Na een paar jaar de afsluiter van de ACC geweest te zijn – wie herinnert zich niet de sneeuwcross van vorig jaar – was het zondag, zoals de hele week al, prettig droog bij UWTC in Uithoorn. De grifowielen mochten weer gestoken worden. Was het er nu ook minder technisch?
Buiten het oog van de ACC
Maar eerst werpen we onze blik op de landelijke KNWU-crossen dit weekend. Op zaterdag stond de ‘parkcross’ van Montfoort op het programma. Wie van heel veel draaien en keer houdt kan er volop plezier beleven. Dit jaar weinig modder, her en der wat vettig. Junior Lieuwe van der Meulen gaat erg goed dit jaar, winst na een sprintje om de laatste drie bomen! Bij de Masters enkele ACC-rijders die de stap buiten de hoofdstad hadden gemaakt.
Lieuwe reisde zondag af naar Oudenaarde voor de Koppenbergcross. Met een p42 van bijna 80 renners liet hij zien dat het wel goed zit mijn zijn cx-skills.
De Jeugd had zaterdag een landelijk cross op het altijd technische clubparcours van de Zwaluwen in Almelo. Tawan werd 15e in zijn categorie. Koen Verspuij werd 8e in zijn jongere categorie. Het is een eind rijden, maar de opgedane ervaring is het meer dan waard.
ACC
Parcoursbouwer Gerard Keijzer had wederom een fraai en technisch parcours uitgezet. Dat kunnen we wel aan hem overlaten. Met ruim 2800 meter ook nog behoorlijk op lengte. Zoals gezegd lag het droog bij, maar zeker niet minder technisch op het veld achter de bmx-baan.
Koen tekende zondag wederom voor de eerst plaats bij de jeugd A. Bij de jeugd B was het Oscar (omslagfoto bovenin) op p12 die als eerste Amstelrenner werd genoemd. Tawan en Torben met resp 7 en 9e plek de eerste Amstel bij de jeugd C.
Judah Gunnink als enige Amstelnaam bij de nieuwelingen, op p6. Waar was de rest?
Terug van weggeweest bij de dames, gelijk op podium: p2 voor Renée van Hout. Dat onwennige viel dus wel mee.
De 45- met een verrassend grote groep aan het vertrek: 55 man. Luke Roberts knap op p5, wat verder daarachter vanaf p21 een trio met Jesper Beerepoot, Jip de Moor en Jan Hummelink.
Lars en Giorgio op de trap. Lees verder onder de foto
De 45+ Masters ook vandaag volop vertegenwoordigd door De Amstel. Wanneer het technisch wordt heb je aan Michael Breedt een lastige tegenstander. Podium p3! Daarachter Marcel Witte, heeft er zin in dit seizoen. De winnaar van vorige week, Thijs Al, moest terugkomen uit de achterhoede na een lekke band.
Legmeervogels heeft Sporting Martinus een bijzonder pijnlijke middag bezorgd. De ploeg van trainer Jack Honsbeek speelde voor rust met een indrukwekkende dosis energie, agressiviteit en aanvallende daadkracht en liet de thuisploeg nauwelijks tot voetballen komen. Bij een 0-5 ruststand was de wedstrijd al beslist. Sporting Martinus herstelde zich na de pauze gedeeltelijk, maar kon de schade niet meer beperken. Zelfs een strafschop leverde geen eretreffer op. Het werd uiteindelijk ook nog eens een slecht weekend voor alle Amstelveense clubs.
Voor aanvang werd een indrukwekkend minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan Genus John de Bruiin, erelid
Voor de jongere lezers, en wellicht ook voor degenen die vroeger niet een atari hadden: Pac-Man is een klassiek computerspel waarin een geel figuurtje zich een weg door een doolhof baant en onderweg vrijwel alles opeet wat het tegenkomt. De eerste helft van Sporting Martinus tegen Legmeervogels had opvallend veel weg van dat spel. Alleen was het ditmaal een complete voetbalploeg uit Uithoorn die alles op zijn weg wat geel/rood was leek te verslinden.
Legmeervogels speelde met een intensiteit waar Sporting Martinus, dat zonder sterkhouders Siem Klok en Sem van Bruggen (ziek geweest), geen antwoord op had. De Uithoornse bezoekers waren feller in de duels, reageerden sneller op tweede ballen, zetten voortdurend druk en combineerden dat met aanvallende overtuiging. Het resultaat was een eerste helft waarin de thuisploeg steeds verder werd teruggedrongen en uiteindelijk volledig werd overlopen.
0-1
Van levendige opening naar eenrichtingsverkeer
Aanvankelijk wees weinig op een dergelijke afstraffing. Beide ploegen begonnen zonder terughoudendheid aan de wedstrijd. Sporting Martinus kreeg al in de openingsminuut een grote mogelijkheid, terwijl ook Legmeervogels direct de aanval zocht. Het spel golfde op en neer en het publiek kreeg nauwelijks gelegenheid om de aandacht op het broodje ham/kaas te richten. Toch werd al snel duidelijk welke ploeg het initiatief naar zich toe zou trekken. Legmeervogels oogde energieker, was voortdurend in beweging en speelde met een gretigheid die bij Sporting Martinus steeds minder zichtbaar werd.
Na ongeveer tien minuten viel de openingstreffer. Uit een hoekschop kopte Ruben van Dam, die vrijwel ongedekt stond, de bal knap (tegendraads) binnen: 0-1. Bij Sporting Martinus werd nog lichte geprotesteerd bij arbiter Robert Westland vanwege een vermeende duw in de aanloop naar de hoekschop en het doelpunt, maar de treffer bleef staan. Het was het begin van een bijzonder moeilijke middag voor de thuisploeg.
Niet veel later kreeg Dylan Nieuwendijk een mogelijkheid om de voorsprong uit te breiden, maar doelman Ruben Zimonyi bracht redding met zijn vuisten. Legmeervogels bleef vervolgens het tempo bepalen en Sporting Martinus slaagde er nauwelijks in onder de druk uit te voetballen.
Martinus raakt de controle volledig kwijt
De tweede treffer was illustratief voor de problemen bij de thuisploeg. Geklungel in de opbouw werd genadeloos afgestraft door Camiel Schouten, die de 0-2 op het scorebord zette. Daarmee werd niet alleen het verschil in doelpunten groter, maar ook het contrast tussen beide ploegen steeds zichtbaarder. Legmeervogels speelde met overtuiging en was vrijwel voortdurend een stap eerder. De spelers zaten hun tegenstanders dicht op de huid en schuwden het fysieke duel niet. Langs de lijn was trainer Jack Honsbeek al even bevlogen. Hij bleef zijn ploeg aanjagen en verlangde bij iedere spelsituatie maximale scherpte.
Bij Sporting Martinus ontbrak juist die overtuiging. De thuisploeg had bij vlagen wel balbezit, maar wist daar nauwelijks iets mee te beginnen. De bal ging breed, terug en opnieuw breed, zonder dat er werkelijk terreinwinst werd geboekt. Het spel was té voorspelbaar en de bezoekers uit Uithoorn konden relatief eenvoudig anticiperen op de volgende actie.
Ook de vraag wie binnen de lijnen de leiding zou nemen, drong zich steeds nadrukkelijker op. Sporting Martinus had behoefte aan iemand die de ploeg bij elkaar zou brengen, het tempo zou veranderen of de defensieve organisatie zou herstellen. Die reactie bleef voor rust uit. Na ruim een half uur kreeg Dean Zwaving een mogelijkheid om de schade verder te vergroten. Hij kwam vanaf de linkerkant naar binnen, maar zag de vrijstaande Streefkerk volledig over het hoofd. Daarmee ging een veelbelovende aanval verloren. Het was één van de weinige momenten waarop Legmeervogels zichzelf iets kon verwijten.
Touw slaat tweemaal toe, Habing maakt de vijf vol
Pas tegen het einde van de eerste helft kwam Sporting Martinus weer tot een serieuze doelpoging. Doelman Alec Buijs, die tot dat moment nauwelijks op de proef was gesteld, moest voor het eerst nadrukkelijk in actie komen en deed dat uitstekend. Het bleek alleen geen aankondiging van herstel. Integendeel. Legmeervogels schakelde opnieuw naar voren en bracht de thuisploeg nog voor de rust drie zware klappen toe. Bij de 0-3 werd een inzet aanvankelijk nog van de doellijn gehaald, maar uit het vervolg van de aanval schoof Silver Touw de bal alsnog binnen.
Kort daarna zorgde dezelfde Touw voor misschien wel het fraaiste moment van de middag. Van grote afstand haalde hij uit en zag hij de bal schitterend in het doel verdwijnen. Doelman Zimonyi stond volledig aan de grond genageld: 0-4. Alsof de schade nog niet groot genoeg was, maakte Youri Habing uit een vrije trap ook de vijfde treffer voor Legmeervogels.
Met een 0-5 achterstand zocht Sporting Martinus, het schaamrood inmiddels dik op de kaken, de kleedkamer op. De thuisploeg had in vijfenveertig minuten vrijwel ieder aspect van de wedstrijd uit handen gegeven. Verdedigend was de organisatie onvoldoende, aan de bal ontbraken oplossingen en in de onderlinge duels was het verschil in felheid te groot. Legmeervogels had daarentegen niet alleen vijf keer gescoord, maar ook een duidelijk signaal afgegeven over de manier waarop de ploeg een wedstrijd kan domineren.
Na rust toont Sporting Martinus eindelijk weerbaarheid
De tweede helft leverde een iets ander wedstrijdbeeld op. Sporting Martinus kwam met meer energie en enkele wissels uit de kleedkamer, ging nadrukkelijker de duels aan en probeerde de bezoekers eerder onder druk te zetten. Het was een reactie die de thuisploeg in de eerste helft node had gemist. Dat betekende overigens niet dat Legmeervogels zich volledig terugtrok. De bezoekers bleven de aanval zoeken en probeerden ook bij de ruime voorsprong kansen te creëren. Daardoor bleef de wedstrijd aantrekkelijk om naar te kijken, al nam het aantal slordigheden aan beide kanten flink toe.
Sporting Martinus slaagde er beter in om zich onder de druk uit te spelen, maar het verschil met de eerste helft was ook een gevolg van het veranderde wedstrijdverloop. Legmeervogels hoefde bij een voorsprong van vijf doelpunten immers niet meer voortdurend dezelfde risico’s te nemen. De thuisploeg toonde in ieder geval meer bereidheid om voor iedere meter te werken. Tegelijkertijd riep dat de vraag op waarom die instelling voor rust zo nadrukkelijk had ontbroken.
Naarmate de tweede helft vorderde, namen ook de irritaties toe. De duels werden steviger en onderling ontstonden enkele onvriendelijkheden. Het paste bij een wedstrijd waarin Sporting Martinus alsnog iets van zijn eigenwaarde probeerde terug te winnen en Legmeervogels geen enkele concessie wilde doen.
Buijs voorkomt eretreffer vanaf elf meter
Ruim twintig minuten voor tijd kreeg Sporting Martinus een uitgelezen mogelijkheid om iets terug te doen. Djevayno van der Kust mocht aanleggen vanaf de strafschopstip, maar ook die grote kans op een treffer leverde geen doelpunt op. De strafschop werd wel hard ingeschoten, maar Alec Buijs reageerde uitstekend en wist de bal met zijn benen te keren. Daarmee hield de doelman zijn doel schoon en voorkwam hij dat Sporting Martinus zijn verbeterde tweede helft met een treffer kon belonen.
Aan de andere kant kreeg invaller James Engeland een grote mogelijkheid om de score nog verder op te voeren. Hij verscheen oog in oog met Zimonyi, maar de doelman van Sporting Martinus voorkwam met een knappe redding de zesde tegentreffer. Langs de lijn bleef Honsbeek zijn spelers maar fanatiek aansporen. „Niets weggeven!”, klonk het nadrukkelijk. De trainer-coach wilde duidelijk voorkomen dat zijn ploeg, ondanks de ruime voorsprong, de concentratie zou verliezen.
Indrukwekkend Legmeervogels, confronterende middag Martinus
De 0-5 eindstand vertelde uiteindelijk vooral het verhaal van een eerste helft waarin Legmeervogels op vrijwel alle fronten superieur was. De bezoekers combineerden agressief drukzetten met een hoog tempo, wonnen veel persoonlijke duels en waren bijzonder effectief in de afronding. Voor Sporting Martinus was de middag een pijnlijke confrontatie met de eigen tekortkomingen. De ploeg liet na rust zien dat zij wel degelijk meer energie en strijd in een wedstrijd kan leggen, maar dat herstel kwam veel te laat om nog van betekenis te zijn voor het resultaat.
De kritische vraag die nog wel nadreunde in het oergezellige clubgebouw, is waarom thuisploeg Martinus pas na een 0-5 achterstand de noodzakelijke weerbaarheid wist op te brengen? Tegen een tegenstander die zo gretig en overtuigend voor de dag kwam als Legmeervogels zondagmiddag, is een dergelijke eerste helft nauwelijks te herstellen. Voor Honsbeek en zijn spelers was het daarentegen een middag waarop veel samenkwam. Het enige kleine kritiekpunt was dat Legmeervogels na rust niet meer tot scoren kwam, hoewel daarvoor nog mogelijkheden waren. Het verschil was toen echter al lang gemaakt. Pac-Man had zijn werk voor de pauze al gedaan. Sporting Martinus mocht na rust weer wat meer meespelen, maar de punten waren toen al definitief uit zicht.
