Het is een publiek geheim dat de cijfers rondom Schiphol zelden de volledige waarheid vertellen. Maar uit Woo-documenten van 6 juli 2026 – een berg van meer dan 1500 pagina’s aan interne memo’s, rapporten en mailwisselingen – ontstaat een ontluisterend beeld. Het is geen kwestie van onkunde, maar van bewuste systeemkeuzes.
Schiphol is weer bezig met een grote ingreep in het toch al zwaar belaste luchthavengebied: de verdubbeling van een taxibaan. De uitbreiding wordt op papier gepresenteerd als een technische optimalisatie, maar in werkelijkheid is het een ingreep die diep snijdt in een gebied waar natuurwaarden al decennialang onder druk staan.
De provincie Noord-Holland heeft haar ontwerp‑Omgevingsvisie 2050 en het bijbehorende Omgevingseffectrapport (OER) ter inzage gelegd. SchipholWatch heeft daarop een zienswijze ingediend die de kern van het probleem blootlegt: de provincie ziet de schade van Schiphol, maar weigert de conclusies te trekken die de Omgevingswet vereist.
De antwoorden van de provincie Noord-Holland over de grondruil met Schiphol blijkt een politieke constructie die zichzelf volledig tegenspreekt. Dat maakt het verhaal juridisch explosief, aldus een geraadpleegd jurist.
Antwoorden op Statenvragen over de grondruil tussen Schiphol en de Provincie Noord‑Holland bieden een verontrustend inkijkje in het PFAS-dossier. Een overheid die zonder onderzoek, zonder risicobeoordeling en zonder financiële waarborgen grond overneemt in een gebied waarvan de vervuiling al jaren gedocumenteerd is.
Een grondruil tussen Schiphol en de Provincie Noord‑Holland lijkt op papier een technisch ruilspel van kleine percelen. Maar als we de kaarten en de milieuhistorie naast elkaar leggen, zien we dat de provincie percelen heeft overgenomen in een van de zwaarst vervuilde gebieden van Schiphol.
Log in