deelnemer begint aan een opleiding met de ambitie om hogerop te komen. Voor veel vrijwilligers draait het om de wens om de kinderen bij hun eigen vereniging beter te begeleiden. Juist voor die groep is een laagdrempelige opleiding van grote waarde. Verenigingen hebben behoefte aan enthousiaste ouders en vrijwilligers, maar enthousiasme alleen is niet altijd voldoende om een goede training te verzorgen. Van Leeuwen ondervond dat zelf toen hij met zijn groep vanuit het Westerpark de overstap naar SDW maakte. Wat begon als een spontaan initiatief van twee vaders, groeide uit tot een serieuze verantwoordelijkheid binnen een voetbalvereniging.
Zijn advies aan andere Amsterdamse jeugdtrainers is dan ook duidelijk: maak gebruik van de mogelijkheden om jezelf te ontwikkelen. “Bij de KNVB en de mensen die deze opleidingen verzorgen, zit ontzettend veel ervaring. Je hoeft niet alles klakkeloos over te nemen. Je mag je eigen manier van werken hebben. Maar het is ontzettend leerzaam om te begrijpen waarom bepaalde dingen werken.” Het diploma dat hij deze week ontving, is voor hem vooral een erkenning van die ontwikkeling. En hoewel de vergelijking tussen muziek en voetbal zich gemakkelijk opdringt, zijn de verschillen misschien wel groter dan de overeenkomsten. Op het podium stond Van Leeuwen jarenlang zelf in het middelpunt van de belangstelling. Als jeugdtrainer draait het om de kinderen.
Niet hij, maar de kinderen moeten schitteren. Van Leeuwen lijkt zich uitstekend thuis te voelen in die nieuwe rol. Zijn grote muzikale dromen heeft hij al verwezenlijkt. Tegenwoordig zit de voldoening in een geslaagde training, een speler die iets nieuws ontdekt of een groep kinderen die na afloop met plezier van het veld stapt. “Het wordt ook leuker als je ergens beter in wordt. Dat geldt voor die kinderen, maar net zo goed voor mij als trainer.” En daarmee heeft de nieuwbakken jeugdtrainer misschien wel de belangrijkste les van zijn VC1-opleiding te pakken: een goede trainer hoeft niet voortdurend op de voorgrond te staan. Soms is het voldoende om de juiste voorwaarden te scheppen, de bal te laten rollen en kinderen zelf het spel te laten ontdekken.
Raak je geïnspireerd door deze verhalen en wil je jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer-coach? De Gemeente Amsterdam kan je helpen met een (gratis) opleiding tot jeugdtrainer waar je de basisbeginselen leert van het vak. Kijk dan eens op de Voetbalagenda van de Gemeente Amsterdam.Klik hier. Samen vormen de drie jeugdteams een dwarsdoorsnede van wat jeugdvoetbal écht is: leren, beleven en groeien – op én naast het veld.
Log in