Amstelveen laat tegen de ongeslagen koploper een beter optreden zien dan een week eerder, maar blijft ondanks een vroege voorsprong met lege handen achter: 1-2.
Amstelveen heeft zich zaterdag tegen koploper DSS hersteld van het mindere optreden tegen Zwanenburg, maar hield daar geen punten aan over. De ploeg van trainer Michel Strating kwam op voorsprong, maar zag de bezoekers uit Haarlem uiteindelijk met 1-2 winnen. Voor promovendus DSS betekende het de zesde overwinning op rij.
Na de nederlaag tegen Zwanenburg stond Amstelveen voor de opgave zich te herstellen tegen DSS, dat als promovendus met vijftien punten uit vijf wedstrijden aan kop ging. Amstelveen liet een betere indruk achter dan een week eerder en had mogelijkheden om minimaal een punt aan het duel over te houden. Toch trok DSS aan het langste eind. Quenten Rosalina zette de thuisploeg nog wel op voorsprong, maar Ralph Dekker bracht de bezoekers voor rust langszij. In de tweede helft bezorgde Justin van der Haak DSS de overwinning.
Slordig
Amstelveen begon goed aan de wedstrijd, maar trof een compact georganiseerd DSS, dat met vijf verdedigers en drie middenvelders kort daarvoor speelde. In het eerste halfuur kregen beide ploegen enkele mogelijkheden, al was er ook sprake van slordig balverlies aan beide kanten. De teams waren aan elkaar gewaagd en hielden elkaar aanvankelijk in evenwicht. Na een halfuur kwam Amstelveen op voorsprong. De aanval begon aan de linkerkant bij Bram Dekker, die de bal het strafschopgebied in bracht. Marco Knopper hield de verdediging bezig en wist de bal voor de voeten van Quenten Rosalina te krijgen. Die rondde beheerst af: 1-0.
Nauwelijks kansen
Lang kon Amstelveen niet van de voorsprong genieten, want vijf minuten later stond het alweer gelijk. Balverlies bij de thuisploeg leidde tot een snelle counter van DSS. Justin van der Haak stuurde Jasper Besjes weg, die het overzicht behield en de bal klaarlegde voor de meegesnelde Ralph Dekker. De aanvaller liet doelman Ioannis Pantelidis kansloos: 1-1. In het restant van de eerste helft ontstonden nauwelijks nog kansen, waardoor beide ploegen met een gelijke stand gingen rusten.
Na de pauze koos DSS voor een aanvallendere speelwijze. De bezoekers verruilden de 5-3-2-formatie voor een 4-3-3-opstelling en zorgden daarmee voor meer dreiging richting het doel van Amstelveen. Na ongeveer een uur spelen kwam DSS op voorsprong. Ruben Roos mocht halverwege de helft van Amstelveen een vrije trap nemen en bracht de bal nauwkeurig bij Justin van der Haak. Die was goed vrijgelopen en kopte de bal over doelman Pantelidis heen. De bal verdween vervolgens in het lege doel: 1-2.
Forceren
Na de voorsprong trok DSS zich weer verder terug en verdedigde het met veel spelers achter de bal. Amstelveen probeerde de gelijkmaker te forceren, maar slaagde er niet in de compacte verdediging van de bezoekers te doorbreken. Toen scheidsrechter Davey Bone voor het laatst floot, kon DSS de zesde competitiezege op rij vieren. Amstelveen bleef ondanks een verbeterd optreden met lege handen achter.
Completer
Trainer Michel Strating zag voldoende aanknopingspunten in het spel van zijn ploeg, maar baalde van het resultaat. „Wij hebben zoveel beter gespeeld dan vorige week en dan is het jammer dat wij onszelf niet belonen met minimaal een punt. Wij waren ook weer wat completer en dan zie je dat wij best een goede ploeg hebben. DSS heeft het gewoon goed gedaan en wij moeten onze kansen weer wat vaker omzetten in doelpunten.” Volgende week gaat Amstelveen op bezoek bij Swift. DSS speelt op eigen terrein tegen DSOV. Kijk hier voor alle uitslagen, de stand en het programma in de derde klasse D
Een regioderby die vooraf alle ingrediënten had voor een spannende krachtmeting, eindigde zaterdagmiddag in een bijzonder grote uitslag. DCG versloeg RODA’23 met liefst 6-1. Waar de Amsterdammers uit West spraken van een uitstekend uitgevoerd wedstrijdplan, bleef bij de bezoekers uit Amstelveen vooral frustratie achter over de manier waarop de doelpunten werden weggegeven.
Een uitslag van 6-1 laat doorgaans weinig ruimte voor discussie. Toch was de analyse na afloop van de ontmoeting tussen DCG en RODA’23 minder eenvoudig dan de cijfers doen vermoeden. De thuisploeg was uiterst effectief, profiteerde optimaal van de kwetsbaarheid van de bezoekers en beschikte met Nassim Kattouss, weer teruggekeerd op het DCG-nest, over een bepalende speler die driemaal het net vond. RODA’23-trainer Gerard Aafjes zag daarentegen een wedstrijd waarin zijn ploeg voetballend zeker niet onderdeed, maar zichzelf op een bijna onbegrijpelijke manier tekortdeed.
Voor DCG-trainer Ibrahim el Mahdioui was het achteraf een bevestiging dat een goede voorbereiding en duidelijke afspraken daadwerkelijk het verschil kunnen maken. Voor Aafjes was het vooral een pijnlijke les in weerbaarheid, concentratie en het verdedigen van situaties die op dit niveau beheersbaar moeten zijn.
Het verschil tussen een plan hebben en het uitvoeren
Volgens El Mahdioui was de ruime overwinning bepaald geen toeval. De technische staf van DCG had vooraf uitgebreid gekeken naar de sterke en zwakke punten van RODA’23. Vooral bij standaardsituaties zag de Amsterdamse ploeg mogelijkheden. „Ik denk dat we in het begin van de wedstrijd redelijk gelijk opgingen”, vertelde El Mahdioui na afloop. „We hebben gewoon heel goed gekeken naar waar we ze eventueel pijn konden doen. Het is altijd lekker als datgene wat je vooraf hebt afgesproken ook daadwerkelijk lukt.”
Dat gebeurde zaterdag op overtuigende wijze. DCG scoorde in de eerste helft driemaal uit een standaardsituatie. Daarmee werd een belangrijk deel van de wedstrijd al voor de pauze beslist. „We zagen daar een zwakte bij ze en die hebben we aangevallen. Maar wel met een idee. Het is niet zo dat we zomaar een bal erin gooiden en toevallig scoorden. We hadden daar echt afspraken over gemaakt.”
Een hoekschop, vrije trap of verre ingooi wordt regelmatig afgedaan als een kwestie van fysieke kracht, timing of geluk. DCG liet zien dat er ook een duidelijke tactische gedachte achter kan zitten. „De basis was dat we vooraf een goed plan hadden en dat iedereen zich daaraan heeft gehouden”, aldus El Mahdioui. „We wisten waar RODA ’23 sterk in was, dat hebben we geneutraliseerd. En waar ze kwetsbaar waren, hebben we dat blootgelegd.”
RODA’23 krijgt al vroeg een tik
De wedstrijd begon voor RODA’23 bijzonder ongelukkig. Al na drie minuten keek de ploeg tegen een achterstand aan. Younes Oulhou opende de score namens DCG en zette daarmee onmiddellijk de toon. Nassim Kattouss verdubbelde vervolgens de voorsprong. Over dat tweede doelpunt was Aafjes na afloop niet te spreken. Daar ging er een overtreding aan vooraf. „Die jongen geeft echt een duw met twee handen in de rug en scheidsrechter Meulman laat gewoon doorspelen”, stelde hij kritisch vast.
Toch leek RODA’23 zich even te herstellen. Calvin van Dijk bracht de spanning terug met de 2-1. Het doelpunt bood de Amstelveners een mogelijkheid om aansluiting te vinden, maar die hoop was van korte duur. Kattouss maakte zijn tweede van de middag en bracht DCG op 3-1. Vervolgens vergrootte Aimane El Guermiti de marge tot 4-1. Daarmee was de wedstrijd bij rust feitelijk al beslist. Voor Aafjes was vooral de herhaling van dezelfde verdedigende tekortkomingen moeilijk te accepteren. „Vijf minuten na onze aansluitingstreffer was het weer een ingooi en weer een doelpunt. Daarna gebeurde hetzelfde opnieuw. We waren gewoon niet opgewassen tegen de fysieke strijd die zij leverden.”
Een verre ingooi als belangrijk aanvalswapen
De verre ingooi van DCG groeide uit tot één van de belangrijkste wapens van de thuisploeg. DCG wist de bal telkens ongeveer 25 tot 30 meter het strafschopgebied in te werpen. Wat volgde, was een terugkerend probleem. De RODA ’23 verdedigers kregen onvoldoende grip op de situatie, waardoor DCG steeds opnieuw gevaarlijk kon worden. Aafjes: „We waren gewoon te lief. Zij waren net iets gehaaider, sterker en hadden meer bravoure. Op die manier geef je de wedstrijd eigenlijk weg.”
Opmerkelijk was dat RODA ’23 vooraf wel degelijk rekening had gehouden met deze situaties. De ingooien en hoekschoppen waren besproken en getraind, maar zaterdagmiddag in Amsterdam lukte het niet om de juiste antwoorden te vinden. „Normaal gesproken kunnen wij dit soort situaties prima verdedigen. We hebben vaker tegen ploegen gespeeld met een verre ingooi. Dan is er eigenlijk niets aan de hand. Maar nu lukte het op de een of andere manier niet.”
De trainer wees bovendien op een herhaaldelijk patroon. „Als je daar één keer door wordt verrast, kan ik dat nog begrijpen. Maar als het meerdere keren gebeurt, is dat gewoon slecht.” Daarmee raakte Aafjes aan de kern van de nederlaag. Het probleem was niet uitsluitend dat DCG over een gevaarlijk wapen beschikte, maar vooral dat RODA’23 er gedurende de wedstrijd onvoldoende in slaagde zich daaraan aan te passen.
Zes doelpunten, maar geen eenmansshow
Hoewel Kattouss met drie treffers de meest opvallende naam op het wedstrijdformulier was, wilde El Mahdioui de overwinning nadrukkelijk niet aan één speler ophangen. De trainer ziet de aanvallende kracht van zijn ploeg juist als een collectieve kwaliteit „Het is bij ons niet zo dat we één jongen hebben die iedere week alles moet regelen. We hebben meerdere spelers die dat kunnen. Achterin hebben we jongens die het goed dicht kunnen houden en voorin lopen verschillende spelers die voor doelpunten en assists zorgen.”
El Guermiti is volgens de trainer een goed voorbeeld. De binnen de club gewaardeerde speler was opnieuw trefzeker en speelde daarnaast een belangrijke rol in de voorbereiding van meerdere doelpunten. El Mahdioui zag ook dat hij bij drie treffers betrokken was als aangever. Ook Oulhou, die de score opende, behoort tot de spelers die zich steeds nadrukkelijker laten gelden. De staf ziet zijn ontwikkeling, maar wil vooral benadrukken dat de onderlinge samenwerking de belangrijkste kracht vormt waardoor hij ook in zijn kracht komt. Na rust bleef DCG effectief. Mohamed Bendidi maakte er 5-1 van, waarna Kattouss met zijn derde treffer de eindstand op 6-1 bepaalde.
Een gemiste kans op een andere wedstrijd
Toch had RODA’23 na rust nog één mogelijkheid om iets van de achterstand af te knabbelen. De Amstelveners kregen bij een stand van 4-1 een uitstekende kans op de 4-2. En dus een mogelijke aansluiting. Die werd niet benut. Aafjes: „Die moet je eigenlijk gewoon maken. Daarna zijn we nog aanvallender gaan spelen en scoren zij in de counter nog twee keer.” Aafjes bleef ondanks de ruime nederlaag van mening dat het voetballende verschil tussen beide ploegen kleiner was dan de eindstand suggereerde. „Als je met 6-1 verliest, kun je natuurlijk moeilijk zeggen dat je bovenliggend bent geweest. Maar ik vond wel dat wij (in fases_ het betere van het spel hadden. Alleen waren we de standaardsituaties gewoon niet machtig.”
Een pijnlijke middag na bekersucces
De Amstelveners hadden eerder in de week nog vertrouwen getankt door zich ten koste van Real Sranang te plaatsen voor de volgende ronde van de districtsbeker. Dat positieve gevoel kreeg zaterdag een flinke knauw. Aafjes was teleurgesteld omdat steeds dezelfde tekortkomingen terugkeerden. „Normaal gesproken zijn we in de lucht ijzersterk. Dan staan we er echt als mannetjes. Nu was dat niet zo. Ik denk dat die jongens er alles aan hebben gedaan, maar het was gewoon niet goed geregeld.” De trainer wilde de nederlaag uiteindelijk ook niet groter maken dan noodzakelijk. „Je kunt beter een keer goed verliezen”, stelde hij vast. „Volgende week is er weer een nieuwe wedstrijd, tegen Waterwijk, en kunnen we het rechtzetten.”
