De vliegindustrie heeft een opvallend probleem. De sector erkent dat het eigen klimaatbeleid tekortschiet, maar verzet zich tegelijkertijd fel tegen maatregelen die die tekortkomingen zouden kunnen corrigeren.
In Brussel lijken ze te denken dat de luchtvaart een kwetsbare industrie is die met fluwelen handschoenen moet worden aangepakt. De sector ontving tussen 2013 en 2025 maar liefst 10,9 miljard euro aan gratis emissierechten.
Op Schiphol bestaat een plek waar je longen branden na een dienst. Waar je ogen prikken. Waar je stem schor wordt van het inademen van wat de sector liever “operationele realiteit” noemt. Het is de apron: het buitenterrein rond het vliegtuig waar bagage wordt geladen, vliegtuigen worden afgeduwd, brandstof wordt aangesloten en passagiers instappen.
In heel Europa doen politici alsof krimp van luchthavens onmogelijk is. Alsof Brussel het verbiedt. Alsof de luchtvaart een soort natuurwet is die je niet kunt veranderen. Maar de werkelijkheid is anders.
Op 23 februari van dit jaar heeft de Alliantie pleinAIR Maastricht bij de Europese Commissie een klacht ingediend wegens staatssteun aan MAA, Schiphol en de Provincie Limburg. De klacht kan enorme financiele gevolgen krijgen voor de betrokkenen.
Terwijl Brussel zich opmaakt voor de strengste milieustrafrechtelijke hervorming in twintig jaar, blijft het in Den Haag opvallend stil. De nieuwe EU‑richtlijn 2024/1203, die luchtvervuiling en andere ernstige milieuschade tot misdrijf verheft, moet uiterlijk op 21 mei 2026 zijn omgezet in nationale wetgeving.
De Europese Commissie werkt aan een herziening van de zogeheten General Block Exemption Regulation, de regeling die bepaalt welke vormen van staatssteun lidstaten mogen geven aan vliegvelden zonder voorafgaande toetsing in Brussel.
Log in