DCG laat zien dat effectiviteit ook kwaliteit is
De ruime overwinning geeft DCG reden tot tevredenheid. Niet alleen vanwege de zes doelpunten, maar vooral omdat de ploeg precies uitvoerde wat vooraf was besproken. Over de belangrijkste constatering viel nauwelijks te twisten: DCG wist waar het RODA’23 pijn kon doen. En deed dat vervolgens zes keer. Kijk hier voor alle uitslagen, de stand en het programma in de tweede klasse B
Na een enerverende bekerweek, waarin AFC en Purmersteijn opnieuw geschiedenis schreven, en JOS Watergraafsmeer zichzelf zeer goed op de voetbalkaart zette, richt het amateurvoetbal zich op de competitie. Het laatste voetbalweekend van oktober en de eerste zondag van november bieden een aantrekkelijk programma met verschillende regionale ontmoetingen. De absolute blikvanger is zaterdag de vierde-divisiederby tussen DVVA en WV-HEDW op Het Tuintje. Ook HBOK – SCPB’22, DCG – RODA’23 en het zondagse treffen tussen Hoofddorp en JOS Watergraafsmeer verdienen bijzondere aandacht.
DVVA en WV-HEDW: meer dan zomaar een Amsterdamse derby
Er zijn wedstrijden waarvoor trainers hun spelers nauwelijks hoeven te motiveren. DVVA tegen WV-HEDW is er zo een. Zaterdag 31 oktober ontmoeten de twee Amsterdamse verenigingen elkaar op ’t tuintje, de karakteristieke thuisbasis van DVVA. Een wedstrijd met een bijzondere onderlinge geschiedenis, waarin sportieve rivaliteit, herkenning en verbondenheid samenkomen. De clubs kennen elkaar door en door. Spelers, trainers, vrijwilligers en supporters hebben over en weer de nodige raakvlakken. Niet voor niets wordt de ontmoeting ook wel een broederstrijd genoemd. De belangen zijn zaterdag echter allesbehalve vriendschappelijk. Beide ploegen willen de punten, het prestige en vooral de Amsterdamse eer.
WV-HEDW reist met vertrouwen af naar de tegenstander. De ploeg van trainer Tom Verhoek boekte afgelopen zaterdag een overtuigende 3-0 overwinning op Hoogland. Vooral het vertoonde spel voor rust bood aanknopingspunten. WV-HEDW creëerde volop mogelijkheden en had de wedstrijd al vroeg kunnen beslissen. De overwinning was welkom na een periode waarin de resultaten niet altijd overeenkwamen met de verwachtingen. Bovendien lijkt Verhoek steeds meer over een vrijwel complete selectie te kunnen beschikken. Dat biedt mogelijkheden, al zal de trainer als geen ander beseffen dat een derby een geheel eigen dynamiek kent.
DVVA zal op eigen terrein iets recht willen zetten. De ploeg van Bnar Toofeek verloor afgelopen weekend met 2-0 bij HC & FC Victoria en heeft daarmee voldoende aanleiding om tegen de stadgenoot een reactie te laten zien. Het compacte en vertrouwde decor van de thuisbasis kan daarbij een belangrijke rol spelen. De vraag is welke ploeg erin slaagt het initiatief te nemen. WV-HEDW zal willen voortbouwen op het goede spel tegen Hoogland, terwijl DVVA ongetwijfeld zal proberen de bezoekers het voetballen zo moeilijk mogelijk te maken. In een derby waarin de spelers elkaar vaak goed kennen, kunnen details beslissend zijn.
Het is bovendien een ontmoeting die verder reikt dan de negentig minuten. De onderlinge geschiedenis en de bijzondere banden tussen beide verenigingen maken DVVA – WV-HEDW tot een van de aantrekkelijkste affiches van dit voetbalweekend.
In de eerste klasse A staat Swift zaterdag voor een interessante thuiswedstrijd tegen De Foresters. De Amsterdammers boekten afgelopen weekend een knappe 1-3 overwinning bij ODIN’59. Spanninga was met twee doelpunten belangrijk voor de ploeg van trainer Michael Crombeen, die steeds nadrukkelijker laat zien over voldoende aanvallende mogelijkheden te beschikken.
Tegen De Foresters krijgt Swift de gelegenheid om die goede lijn door te trekken. De Amsterdammers zullen vooral moeten voorkomen dat de overwinning van vorige week een op zichzelf staand succes blijft. Voor ZOB ziet de situatie er minder rooskleurig uit. De ploeg van Imdat Ilguy verloor op eigen veld met 2-4 van BOL en gaat zaterdag op bezoek bij Hillegom. ZOB speelde tegen BOL een behoorlijke eerste helft, maar kon dat niet omzetten in een positief resultaat. De opdracht voor de ploeg uit Zuidoostbeemster is duidelijk: beter omgaan met de kansen en vooral defensief minder weggeven.
HBOK, SCPB’22 en DCG in interessante onderlinge confrontaties
In de tweede klasse B staan twee wedstrijden op het programma die de nodige aandacht verdienen. HBOK ontvangt SCPB’22, terwijl DCG op eigen veld tegenover RODA’23 staat.
HBOK liet afgelopen weekend bij Stormvogels een kans op een goed resultaat liggen. De ploeg van Ricky Kumar was bij vlagen de bovenliggende partij, maar verzuimde de mogelijkheden te benutten en verloor met 2-1. Tegen SCPB’22 krijgen de Zunderdorpers een nieuwe gelegenheid om het goede veldspel ook in punten uit te drukken.
SCPB’22 speelde vorige week met 3-3 gelijk tegen DCG. De ploeg uit Badhoevedorp weet dus hoe het is om in een doelpuntrijke wedstrijd verwikkeld te raken. Voor beide verenigingen is het zaterdag zaak om vooral defensief voldoende discipline te tonen.
DCG ontvangt ondertussen RODA’23. De Amsterdammers zullen na het gelijkspel bij SCPB’22 graag weer een overwinning boeken, maar krijgen een tegenstander die met vertrouwen naar Amsterdam komt. RODA’23 versloeg Kagia afgelopen zaterdag met 4-2 en plaatste zich dinsdag bovendien voor de volgende ronde van de districtsbeker door Real Sranang met 1-3 te verslaan. Thomas Baretta, Jair Plet en Milan Egberts waren in dat bekerduel trefzeker. De ploeg uit Bovenkerk heeft daarmee een uitstekende aanloop naar het treffen met DCG achter de rug.
Waterwijk – Buitenboys en Wartburgia – DTA Fortius
Ook in Almere staat een aantrekkelijk affiche op het programma. Waterwijk ontvangt Buitenboys in een ontmoeting waarin de onderlinge bekendheid een extra dimensie geeft aan de wedstrijd. Waterwijk boekte afgelopen weekend een 2-0 overwinning bij Foreholte, terwijl Buitenboys op eigen veld met dezelfde cijfers verloor van BVC Bloemendaal. Daarmee beginnen beide ploegen met een verschillend gevoel aan het onderlinge treffen. Waterwijk wil voortbouwen op het goede resultaat, Buitenboys zoekt (eer)herstel.
Wartburgia ontvangt DTA Fortius. De Amsterdamse thuisploeg won afgelopen weekend met 3-2 bij Purmerend en voert de ranglijst aan. De goede competitiestart zorgt voor vertrouwen, maar brengt ook verwachtingen met zich mee. DTA Fortius zal proberen de koploper van zijn stuk te brengen en daarmee voor een verrassing te zorgen.
Real Sranang, Amstelveen en DWS op zoek naar punten
Voor Real Sranang staat zaterdag een thuiswedstrijd tegen EVC op het programma. De ploeg van Arthur Khalimkhoev kende een onrustige periode, waarin de vereniging door een KNVB-maatregel tijdelijk niet in actie mocht komen. Dinsdag werd het bekerduel met RODA’23 alsnog gespeeld, maar dat eindigde in een 1-3 nederlaag. De ontmoeting met EVC biedt Real Sranang de mogelijkheid om de aandacht weer volledig op het voetbal en de competitie te richten.
Ook Amstelveen speelt thuis. DSS komt op bezoek en de Amstelveners zullen proberen het thuisvoordeel te benutten om een goed resultaat neer te zetten. DWS ontvangt Buitenveldert. Voor de Amsterdamse vereniging is het een wedstrijd waarin de behoefte aan een positief resultaat groot is. De zondagselectie van DWS kende tot dusver een bijzonder moeizame competitiestart, maar zaterdag krijgt de club met een andere selectie een nieuwe gelegenheid om zich te laten gelden.
GeuzenMiddenmeer – AFC en AFC IJburg – JOS Watergraafsmeer (za.)
GeuzenMiddenmeer ontvangt zaterdag AFC. Ook dit is een ontmoeting tussen Amsterdamse verenigingen, waarbij beide ploegen elkaar weinig ruimte zullen willen geven. Het is een wedstrijd waarin de strijd om de punten gepaard gaat met de nodige lokale rivaliteit.
AFC IJburg krijgt bezoek van de zaterdagselectie van JOS Watergraafsmeer. Een interessante ontmoeting tussen twee Amsterdamse ploegen die elkaar goed zullen willen bestrijden. Voor JOS Watergraafsmeer is het bovendien een bijzonder weekend. Terwijl de zaterdagploeg in IJburg aantreedt, speelt de zondagselectie een dag later een aansprekend duel in Hoofddorp.
Zondag: Hoofddorp en JOS Watergraafsmeer treffen elkaar
De zondag biedt eveneens een aantal interessante affiches. In de Vierde Divisie A ontvangt Hoofddorp het Amsterdamse JOS Watergraafsmeer. Beide ploegen hebben voldoende redenen om naar een goed resultaat te verlangen. Hoofddorp speelde afgelopen weekend met 1-1 gelijk tegen Huizen. Ayrton Dol was opnieuw trefzeker voor de ploeg van Jorg Smeets, die de afgelopen weken wisselende resultaten boekte. De aanvallende kwaliteiten zijn aanwezig, maar het vinden van voldoende stabiliteit blijft een belangrijke opdracht.
JOS Watergraafsmeer beleefde woensdag een bijzondere avond in het landelijke bekertoernooi. De ploeg van Richard Plug nam het op tegen NAC Breda en verloor met 1-3. Hoewel uitschakeling volgde, was het duel tegen de Bredase profclub voor veel spelers, staf en supporters een eerste hoogtepunt in het huidige seizoen.De vraag is hoe JOS de omschakeling maakt van een bijzondere bekeravond naar de dagelijkse realiteit van de competitie. Na alle aandacht, spanning en emoties wacht zondag opnieuw een belangrijke wedstrijd. Hoofddorp zal uiteraard gaan proberen te profiteren van de korte hersteltijd van JOS.
Sporting Martinus – Legmeervogels: streekderby met belangen
In de eerste klasse A staat zondag een aantrekkelijke streekderby op het programma. Sporting Martinus ontvangt Legmeervogels, twee verenigingen die elkaar goed kennen en voor wie de onderlinge ontmoeting altijd iets extra’s betekent. Sporting Martinus verloor afgelopen weekend bij Ajax, terwijl Legmeervogels met 2-1 won van Hillegom. De ploeg van Jack Honsbeek heeft daarmee vertrouwen opgedaan en zal die lijn willen voortzetten. Voor trainer Ryan Smart en zijn Sporting Martinus is het zaak om op eigen veld een passend antwoord te geven.
Ajax naar VIOS-W, De Meteoor wil goede reeks voortzetten
Ajax reist zondag af naar VIOS-W. De Amsterdammers boekten afgelopen weekend een overwinning op Sporting Martinus en willen ook buitenshuis een goed resultaat neerzetten. Trainer Michel van Oostrum zal vooral hopen dat zijn ploeg de lijn van het vorige optreden weet door te trekken.
Ook in de lagere klassen staan interessante wedstrijden op het programma. FC Abcoude ontvangt vv Bergen, terwijl De Meteoor op bezoek gaat bij ‘buurman’ IVV. Voor De Meteoor is het een gelegenheid om het goede gevoel van afgelopen weekend vast te houden. De Amsterdamse ploeg won overtuigend met 5-1 van FC Castricum. Strobbe was met drie doelpunten de grote man, terwijl Bitter tweemaal scoorde. Met die aanvallende productie op zak reist De Meteoor vol vertrouwen af naar Landsmeer.
De meeste aandacht gaat zaterdag uiteindelijk uit naar DVVA en WV-HEDW. De derby kent een geschiedenis die veel verder teruggaat dan de huidige successen van beide verenigingen. De laatste competitiewedstrijd tussen de twee clubs op Het Tuintje dateert van 25 maart 2017. DVVA won destijds met 2-1 dankzij doelpunten van Job Arntz en Kevin Scholten. Van de laatste zes thuisontmoetingen met WV-HEDW won DVVA er drie, eindigden er twee gelijk en ging er slechts één verloren. DVVA – Door Vriendschap Verenigd Amsterdam
Dit seizoen liggen de verhoudingen op papier anders. WV-HEDW heeft twaalf punten verzameld, DVVA vijf. De thuisploeg wacht nog op de eerste competitiezege, terwijl WV-HEDW na de overwinning op Hoogland juist met vertrouwen naar Drieburg komt.
Een bijzondere toeschouwer is oud-trainer Sjaak Tersteeg. Hij was elf jaar trainer van WV-HEDW en stond vervolgens van 2008 tot 2015 aan het roer bij DVVA. Tegenover de clubwebsite van DVVA benadrukt hij dat hij geen voorkeur heeft en vooral hoopt op een sportieve wedstrijd. De omstandigheden op Het Tuintje kunnen volgens hem bovendien een belangrijke rol spelen. DVVA – Door Vriendschap Verenigd Amsterdam. Daarmee is de toon gezet voor een weekend waarin de Amsterdamse voetballiefhebber volop keuze heeft. Van de vierde divisie tot de regionale klassen staan interessante ontmoetingen op het programma. Maar wie zaterdagmiddag om 14.30 uur een echte Amsterdamse derby wil beleven, weet waar hij moet zijn: op Het Tuintje, waar DVVA en WV-HEDW na bijna tien jaar eindelijk weer tegenover elkaar staan in competitieverband.
Op donderdag 12 november organiseren we weer de Algemene Ledenvergadering. Als bestuur willen we alle leden van harte uitnodigen om mee te praten en mee te beslissen over hoe we van onze vereniging iets moois maken. Op de agenda staan onder meer de begroting, contributie en de plannen en ambities voor 2027.
Real Sranang heeft dinsdagavond de draad weer opgepakt met een bekerwedstrijd tegen RODA’23. De Amsterdamse derdeklasser verloor op eigen veld met 1-3 en is daarmee uitgeschakeld in de districtsbeker. De sportieve uitschakeling kwam na een roerige periode, waarin de vereniging door de KNVB twee weken buitenspel werd gezet naar aanleiding van incidenten rond de wedstrijd tegen Monnickendam. Het bestuur reageert op de beschuldigingen van onder meer racisme, bedreiging en fysieke belaging van de scheidsrechter. De vereniging uit Amsterdam Oost bestrijdt het geschetste beeld en vraagt om een zorgvuldig onderscheid tussen beschuldigingen en daadwerkelijk vastgestelde overtredingen.
Bekerwedstrijd markeert terugkeer op het veld
Na twee weken zonder wedstrijden kwam Real Sranang dinsdagavond 27 oktober 2026 weer in actie. Op Sportpark Middenmeer was RODA’23 de tegenstander in de districtsbeker. De bezoekers uit Amstelveen trokken met 1-3 aan het langste eind. Thomas Baretta, Jair Plet en Milan Egberts waren verantwoordelijk voor de doelpunten van RODA’23.
Voor Real Sranang betekende het duel de hervatting van het wedstrijdprogramma na een periode waarin vooral gebeurtenissen buiten het veld de aandacht opeisten. De KNVB had de vereniging tijdelijk stilgelegd na incidenten rond de competitiewedstrijd tegen Monnickendam. Die wedstrijd, die op 10 oktober werd gespeeld, eindigde in een 3-6 nederlaag voor Real Sranang. De nasleep kreeg echter aanzienlijk meer aandacht dan de sportieve uitslag. De scheidsrechter verklaarde zich na afloop onveilig te hebben gevoeld en sprak over discriminatie, apengeluiden, fysieke belaging en bedreigingen.
De gebeurtenissen leidden tot maatregelen van de KNVB en tot discussie over wat zich precies had afgespeeld. Real Sranang liet eerder al weten verbaasd te zijn over de opgelegde maatregel. Inmiddels heeft het bestuur, na juridisch overleg, besloten geen verweer in te dienen tegen een schikkingsvoorstel van de voetbalbond.
Bestuur herkent zich niet in beschuldigingen
Real Sranang gaat uitgebreid in op de gebeurtenissen en de gevolgen daarvan voor de vereniging. Het bestuur benadrukt dat het de beschuldigingen serieus neemt, maar zich niet herkent in de wijze waarop de gebeurtenissen publiekelijk zijn beschreven. De club wijst erop dat de wedstrijd tegen Monnickendam plaatsvond tijdens de Week van de Scheidsrechter. Eerder die dag organiseerde Real Sranang een jeugdtoernooi, waarbij kinderen, ouders, grootouders, vrijwilligers en oud-leden aanwezig waren. Volgens het bestuur verliep het samenzijn na afloop van de wedstrijd grotendeels in een gemoedelijke sfeer. Spelers, stafleden en supporters van beide verenigingen zouden met elkaar hebben nagepraat en gezamenlijk in de kantine hebben gegeten en gedronken.
Tegelijkertijd erkent de vereniging dat de scheidsrechter de situatie anders heeft ervaren. Twee bestuursleden, onder wie de voorzitter, zouden hebben geprobeerd de arbiter gerust te stellen nadat deze zich in zijn kleedkamer had teruggetrokken.Dat de scheidsrechter zich desondanks onveilig voelde en de politie inschakelde, betreurt Real Sranang. Het bestuur benadrukt dat deze ervaring niet overeenkomt met zijn eigen beleving van de gebeurtenissen.
Beschuldiging van racisme raakt vereniging
Vooral de beschuldigingen van racistische uitingen hebben volgens het bestuur grote indruk gemaakt. Real Sranang, opgericht in 1960, heeft een sterke verbondenheid met de Amsterdamse en Surinaamse gemeenschap. De vereniging stelt dat verschillende generaties binnen de club zelf te maken hebben gehad met racisme, discriminatie en uitsluiting. Juist vanuit die achtergrond vindt het bestuur de beschuldigingen bijzonder pijnlijk.
Real Sranang laat weten beeld- en geluidsopnamen van de wedstrijd aan de KNVB te hebben verstrekt. Volgens de eigen beoordeling van de club zijn daarop geen apengeluiden, discriminerende scheldpartijen of bedreigingen waarneembaar. Dat is nadrukkelijk het standpunt van de vereniging. De beoordeling van de opnamen door het bestuur vormt op zichzelf geen onafhankelijke vaststelling van wat er tijdens en na de wedstrijd is gebeurd. De club benadrukt dat racisme en discriminatie onder geen enkele omstandigheid worden geaccepteerd, maar vindt tegelijkertijd dat ernstige beschuldigingen zorgvuldig onderzocht en onderbouwd moeten worden.
Wat heeft de KNVB vastgesteld?
Een belangrijk onderdeel betreft het onderscheid tussen de aanvankelijke beschuldigingen en de overtreding waarop het schikkingsvoorstel van de KNVB betrekking heeft. Volgens de lezing van Real Sranang heeft de KNVB vastgesteld dat de vereniging onvoldoende heeft gezorgd voor een veilige doorgang voor de scheidsrechter.
Het bestuur schrijft dat de scheidsrechter volgens de voetbalbond door een toeschouwer is aangeraakt, maar dat de intensiteit van dat contact niet kon worden vastgesteld. Om die reden zou dit niet aanvullend ten laste zijn gelegd. Ook zou volgens de door Real Sranang aangehaalde bevindingen niet zijn gebleken dat de aanwezigheid van supporters bij de kleedkamers dreigend of specifiek tegen de scheidsrechter gericht was.
De vereniging benadrukt dat racisme, discriminatie en geweldpleging niet als afzonderlijke overtredingen ten laste zijn gelegd. Het schikkingsvoorstel betreft volgens de club een boete van 104 euro wegens het onvoldoende waarborgen van een veilige doorgang voor de arbiter. Dat deze beschuldigingen niet afzonderlijk ten laste zijn gelegd, betekent overigens niet automatisch dat daarmee is vastgesteld dat de betreffende gebeurtenissen niet hebben plaatsgevonden. Wel maakt het duidelijk dat de formele tuchtrechtelijke afhandeling, zoals door de vereniging beschreven, beperkter is dan de beschuldigingen die eerder publiekelijk naar voren kwamen.
Geen verdere juridische procedure
Real Sranang heeft besloten het schikkingsvoorstel te accepteren en geen verdere juridische procedure te beginnen. Volgens het bestuur is deze beslissing genomen na juridisch overleg. Een voortzetting van de zaak zou volgens de vereniging te veel tijd, geld en energie kosten. De club geeft aan de beschikbare middelen liever te besteden aan de jeugdopleiding, leden, vrijwilligers en de verdere ontwikkeling van de vereniging.
Daarmee wil het bestuur voorkomen dat de kwestie de club nog langer blijft bezighouden. Tegelijkertijd benadrukt Real Sranang dat het afzien van verweer niet moet worden uitgelegd als een erkenning van de eerder geuite beschuldigingen. De vereniging zegt haar verantwoordelijkheid voor een veilige sportomgeving serieus te nemen en is bereid de begeleiding van wedstrijdofficials waar nodig te verbeteren.
Oproep aan KNVB en media
Real Sranang zich nadrukkelijk tot de KNVB. Volgens het bestuur heeft de voetbalbond bij meldingen van racisme en discriminatie een bijzondere verantwoordelijkheid. De vereniging vindt dat dergelijke meldingen onafhankelijk en zorgvuldig moeten worden onderzocht. Daarbij zouden beschikbare beeld- en geluidsopnamen moeten worden beoordeeld en betrokkenen moeten worden gehoord. Ook verwacht de club duidelijke communicatie over wat wel en niet is vastgesteld. Volgens Real Sranang is dat niet alleen van belang voor mogelijke slachtoffers, maar ook voor verenigingen die door ernstige beschuldigingen reputatieschade kunnen oplopen.
Het bestuur roept daarnaast de media op zorgvuldig onderscheid te maken tussen publieke beschuldigingen en de uitkomsten van een tuchtrechtelijke procedure. Daarmee wil Real Sranang voorkomen dat de gebeurtenissen rond de wedstrijd tegen Monnickendam blijvend een stempel drukken op de vereniging.
Sportieve draad weer opgepakt
Met de bekerwedstrijd tegen RODA’23 is Real Sranang in ieder geval weer op het voetbalveld verschenen. De nederlaag betekende het einde van het districtsbekertoernooi, maar ook een eerste stap richting de hervatting van het reguliere wedstrijdritme. De vereniging zal zich de komende periode opnieuw op de competitie moeten richten. Tegelijkertijd laat het zien dat de nasleep van de gebeurtenissen tegen Monnickendam voor het bestuur nog niet volledig is afgesloten.
Hoewel Real Sranang geen verdere juridische stappen onderneemt, wil de club wel duidelijk maken hoe zij tegen de gebeurtenissen aankijkt en welke conclusies volgens haar uit de tuchtrechtelijke afhandeling kunnen worden getrokken. De vereniging benadrukt dat iedere scheidsrechter recht heeft op respect en veiligheid, maar vindt dat ook haar leden, supporters en vrijwilligers aanspraak mogen maken op een eerlijke behandeling. Voor Real Sranang staat daarbij vooral de reputatie van de vereniging op het spel. Zoals het bestuur verklaart: “Het gaat ons niet om de boete maar om de goede naam van een vereniging die al meer dan 65 jaar een verbindende rol vervult binnen de Amsterdamse voetbalwereld en de Surinaamse gemeenschap.”
Terwijl NFC O15-1 en TOS-Actief MO17-1 tijdens de herfstvakantie even konden bijkomen, moest WV-HEDW O14-1 volop aan de bak. De jeugdige Amsterdammertjes hielden de jeugdopleiding van FC Groningen O14-1 zaterdag jl. knap op 5-5. Het was tegelijk een passend moment om met de trainers van de drie jeugdteams terug te blikken op de eerste fase en vooruit te kijken. Hoe is het om met pubers te werken? Wat gebeurt er buiten de lijnen? Hoe belangrijk zijn ouders en hoe houd je plezier en prestaties in balans? Kevin de Waart (NFC), Jake de Groot (WV-HEDW) en het trainersduo Luca van der Putten en Mark Vlaanderen Oldenzeel (TOS-Actief) vertellen openhartig over hun ervaringen. Vier trainers, drie verenigingen en drie totaal verschillende groepen. Maar één belangrijke overeenkomst: voetbal is veel meer dan alleen winnen of verliezen.
WV-HEDW: plezier genoeg, nu de overwinning nog
Wie zaterdag naar de uitslag van WV-HEDW O14-1 tegen FC Groningen O14-1 keek, zal wellicht even met de ogen hebben geknipperd. Een doelpuntrijk gelijkspel tegen een jeugdopleiding van een betaaldvoetbalorganisatie is bepaald geen alledaagse prestatie. Toch overheerste bij WV-HEDW niet uitsluitend tevredenheid. De ploeg van trainer Jake de Groot wacht immers nog altijd op de eerste overwinning.
De jonge trainer, die dit seizoen bij WV-HEDW aan de slag ging, laat zich daardoor niet uit het veld slaan. Integendeel. Hij geniet zichtbaar van zijn spelersgroep met vrijwel allemaal jongens van 13 jaar, waarin ook één meisje Malou haar plek allang heeft veroverd. “Ik heb het heel erg naar mijn zin. Ik geniet nog steeds elke dag met de jongens en Malou, uiteraard, om gewoon op het veld te staan en samen met dingen aan de slag te gaan. Het enige balen voor ons is dat er nu nog geen overwinning in zit. Dat is gewoon jammer. Maar we hebben wel elke keer plezier met elkaar, dus ik vind het nog steeds hartstikke leuk om te werken.”
Voor De Groot betekende zijn komst naar WV-HEDW ook een kennismaking met een nieuwe vereniging, andere gezichten en een onbekende organisatiestructuur. “In het begin was het natuurlijk een beetje zoeken. Bij welke mensen moet je zijn? Wie kan je om hulp vragen? Dat was vooral nieuw. Maar als je eenmaal de juiste mensen gevonden hebt, zie je wel dat het echt een heel leuke club is om bij te zitten. Ze geven mij ook de vrijheid om mezelf verder te ontwikkelen. Ik geniet nog steeds en vind het hartstikke leuk om erbij te mogen horen.”
Grote jongens, kleine jongens en dezelfde uitdaging
De O14-leeftijd is misschien wel een van de interessantste fases binnen het jeugdvoetbal. Sommige spelers ogen lichamelijk al bijna volwassen, terwijl anderen nog volop aan hun groeispurt moeten beginnen. Dat vraagt om maatwerk. “Je ziet vooral bij deze O14-lichting dat het een heel leuke, maar ook uitdagende groep is. Dat komt vooral door de grote fysieke verschillen. Je hebt aan de ene kant een paar jongens die al bijna 1,80 meter zijn. Aan de andere kant heb je bijvoorbeeld wat spelers die nog wat kleiner zijn. Dan moet je ervoor zorgen dat ze elkaar op de training blijven uitdagen en allebei iedere keer weer een procent beter worden.”
De Groot heeft al nagedacht over een mogelijke oplossing waarbij spelers niet uitsluitend op kalenderleeftijd, maar ook op fysieke ontwikkeling worden ingedeeld. “Ik heb voorgesteld om bijvoorbeeld een aantal spelers die fysiek verder zijn, af en toe met Onder 15 te laten trainen. Dan zouden spelers van Onder 13 weer bij ons kunnen aansluiten. Zo krijg je een patroon waarin iedereen op zijn eigen fysieke niveau wordt uitgedaagd. Dat is voorlopig nog niet aan de orde, maar ik hoop dat we die stap later kunnen zetten.”
De onderlinge verschillen vormen geen belemmering voor de sfeer. Sterker nog, juist de manier waarop de spelers met elkaar omgaan, maakt het werken met deze groep volgens De Groot bijzonder. “Het plezier straalt ervan af op de trainingen. Er wordt knetterhard getraind, maar als er even een panna wordt uitgedeeld of iemand wordt uitgespeeld, kunnen ze daar ook met elkaar om lachen. En wat ik vooral mooi vind, is dat ze elkaar buiten de trainingen en wedstrijden ook blijven opzoeken.”
Dat laatste gaat soms behoorlijk ver. De wedstrijd is afgelopen, de trainers hebben hun spullen opgeborgen, maar de spelers zijn nog lang niet klaar met elkaar. “Na een thuiswedstrijd of uitwedstrijd spreken ze gewoon weer met elkaar af. Dan blijven ze op de club hangen of zoeken ze elkaar ergens anders op. Volgens mij zijn ze op zaterdag zo ongeveer de hele dag met elkaar bezig. Dat laat wel zien dat ze het echt goed met elkaar kunnen vinden.”
Kickboksen, springen en ouders die vrienden worden
De Groot vindt dat een jeugdteam niet uitsluitend op het voetbalveld gevormd wordt. Daarom organiseert hij ook activiteiten buiten de reguliere trainingen en wedstrijden. “We zijn twee weken geleden gaan kickboksen. Daar hebben we een leuke activiteit van gemaakt. Daarna zijn we nog lekker gaan voetballen op een Cruyff Court. We zijn ook naar een trampolinepark geweest, waar ze met elkaar konden springen en plezier maken. We zoeken bewust naar manieren om als team leuke dingen te ondernemen.”
Bij WV-HEDW beperkt de hechte band zich niet tot de spelers. Veel ouders kennen elkaar al jarenlang. Een groot deel van de groep speelt immers al sinds heel jonge leeftijd samen. “De support van de ouders is echt top. Die jongens spelen voor een groot gedeelte al vanaf het begin bij WV-HEDW met elkaar. Je ziet dat de ouders inmiddels misschien wel net zo goede vrienden zijn geworden als de spelers zelf. Ze komen wekelijks kijken, moedigen de spelers aan en willen overal bij helpen. Dat is echt leuk om mee te maken.” Het levert een bijzondere dynamiek op. Een jeugdteam is daarmee niet alleen een verzameling talentvolle voetballers, maar ook een sociaal netwerk waarin kinderen en ouders jarenlang met elkaar optrekken.
Van kampioensdroom naar handhaving
Sportief gezien heeft WV-HEDW de verwachtingen inmiddels moeten bijstellen. Aan het begin van het seizoen werd de lat hoog gelegd. De praktijk in de Tweede Divisie blijkt weerbarstiger. “We hebben in het begin bewust geprobeerd de lat iets hoger te leggen dan misschien realistisch was. Dan heb je iets om extra hard voor te werken en te trainen. Maar we merkten vrij snel dat de weerstand op dit niveau ontzettend groot is. Achteraf was het kampioenschap misschien een te hoog doel.”
De competitie kent bovendien een scherpe scheiding tussen handhaving en degradatie. Volgens De Groot blijven de eerste vier ploegen op dit niveau actief, terwijl de nummers vijf tot en met acht degraderen. “Ik denk dat handhaving een heel mooi doel is waar we echt naartoe kunnen werken. We staan maar een paar punten achter op de vierde plaats. Als je kijkt naar de afgelopen wedstrijden tegen Zeeburgia en Waterwijk, waarin we misschien net wat pech hadden, en vervolgens tegen Groningen, dan zie je dat het mogelijk is.”
Het gelijkspel tegen FC Groningen biedt vertrouwen, maar De Groot wil vooral dat zijn ploeg leert om wedstrijden daadwerkelijk over de streep te trekken. “We gaan lekker trainen en zorgen dat we iedere week weer een stap zetten. En we hopen de komende twee maanden ook eens iets anders dan gelijk of te verliezen. Daar gaan we met volle overtuiging voor. De groep heeft daar zeker vertrouwen in. De volgende stap is dat we leren hoe we samen zo’n gewilde overwinning over de streep trekken.”
NFC: van losse individuen naar een hecht team
Bij NFC O15-1 staat Kevin de Waart voor een andere uitdaging. Zijn spelersgroep is een mengeling van achtergronden, nationaliteiten en persoonlijkheden. Veel jongens volgen onderwijs op een internationale school in Amstelveen. Toen De Waart de groep onder zijn hoede kreeg, zag hij een elftal waarin het onderlinge vertrouwen nog niet vanzelfsprekend was. “Toen ik ze kreeg, waren ze eigenlijk nog niet echt op elkaar ingespeeld. Ook qua karakter niet. Het vertrouwen was laag en de chemie was laag. Er waren een paar nieuwe jongens vanuit het tweede team bij gekomen die hun plek moesten vinden.”
De Waart kreeg bovendien de indruk dat de spelers in voorgaande seizoenen vooral vanuit resultaten naar hun eigen prestaties hadden leren kijken. “Ik merkte aan de jongens dat ze in mijn ogen niet altijd de juiste mentale begeleiding hadden gehad. Winnen was goed en verliezen was slecht. Dat is het beeld dat ik van de jongens zelf en van mensen op de club meekreeg. Daarom ben ik vooral bezig geweest met vertrouwen uitspreken, samen dingen ondernemen, de goede dingen benoemen, maar ook de mindere momenten bespreken.”
Het resultaat daarvan ziet hij inmiddels terug op het veld en daarbuiten. “Ik merk nu dat het heel goed in elkaar valt. Jongens respecteren elkaar, gaan voor elkaar door het vuur en willen heel graag leren. Dat vind ik ontzettend belangrijk. En ze hebben het plezier in het spelletje weer teruggevonden. Dat is misschien nog wel het belangrijkste van alles.”
NFC O15-1
De kleedkamer als comedyclub
Pubers en humor zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat merkt De Waart vrijwel iedere training. Wie verwacht dat de spelers zich in stilte voorbereiden op de volgende oefenvorm, komt bedrogen uit. “Er zit een bepaalde humor in de groep. Als ze voor de training in de kleedkamer zitten, hoor je ze gillen en grapjes maken. Ze lopen elkaar op een leuke manier uit te dagen en te plagen. Dat vind ik heel leuk. Ze willen leren, hebben plezier met elkaar en ook met mij. Die combinatie van voetbalplezier en willen leren maakt deze groep bijzonder.”
Toch vraagt het werken met verschillende persoonlijkheden ook om geduld. De ene speler begrijpt een tactische aanwijzing vrijwel onmiddellijk, terwijl een ander meer herhaling nodig heeft. “Dat verschilt echt per persoon. We hebben bijvoorbeeld een speler die cognitief heel slim is. Die hoef je iets één keer te vertellen en dan begrijpt hij het eigenlijk al. Andere jongens hebben voetbalinhoudelijk nog niet altijd de juiste coaching gehad. Die begrijpen het misschien pas na de derde of vierde keer. Maar dat gaat nog steeds behoorlijk snel.”
De Waart wil uiteindelijk dat zijn spelers niet afhankelijk blijven van de aanwijzingen vanaf de zijlijn. “Ik wil dat ze op een gegeven moment zelf oplossingen gaan vinden. Dat ze niet iedere keer hoeven te horen wat ze moeten doen, maar zelf gaan nadenken. Dat gaat steeds beter. Het kost tijd en moeite, maar daar ben ik voor. Dat vind ik juist leuk.”
Ouders: betrokkenheid komt niet altijd vanzelf
Waar bij WV-HEDW de ouders bijna vanzelfsprekend een hechte gemeenschap vormen, is de situatie bij NFC anders. De internationale achtergrond van veel gezinnen zorgt volgens De Waart voor een andere dynamiek. “Ik merk dat het vaak dezelfde ouders zijn die reageren op een appje of langs de lijn staan. Het vervoer naar uitwedstrijden wordt onderling eigenlijk wel geregeld, maar dat zijn vaak ook dezelfde ouders die bij de thuiswedstrijden aanwezig zijn.”
Gelukkig kan de trainer rekenen op twee actieve teammanagers. “Die regelen ontzettend veel en zijn daar heel actief in. We hebben bijvoorbeeld een vlaggenschema opgesteld. Vorig seizoen hoorde ik dat ouders liever niet wilden vlaggen. Toen heb ik gezegd: dat is geen optie, want dan kunnen de kinderen niet spelen. Los het maar op. Sindsdien is het eigenlijk geen probleem meer geweest.”
Ook bij het organiseren van activiteiten ligt het initiatief vooral bij de begeleiding. “Als we uitjes hebben, doet eigenlijk niemand moeilijk over de kosten. Maar buiten de vaste ouders zie ik niet veel mensen die uit zichzelf iets oppakken. Dat moeten wij als trainers en teammanagers zelf organiseren. Het komt niet vanzelf.” Het is een herkenbare uitdaging binnen het amateurvoetbal: hoe zorg je ervoor dat niet telkens dezelfde vrijwilligers alle werkzaamheden blijven uitvoeren? Samen de schouders eronder.
Eerst het vertrouwen, dan de ranglijst
De ambities van de NFC-spelers zijn bepaald niet bescheiden. Als het aan de jongens ligt, eindigen ze bovenaan. “Als ik het aan die groep vraag, zeggen ze gewoon dat ze eerste willen worden. Hun ambities liggen heel hoog. Daar hebben we het samen ook over gehad.” De Waart vindt die instelling prachtig, maar kijkt zelf nadrukkelijk verder dan de ranglijst. “Wat ik vooral wil, is dat het vertrouwen onderling toeneemt. Winnen is leuk en daar gaan we natuurlijk voor. Maar ik wil dat ze dingen leren, elkaar beter leren kennen en voetbalinhoudelijk beter worden. Vanuit daar moeten ze wedstrijden gaan winnen.”
Hij ziet zichzelf daarbij niet als de allesbepalende leider, maar als iemand die de spelers helpt hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. “Ik zie mezelf gewoon als een verlengstuk van de jongens. Ik vind het mooi als ze dingen zelf doen. Zelf tactische oplossingen vinden in het veld, samen juichen en elkaar helpen. Dat zijn eigenlijk basisdingen die ze nu steeds meer beginnen te doen.” De eerste sportieve resultaten ondersteunen zijn aanpak. Na een moeizame start won NFC drie wedstrijden achter elkaar.
“Het vertrouwen was eerst heel laag. Ze verloren van hoofdklassers en dachten dat het niks zou worden. Dat is in drie of vier weken helemaal omgeslagen. Het teamgevoel ging omhoog, ze deden wat ze moesten doen en wonnen drie keer achter elkaar. Dat is prachtig om te zien.” Tot de winterstop blijft de ontwikkeling van het teamgevoel daarom minstens zo belangrijk als de uitslagen. “Als we omhooggaan op de ranglijst, is dat natuurlijk leuk. Dat willen die jongens en dat wil ik ook. Maar ik vind het vooral belangrijk dat het teamgevoel verder groeit. Ik denk dat je dan hele mooie dingen kunt doen met deze kinderen.”
Van L naar R: Luca en Mark
TOS-Actief: negen jaar meegroeien met de meiden
Bij TOS-Actief MO17-1 gaat het verhaal nog een stap verder. Luca van der Putten en Mark van Vlaanderen Oldenzeel begeleiden een groep meiden die voor een belangrijk deel al jarenlang met elkaar voetbalt. Van der Putten moest onlangs zelf even nadenken hoelang hij eigenlijk al trainer is. “Ik kwam in een oude appgroep van de MO9 uit het seizoen 2017-2018 terecht. Toen realiseerde ik me dat ik dit dus al acht jaar doe. Ik wil niet zeggen dat ik ervan schrok, maar ik dacht wel: dat is een tijdje geleden. Toen waren ze al leuk en lief. Nu natuurlijk ook nog wel, hoor.”
Zijn trainersloopbaan begon eigenlijk heel toevallig. Bij TOS-Actief wordt van ouders verwacht dat ze een bijdrage leveren aan de vereniging. “Toen mijn dochter Mathilda ging proef trainen, zag ik iemand training geven en dacht ik: daar mist gewoon passie. En als ik dan toch een taakje moet doen, word ik wel trainer. Toen is bij mij het vuurtje gaan branden. En voor je het weet, ben je acht jaar verder.”
In die jaren zag hij meisjes komen en gaan, vriendschappen ontstaan en kinderen uitgroeien tot jonge vrouwen. “Ik vond laatst een foto van toen we begonnen. Daar stonden ongeveer acht meiden op. De helft voetbalt nog steeds. Anderen zijn gestopt vanwege andere interesses. Helaas zijn er ook meiden die door zware blessures niet meer voetballen.”
Vooral dat laatste raakt hem. “We hebben twee gevallen gehad waarbij kniebanden zijn gescheurd. Dat zijn dingen die ik heel akelig vind om mee te maken als trainer, coach én ouder. Je voelt toch een verantwoordelijkheid. Wat had ik kunnen doen? Had ik iets kunnen voorkomen? Dat zijn voor mij de minder leuke kanten van het trainerschap.”
Een plek waar school even niet bestaat
Van der Putten benadrukt dat een voetbalteam voor pubers ook een veilige sociale omgeving kan zijn. Een plek waar andere regels gelden dan op school en waar problemen soms makkelijker bespreekbaar worden. “Je ziet ze letterlijk en figuurlijk groeien, ook emotioneel. Ik vind het mooi om een plek te bieden waar school even niet belangrijk is. Waar de relaties die ze op school hebben, die soms ongemakkelijk kunnen zijn, er even minder toe doen. Ze zijn in een andere omgeving, met andere mensen.”
Soms merkt hij dat een speelster ergens mee zit. Een eenvoudig gesprekje kan dan veel betekenen. “Dan vraag je: hoe gaat het nou eigenlijk? Ik merk iets aan je. En dan komt er soms iets naar boven waarvan je helemaal geen weet had. Je merkt dat er een stukje opluchting ontstaat. Mark en ik praten daar regelmatig over. We staan er soms te weinig bij stil wat er allemaal in die koppies speelt.”
Voor Van der Putten zijn dat misschien wel de meest waardevolle momenten. “Dat je daar iets in kunt betekenen, voelt heel waardevol. Los van de vriendschappen die ontstaan. Uit eigen ervaring weet ik dat je sommige vriendschappen je hele leven meeneemt. Dat is toch fantastisch? Het gaat echt over veel meer dan voetbal alleen.”
Babbelrondjes en de geparkeerde bus
De meiden van TOS-Actief hebben een bijzondere traditie: de babbelrondjes. Nog voordat de training begint, wordt er uitgebreid bijgepraat. “We hebben al heel vroeg de babbelrondjes geïntroduceerd. Kom op tijd, loop even een rondje en praat met elkaar. Dat gebeurt nog steeds volop. Ook tijdens de warming-up en soms zelfs tijdens de training. Dan moeten we echt zeggen: nu even de focus op voetbal.”
Het sociale aspect is volgens Van der Putten enorm belangrijk. “Je zou denken dat ze de hele dag al op hun telefoon met elkaar communiceren. Maar juist dat ze elkaar ook fysiek ontmoeten en dingen bespreken, blijkt ontzettend waardevol. Soms is het lastig om de balans te vinden tussen gezelligheid en concentratie.”
Op wedstrijddagen verandert die gezelligheid regelmatig in een indrukwekkende onderlinge strijdlust. “We horen al jarenlang dat we een sterk team zijn. Niet alleen vanwege de voetbalkwaliteiten, maar vooral omdat ze voor elkaar door het vuur gaan. Op trainingen zie je dat niet altijd, maar tijdens wedstrijden is het soms bizar wat ze voor elkaar overhebben.”
Van der Putten herinnert zich een wedstrijd waarin de trainers besloten een verdedigende tactiek te gebruiken. Met slechts tien speelsters tegenover een sterke tegenstander werd de beroemde ‘geparkeerde bus’ van José Mourinho geïntroduceerd. “We hebben zelfs een filmpje opgezocht waarin Mourinho die tactiek uitlegde. Sommige meiden voerden het heel plichtgetrouw uit. Anderen konden gewoon niet accepteren dat we zo verdedigend gingen spelen. Dat hebben we later nog eens uitgelegd. Maar ik vind het prachtig dat je op deze leeftijd ook dat soort tactische dingen met ze kunt bespreken.”
De Jojo-test: niet geliefd, wel nuttig
Naast tactiek en teamgevoel besteden de trainers veel aandacht aan voetbalconditie. Daarvoor gebruiken ze de zogenoemde Jojo-test, een intervaltest waarbij spelers herhaaldelijk twintig meter heen en terug lopen, met korte rustmomenten. “We wilden kijken hoe we de conditie beter konden meten en ontwikkelen. De test werd door sommigen met behoorlijk wat weerstand ontvangen. Anderen gingen er juist ongelooflijk fanatiek mee aan de slag.”
De trainers gebruiken de resultaten vooral om individuele vooruitgang zichtbaar te maken. “Je ziet soms dat iets tussen de oren zit en soms dat het echt conditioneel is. Maar sommige meiden gaan over een drempel heen en groeien enorm. Dan kun je zeggen: je hebt een persoonlijk record gehaald, goed gedaan. We willen geen cijferdruk opleggen, maar het helpt wel om ontwikkeling zichtbaar te maken.”
Het past bij de filosofie van TOS-Actief, waar prestatiedrang en plezier elkaar moeten aanvullen. “We zijn geen team dat in de vakanties doortraint. We zijn niet ontzettend streng, maar ook niet te los. TOS-Actief is wel een heel familiaire club met korte lijntjes. Dat vind ik ook prettig.”
Een klasse lager, maar de ambitie blijft
Sportief beleefde TOS-Actief MO17-1 een moeilijke eerste competitiefase. De ploeg speelde in de eerste klasse tegen sterke tegenstanders en moest uiteindelijk een stap terugdoen naar de tweede klasse. Mark Vlaanderen Oldenzeel verwacht dat zijn ploeg daar beter tot haar recht komt, al waarschuwt hij nadrukkelijk voor onderschatting. “We hebben een behoorlijk heftige eerste periode gehad. We hadden het idee dat de eerste klasse waarin we speelden erg sterk was. Sommige ploegen zouden volgens ons ook in de hoofdklasse serieus kunnen meedoen. Daarom vinden we dat we het helemaal niet zo gek hebben gedaan.”
Nu verandert de doelstelling. “We gaan een fase in waarin we een klasse lager spelen. Dan is het natuurlijk wel onze eer te na om niet bovenaan te willen eindigen. Dat wordt het doel. Maar we hebben de meiden ook verteld dat ze echt aan de bak moeten. Ze mogen niet denken dat het allemaal vanzelf gaat.”
De komende maanden blijven techniek, handelingssnelheid en conditie belangrijke aandachtspunten. “We focussen heel erg op snel passen, aannemen, kijken en doorspelen. We hebben door de jaren heen veel getraind op schijnbewegingen, draaien en balgevoel. Als dat allemaal automatisch gaat, kun je het tempo in wedstrijden verhogen. Daar kunnen we echt verschil mee maken.”
Minstens zo belangrijk is het om de groep fit te houden. “We zijn niet met heel veel speelsters. Als er iemand geblesseerd raakt, komt er direct meer op de schouders van de anderen terecht. Gelukkig hebben ze veel veerkracht en pakken ze dat goed op. Maar je moet blijven opletten dat ze niet overbelast raken door alles wat ze naast het voetbal ook nog doen.”
Dezelfde liefde voor het spel
Het verschil tussen de drie jeugdteams is groot. Bij WV-HEDW draait het om de uitdaging om op hoog niveau eindelijk die eerste overwinning te boeken. NFC werkt aan vertrouwen, zelfstandigheid en een hechtere spelersgroep. TOS-Actief probeert een groep meiden die al jarenlang samen optrekt, sportief en persoonlijk verder te ontwikkelen. Ook de trainers verschillen in aanpak. Maar uiteindelijk komen hun verhalen opvallend dicht bij elkaar. Een geslaagde panna op de training. Een kleedkamer vol lachende pubers. Ouders die langs de lijn staan. Een gezamenlijk uitje. Een speler die eindelijk begrijpt wat de trainer bedoelt. Een meisje dat na een moeilijk moment haar verhaal kwijt kan. Of een ploeg die na weken zonder overwinning toch met opgeheven hoofd het veld verlaat.
Het zijn momenten die niet op de ranglijst verschijnen, maar voor de ontwikkeling van jonge voetballers minstens zo belangrijk kunnen zijn. De komende weken worden sportief interessant. WV-HEDW jaagt op de eerste overwinning en handhaving in de Tweede Divisie. NFC wil het opgebouwde vertrouwen omzetten in verdere vooruitgang. TOS-Actief gaat in de tweede klasse op zoek naar nieuwe successen, zonder het plezier uit het oog te verliezen. En de trainers? Die staan weer langs de lijn. Met aanwijzingen, aanmoedigingen, soms wat frustratie en vooral veel enthousiasme. Want hoe verschillend hun spelersgroepen ook zijn, over één ding lijken ze het eens: het mooiste aan jeugdvoetbal is niet alleen wat kinderen op het veld leren, maar vooral hoe ze zich als mens ontwikkelen.
Programma zaterdag 31 oktober 2026
TOS-Actief MO17-1 – asv De Dijk MO17-1 (10.00 uur)
Purmerend O15-1 – NFC O15-1 (12.15 uur)
BFC O14-1 – WV-HEDW O14-1 (10.15 uur)
Raak je geïnspireerd door deze verhalen en wil je jezelf ontwikkelen als jeugdtrainer-coach? De Gemeente Amsterdam kan je helpen met een (gratis) opleiding tot jeugdtrainer waar je de basisbeginselen leert van het vak. Kijk dan eens op de Voetbalagenda van de Gemeente Amsterdam.Klik hier. Samen vormen de drie jeugdteams een dwarsdoorsnede van wat jeugdvoetbal écht is: leren, beleven en groeien – op én naast het veld.
De herfstdepressies wisten ons land weer te vinden afgelopen week. Voor de crossers het teken om het cross-noodpakket (drie maanden!) na te lopen op o.a. remblokjes, kettingen, tandwielen, banden én waspoeder! Met een volle wedstrijdweek was het zeker nodig. Een wrap-up van de ACC en de andere crossen. Maar eerst: ‘Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?’
Nacht van Woerden
De derde dinsdag in oktober is Woerden wat de troonrede is voor Den Haag: full cross! Het centrum van deze oude stad in omgetoverd tot een waar crossparadijs. Verlicht en wel met volop drukte op het exercitieterrein achter de kermis. Woerden by night, je wilt het niet missen. De junioren startten nog in de schemering op het technische gras/modder-rondjes met was hoogteverschil. Lieuwe van der Meulen knap een 22e stek in een internationaal veld. Nikolai Ivakhof niet ver daarachter op p26. Laurens Dijkstra op p46. De Elite mannen deden het later op de avond in de regen. Stijn van der Hoorn zagen we terug in dit geweld op p48. Ook traditie de bijna 100 starters in de Klasse 1 (start om 22.10 uur, reken maar uit hoe laat je dan op je bed ligt), met namens de Amstel Taco Keijzer op p63.
Heerderstrand
Ook al zo’n cross met verhalen. Klein begonnen onder de vlag van de KNWU, daarna internationaal onder de UCI (met oa start op verharde weg) en sinds vorig jaar een internationale klassementscross met allure! De naam zegt het al: een cross over een rondom het strand aan de plas nabij Heerde. Veel technische zandpassages, voor de mindere goden werd dat al snel lopen. Tel daarbij op vier korte klimmetjes en een setje balkjes en je hebt een complete televisie-cross. Klasse 1 & Masters 40+ mochten al vroeg aan de bak in het voorprogramma. Marcel Witte maakte de oversteek van Flevoland naar Gelderland. Een knappe inhaalrace bracht hem naar p28. Jan van Herwijnen wat daarachter na een aantal verkeerde moves, p36. Giorgio Orlandi debuteerde en keek zijn ogen uit, wat een entourage! Genieten, maar ook zwaar, p41. Nieuweling Grigori Ivakhov (foto onder, Velosport Veluwe) werd heel knap tweede, halve minuut achter de Belgisch kampioen. Zijn broer Nikolai reed een top twintig bij de junioren, p18. Lieuwe van der Meulen daar op p28 en Laurens Dijkstra p50. Stijn van der Hoorn sloot de dag af bij de elite op p48.
Naschrift: Nikolai reed zondag in Overijse, de Moeder aller Crossen, naar een uitstekende p23 bij de junioren.
Alphen
Dwars door ’t zand in Alphen. Zo heet deze nationale jeugdcross. De Amstel was er zaterdag van de partij. Een zwaar technisch zandparcours.
Briek, Tawan en Torben. In die volgorde deden ze het goed bij de MU15. Kees zagen we terug bij de MU13. Koen Verspuij bij de MU11, op een prima p7.
ACC: goes viral(?)
Een hele nacht regen, dan weet je het wel bij De Bataaf: waterballet. De spitzen konden echter in de kast blijven, een paar stevig cx-schoenen was voldoende, nat werd je sowieso. Of lopen nu sneller was op de voormalige ijsbaan waren de meningen over verdeeld. Beide kostten heel veel kracht. Het droge gedeelte had nog een verrassing in petto: een diepe modderplas waar érgens een kuil in verstopt zat. Wie ‘m raakte sloeg over de kop. De beelden gaan binnenkort viral. Het parcours bij de 45- werd gelukkig wat omgelegd.
Koen bezorgde zijn ouders weer een mooie bos bloemen bij de jeugd A. Goed hersteld dus van de zaterdag. Oscar bij de jeugd b op p14. Torben, Vincent en Julien worstelden zich door de prut bij de C. Tawan stapte moegestreden af. Isaac een mooie p7 bij de nieuwelingen, naar ruim 40 minuten koers.
Bij de dames waren Jeanine Laudy en Laura Koppe de dragers van de Amstelvlag.
Bij de Masters 45+ veel meer vlaggendragers. Sander Boerkamp moest zijn meerdere erkennen in Thijs Al. Voorlopig geen signalen dat hij in de volgende crossen niet voor de zege gaat – hoewel kopje onder in de kuil vandaag roet in het eten had kunnen gooien. Marcel Witte sterk hersteld en knap naar p4. Pierre Deen new-bike-day (foto onder) werd beloond met een p7. Michael Breedt en Jan Dijstelbloem sloten de top tien.
De 45- zoals gezegd op een iets aangepast parcours, wel zo veilig. Stijn van der Hoorn schakelde snel om: mooie derde plek. Tim Schreurs sterk op 7. Thijmen de Jonge op 15 en Lars Ruizendaal een lekkere p20.
Volgende week strijken we neer in Uithoorn. De verwachting is droog.
De ACC 2026 is gestart en op zondag 15 november zal de 16e editie van de Ouderkerker Cross verreden worden. Altijd een hoogtepunt(je) van het crossseizoen. Als Amstelleden zijn we in de ACC 10 maal te gast bij andere verenigingen en nu mogen we zelf aan de bak. De voorbereidingen zijn ondertussen in volle gang. Lees snel verder en help vooral mee: dankzij ieders medewerking kunnen we dit immers organiseren.
De 16e Ouderkerker Cross zal ook weer haar start- en finish locatie bij de horeca gelegenheid Aan de Plas hebben. Een mooie plek op het strand! Wat wil je nog meer.
Hulp gevraagd
De organisatie vraagt zoals altijd nog hulp van (ouders van) leden en supporters van de club zoekt.
Concreet zijn er in elk geval mensen nodig die helpen opbouwenzaterdagmiddag 14 november van 14.00 – 16.00 uur en op zondag 15 november van 8.15 uur – 9.15 uur, én tijdens de dag zelf hebben we verkeersregelaars en parcoursbewakers nodig tijdens de koersen met een ochtendploeg en een tweede shift. Vooral de ochtendploeg op zondag van 9.15 – 11.45 moet door Jeugdouders bemand kunnen worden. Daarna is er een shift van ca 11.30 – 13.45 uur.
Ook zal er na afloop enig opruimwerk verricht moeten worden. Maar daar wordt ook veel hulp van deelnemers van onze club verwacht; vele handen maken licht werk en vorig jaar was het binnen een half uurtje allemaal opgeruimd.
Zorg dat je niet gebeld wordt, maar meld je even aan bij Auke Broex via aukebroex@gmail.com / 06 22286108, of via de Jeugdsecretaris.
De laatste koers van het lange wegseizoen was de Ronde van Nederland (EnecoTour) met zowel bij de mannen als de vrouwen Amstel inbreng. En hoe: Femke Markus won de Limburg etappe en Wessel Mouris reed zich in de top van het klassement (2e). Maar niet alleen dat: ook Dylan Groenewegen, Michiel Mouris, Niek Voogt en Julian Vergouw lieten zich zien.
De Mourissen vallen op en Dylan twee keer op twee
In de proloog in Den Haag leken de Mourissen even 1 en 2 in de uitslag te worden. Dat was net niet zo: Wessel werd 2e en Michiel 5e en daarmee was de toon gezet. Wessel zat er in elke etappe sterk bij en leek in de Limburgetappe ook een greep naar het geel te doen. Dat lukte net niet (de Belg Campenaerts was net iets sterker), maar met ook een top-klassering in de lange tijdrit stond Wessel er goed voor, en dat bleef zo. MM scoorde ook een top-10 in de tweede tijdrit en was in de laatste etappe nog eens serieus in de aanval. Dylan reed in twee sprints achter Merlier naar de tweede plek en sloot zo het seizoen met opgeheven hoofd af.
Metec rijders rijden zichtbaar
Julian zat in de etappe over de VAM-berg mee in de vlucht en kon heel sterk voor de zege sprinten. Het leek erop dat een iets betere move in de finale hem nog iets meer had kunnen brengen dan de vijfde plek. Maar ook dat houdt hij vast tegoed. Niek tenslotte reed een regelmatige week en was in de Arnhem etappe ook nog even in de aanval te zien.
Femke pakt etappe en tweede plek
Femke was net als Wessel ook goed voor de tweede plaats in het klassement (achter haar angstgegner Lieke Nooijen). Maar de manier waarop ze de Limburg etappe won was indrukwekkend: aanvallen en aanvallen totdat de rest het opgeeft. Met een prachtige solo snelde Femke naar een mooie zege. Volgend jaar in een ander tenue wellicht naar nog meer zeges. Hiermee gaf ze de verkiezing tot Renner van het Jaar nog iets meer kleur; vinden wij.
De opening van de Amsterdamse Cross Competitie begon in gepaste omstandigheden: regen, (frisse) wind en modder. De Noordbikers hadden het parcours rondom de Big Spotters Hill net buiten Hoofddorp omgelegd. Hoe zou dat uitpakken?
Waar voorgaande jaren de carrousel en de singletracks van de MTB-route voor oponthoud zorgen in de cross, gooiden de Noordbikers het letterlijk over een andere boeg. De helft van het parcours speelde zich af ten noorden van de Big Spotters Hill (BSH); drassige brede modderstroken met draaien en keren. Start/finish lag nu wel op een fraaie asfalsstrook, lichtjes omhoog lopend. De BSH was gelijk gebleven met de afzink in de drie delen, waarbij durf en de juiste bandenkeuze cruciaal was. Nieuw was verder de trap, extra lastig want je kwam op hoge snelheid aan. Bij de start was het weer gezellig als vanouds, met veel vertrouwde jonge & oude (Amstel)gezichten.
Jeugd
De jeugd mocht de BSH links laten liggen. De modder lag er zwaar genoeg bij voor ze. Koen Verspuij zet de lijn van vorig jaar voort, en was ook zondag de beste bij de A. Bij de B moest Oscar de klus klaren. Hij werd 14e. De C-groep kende de meeste Amstelrenners. Tawan knap naar plek 2. Briek nog net binnen de top-tien, negende. Torben op 11, Julien op 17 en Fedde op 19.
Nieuwelingen
Op de winnaar van de categorie stond geen maat. Isaac reed heel mooi naar een derde plek. Voor Judah helaas een DNF.
Masters 45+
Grootste verandering voor deze categorie was – naast dat er weer een jaartje uitstel-verval was bijgekomen – de starter. Chris mocht nu zelf meerijden! Hij had een goede (ingewerkte) vervanger gevonden. Volgende keer nog een fluitje, dan zijn we allemaal blij. Bijna 80 man aan het vertrek, je blijft je verbazen hoe groot deze ACC-categorie blijft! Op de eerste keer BSH was het na plek 6 weer lopen op de singletrack – dat kon bijna niet goed gaan. Volgende keer wordt er een list voor verzonnen. Een lang gerekt veld nam de duik naar beneden en krulde zich door de modderstroken. Sander Boerkamp voelde zich goed, trok een paar keer goed door en had een gat op zijn directe belagers. Souverein winnaar van ACC #1! Daarachter kwam Thijs Al (DTS) goed op stoom, maar te laat voor de winst. We gaan ‘m vast nog vaker terug zien. (Voor de jongere lezer de wiki-link.)
Michael Breedt weer uitstekend op plek 7, Pierre Deen heel goed naar een p10. Verder nog Marcel Witte, Simon Polstra en Jaap van der Grinten binnen de top-20. Opvallend: maar liefst vier Amstel-DNF’ers van de zeven.
Dames
Rosan Koper ontpopt zich tot een goede alleskunner. Vandaag weer in de modder naar een goede derde plek. Nielske Voorintholt op vijf en Else Dekker op negen. Ingeborg Kers kende naar eigen zeggen een slechte dag, maar reed ‘m wel uit, elfde.
45 min
Verrassend podium met Luke Roberts op plek 3. We gaan deze voormalig pro mtb’er vast vaker zien. Op p13 zien we Jesper Beerepoot terug, dit jaar al goed op dreef in de DAC. Jan Hummelink op 18 en Jip de Moor nog net binnen de top-20.
Volgende week gaat het circus naar De Bataaf. Vlak maar met ongetwijfeld veel modder.
Vrijdagavond werd in een goed gevuld clubhuis afscheid genomen van wieler(weg)seizoen 2026. Opnieuw werd nog eens teruggeblikt op het seizoen en de renners en rensters en vrijwilligers die het verdienen nog even goed over het voetlicht te brengen. Het weer liet het geplande fietsprogramma niet toe. De boodschap van de weergoden was duidelijk: het wegseizoen zit erop. Dus kon er met een glas in de hand en met een goed gevuld buffet teruggekeken worden op het jaar.
Voorzitter Sander Baars trapte een en ander af met een voorwoord waarin even teruggekeken werd op het seizoen, de stand van zaken omtrent de club en op het élan van het NCK onze club de beste club van Nederland noemen! Los van de prestaties hebben we toch ook maar mooi die landelijke koersen georganiseerd en draait de jeugdafdeling heel goed.
Tevens bedankte Sander twee afscheidnemende trainers Hans en Ben en na hun jarenlange inzet (15+ jaren) mocht hij ze ook benoemen tot erelid. Een mooie waardering.
Daarna zette Herman Pelgrim de Jeugdafdeling nog even in het zonnetje en werd Lien Vermeulen (als een van de weinige meisjes in de groep) geroemd om haar inzet en kreeg ze de de Jeugd Stimulerinsgsprijs. Daarna nam de Sportcommissie het woord en René Markus reikte namens de Supportersvereniging weer enveloppen uit aan 21 renners (m/v) die een podiumplaats hebben behaald. Daaronder wederom grote namen, allen échte Amstelrenners. Om maar te noemen: Dylan Groenewegen met zijn grote zeges, Riejanne Markus, Michiel Mouris en Amber Kraak op de EK en WK, Femke Markus die Europees kampioen gravel werd, maar ook de Conti’s die vele malen in beeld rijden en ook koersen winnen (zoals Julian Vergouw en Enzo Leijnse). En dan vergeten we er nog heel veel.
Daarnaast wordt er elk jaar een Renner van het Jaar verkozen. Nu is het zo dat Ereleden en Leden van Verdienste niet meer in aanmerking komen voor de titel, dus een paar wereldtoppers vielen af. Belangrijkste kandidaten waren Wessel Mouris, Femke Markus en Julian Vergouw. Maar eigenlijk kan je niet om een Europees kampioen (en zilver op het NK Weg) heen. Dus Femke Markus werd wederom benoemd tot Renner van het Jaar en wederom in het illustere rijtje op de beker met de grote oren (Prestatiebeker) laten zetten. Tevens is zij met haar Europese titel benoemd tot Lid van Verdienste. Een terechte benoeming.
Voor de Jongere van het Jaar was het nog lastig. Mariël Mur was de sterkste Junior Vrouw (en winnaar van een koers, maar ook de broers Ivakhov lieten zich heel goed zien. Nikolai won een wedtsrijd, maar Grigori (eerstejaars) liet zich ook overal zien en haalde al enkele podiumplaatsen en is nu in het veld ook een van de sterksten. Met de moraal van de sluitingsavond pakte hij de ochtend daarna in Rhenen alweer de eerste zege in de cross.
NCK Ploegen Uiteraard werd de NCK ploeg (alle categorieën) nog even gememoreerd en werden de medaillewinnaars nog even in het zonnetje gezet.
Enfin, genoeg om nog gezellig te blijven borrelen en napraten. Tevens werd er al “vooruitgeblikt, want er is nog de Enecotour met een aantal Amstelrenners aan de start en zondag 18 oktober start de ACC. En op 7 november beginnen de wintertrainingen. Zin in!
IVV heeft zondagmiddag een spectaculaire uitzege geboekt op Meervogels ’31. De Landsmeerders keken bij rust tegen een 2-0 achterstand aan, maar draaiden het duel in de tweede helft volledig om: 2-3. Jeffrey Gits bezorgde IVV diep in blessuretijd de overwinning.
Onder lastige weersomstandigheden had IVV aanvankelijk het meeste balbezit, maar de thuisploeg ging effectiever met de kansen om. Lex Broertjes scoorde tweemaal en zette Meervogels voor rust op een comfortabele voorsprong. Na de pauze nam IVV steeds nadrukkelijker het initiatief. De Landsmeerders voerden de druk op en kwamen in de 72e minuut terug in de wedstrijd via Jesse Misset. Nauwelijks een minuut later bracht Yente Smit de stand alweer in evenwicht: 2-2. In de spannende slotfase zochten beide ploegen naar de overwinning. Uiteindelijk profiteerde IVV in de 96e minuut van de ruimte achter de verdediging. Jeffrey Gits maakte de 2-3 en bezorgde de Landsmeerders drie zwaarbevochten punten.
Foto sv Meervogels ’31: inzet bij IVV dat met 2-3 wint.
Ilpendam speelt niet vanwege trieste omstandigheden, FC Abcoude moet wachten
Niet alle geplande wedstrijden konden zondag doorgang vinden. Het duel tussen Limmen en Ilpendam in zondag 3B werd niet gespeeld, omdat de bezoekers besloten niet aan de aftrap te verschijnen vanwege een triest overlijden binnen de vereniging. Het duel staat opnieuw op de kalender voor 20 december 2026.
Ook FC Abcoude kwam niet in actie. De uitwedstrijd tegen ZAP werd afgelast, nadat alle thuiswedstrijden bij de vereniging vanwege de weersomstandigheden waren geschrapt. Ook dat duel staat nu gepland voor zondag 20 december.
In de vierde klasse kende TOS-Actief een teleurstellende middag. Op bezoek bij Spirit ’30 ging de Amsterdamse ploeg met 5-1 onderuit. De thuisploeg bleek aanzienlijk effectiever en hield de punten overtuigend in eigen huis. Eendracht ’82 boekte daarentegen een belangrijke uitoverwinning. Tegen De Valken trok de ploeg met 1-2 aan het langste eind en keerde met drie punten huiswaarts.
Vijfde klasse: NFC wint opnieuw, nederlagen voor TOG en Nautilus
In de vijfde klasse boekte NFC een zwaarbevochten overwinning op ALC. De Amstelveners wonnen op eigen veld met 3-2 en voegden daarmee opnieuw drie punten toe aan hun totaal. Het was voor NFC de tweede overwinning binnen vier dagen. Donderdagavond had de ploeg ook al met 0-2 gewonnen bij DESS.
Voor TOG verliep de zondag minder succesvol. De Amsterdammers verloren op eigen veld met 1-2 van Berkhout en bleven daardoor met lege handen achter. Ook Nautilus kon geen positief resultaat boeken. De Amstelveense formatie kreeg bezoek van Zwaagdijk en moest vijf tegentreffers incasseren. Met een 2-5 nederlaag werd het een doelpuntrijke, maar teleurstellende middag voor de thuisploeg. Net als vorig seizoen zijn de punten zeer schaars. De teller staat eind oktober op precies 0.
Iedere woensdag na de training is het bij de Lange Afstandsgroep (LAG) gezellig napraten in het clubhuis van AV Startbaan. Op woensdag 4 november maken we het vanaf 21.00 uur extra gezellig met een speciaal assortiment aan drankjes. En daarvoor is natuurlijk de hele club uitgenodigd!
De herfstdepressies wisten ons land weer te vinden afgelopen week. Voor de crossers het teken om het cross-noodpakket (drie maanden!) na te lopen op o.a. remblokjes, kettingen, tandwielen, banden én waspoeder! Met een volle wedstrijdweek was het zeker nodig. Een wrap-up van de ACC en de andere crossen. Maar eerst: ‘Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?’
Nacht van Woerden
De derde dinsdag in oktober is Woerden wat de troonrede is voor Den Haag: full cross! Het centrum van deze oude stad in omgetoverd tot een waar crossparadijs. Verlicht en wel met volop drukte op het exercitieterrein achter de kermis. Woerden by night, je wilt het niet missen. De junioren startten nog in de schemering op het technische gras/modder-rondjes met was hoogteverschil. Lieuwe van der Meulen knap een 22e stek in een internationaal veld. Nikolai Ivakhof niet ver daarachter op p26. Laurens Dijkstra op p46. De Elite mannen deden het later op de avond in de regen. Stijn van der Hoorn zagen we terug in dit geweld op p48. Ook traditie de bijna 100 starters in de Klasse 1 (start om 22.10 uur, reken maar uit hoe laat je dan op je bed ligt), met namens de Amstel Taco Keijzer op p63.
Heerderstrand
Ook al zo’n cross met verhalen. Klein begonnen onder de vlag van de KNWU, daarna internationaal onder de UCI (met oa start op verharde weg) en sinds vorig jaar een internationale klassementscross met allure! De naam zegt het al: een cross over een rondom het strand aan de plas nabij Heerde. Veel technische zandpassages, voor de mindere goden werd dat al snel lopen. Tel daarbij op vier korte klimmetjes en een setje balkjes en je hebt een complete televisie-cross. Klasse 1 & Masters 40+ mochten al vroeg aan de bak in het voorprogramma. Marcel Witte maakte de oversteek van Flevoland naar Gelderland. Een knappe inhaalrace bracht hem naar p28. Jan van Herwijnen wat daarachter na een aantal verkeerde moves, p36. Giorgio Orlandi debuteerde en keek zijn ogen uit, wat een entourage! Genieten, maar ook zwaar, p41. Nieuweling Grigori Ivakhov (foto onder, Velosport Veluwe) werd heel knap tweede, halve minuut achter de Belgisch kampioen. Zijn broer Nikolai reed een top twintig bij de junioren, p18. Lieuwe van der Meulen daar op p28 en Laurens Dijkstra p50. Stijn van der Hoorn sloot de dag af bij de elite op p48.
Naschrift: Nikolai reed zondag in Overijse, de Moeder aller Crossen, naar een uitstekende p23 bij de junioren.
Alphen
Dwars door ’t zand in Alphen. Zo heet deze nationale jeugdcross. De Amstel was er zaterdag van de partij. Een zwaar technisch zandparcours.
Briek, Tawan en Torben. In die volgorde deden ze het goed bij de MU15. Kees zagen we terug bij de MU13. Koen Verspuij bij de MU11, op een prima p7.
ACC: goes viral(?)
Een hele nacht regen, dan weet je het wel bij De Bataaf: waterballet. De spitzen konden echter in de kast blijven, een paar stevig cx-schoenen was voldoende, nat werd je sowieso. Of lopen nu sneller was op de voormalige ijsbaan waren de meningen over verdeeld. Beide kostten heel veel kracht. Het droge gedeelte had nog een verrassing in petto: een diepe modderplas waar érgens een kuil in verstopt zat. Wie ‘m raakte sloeg over de kop. De beelden gaan binnenkort viral. Het parcours bij de 45- werd gelukkig wat omgelegd.
Koen bezorgde zijn ouders weer een mooie bos bloemen bij de jeugd A. Goed hersteld dus van de zaterdag. Oscar bij de jeugd b op p14. Torben, Vincent en Julien worstelden zich door de prut bij de C. Tawan stapte moegestreden af. Isaac een mooie p7 bij de nieuwelingen, naar ruim 40 minuten koers.
Bij de dames waren Jeanine Laudy en Laura Koppe de dragers van de Amstelvlag.
Bij de Masters 45+ veel meer vlaggendragers. Sander Boerkamp moest zijn meerdere erkennen in Thijs Al. Voorlopig geen signalen dat hij in de volgende crossen niet voor de zege gaat – hoewel kopje onder in de kuil vandaag roet in het eten had kunnen gooien. Marcel Witte sterk hersteld en knap naar p4. Pierre Deen new-bike-day (foto onder) werd beloond met een p7. Michael Breedt en Jan Dijstelbloem sloten de top tien.
De 45- zoals gezegd op een iets aangepast parcours, wel zo veilig. Stijn van der Hoorn schakelde snel om: mooie derde plek. Tim Schreurs sterk op 7. Thijmen de Jonge op 15 en Lars Ruizendaal een lekkere p20.
Volgende week strijken we neer in Uithoorn. De verwachting is droog.
De ACC 2026 is gestart en op zondag 15 november zal de 16e editie van de Ouderkerker Cross verreden worden. Altijd een hoogtepunt(je) van het crossseizoen. Als Amstelleden zijn we in de ACC 10 maal te gast bij andere verenigingen en nu mogen we zelf aan de bak. De voorbereidingen zijn ondertussen in volle gang. Lees snel verder en help vooral mee: dankzij ieders medewerking kunnen we dit immers organiseren.
De 16e Ouderkerker Cross zal ook weer haar start- en finish locatie bij de horeca gelegenheid Aan de Plas hebben. Een mooie plek op het strand! Wat wil je nog meer.
Hulp gevraagd
De organisatie vraagt zoals altijd nog hulp van (ouders van) leden en supporters van de club zoekt.
Concreet zijn er in elk geval mensen nodig die helpen opbouwenzaterdagmiddag 14 november van 14.00 – 16.00 uur en op zondag 15 november van 8.15 uur – 9.15 uur, én tijdens de dag zelf hebben we verkeersregelaars en parcoursbewakers nodig tijdens de koersen met een ochtendploeg en een tweede shift. Vooral de ochtendploeg op zondag van 9.15 – 11.45 moet door Jeugdouders bemand kunnen worden. Daarna is er een shift van ca 11.30 – 13.45 uur.
Ook zal er na afloop enig opruimwerk verricht moeten worden. Maar daar wordt ook veel hulp van deelnemers van onze club verwacht; vele handen maken licht werk en vorig jaar was het binnen een half uurtje allemaal opgeruimd.
Zorg dat je niet gebeld wordt, maar meld je even aan bij Auke Broex via aukebroex@gmail.com / 06 22286108, of via de Jeugdsecretaris.
De laatste koers van het lange wegseizoen was de Ronde van Nederland (EnecoTour) met zowel bij de mannen als de vrouwen Amstel inbreng. En hoe: Femke Markus won de Limburg etappe en Wessel Mouris reed zich in de top van het klassement (2e). Maar niet alleen dat: ook Dylan Groenewegen, Michiel Mouris, Niek Voogt en Julian Vergouw lieten zich zien.
De Mourissen vallen op en Dylan twee keer op twee
In de proloog in Den Haag leken de Mourissen even 1 en 2 in de uitslag te worden. Dat was net niet zo: Wessel werd 2e en Michiel 5e en daarmee was de toon gezet. Wessel zat er in elke etappe sterk bij en leek in de Limburgetappe ook een greep naar het geel te doen. Dat lukte net niet (de Belg Campenaerts was net iets sterker), maar met ook een top-klassering in de lange tijdrit stond Wessel er goed voor, en dat bleef zo. MM scoorde ook een top-10 in de tweede tijdrit en was in de laatste etappe nog eens serieus in de aanval. Dylan reed in twee sprints achter Merlier naar de tweede plek en sloot zo het seizoen met opgeheven hoofd af.
Metec rijders rijden zichtbaar
Julian zat in de etappe over de VAM-berg mee in de vlucht en kon heel sterk voor de zege sprinten. Het leek erop dat een iets betere move in de finale hem nog iets meer had kunnen brengen dan de vijfde plek. Maar ook dat houdt hij vast tegoed. Niek tenslotte reed een regelmatige week en was in de Arnhem etappe ook nog even in de aanval te zien.
Femke pakt etappe en tweede plek
Femke was net als Wessel ook goed voor de tweede plaats in het klassement (achter haar angstgegner Lieke Nooijen). Maar de manier waarop ze de Limburg etappe won was indrukwekkend: aanvallen en aanvallen totdat de rest het opgeeft. Met een prachtige solo snelde Femke naar een mooie zege. Volgend jaar in een ander tenue wellicht naar nog meer zeges. Hiermee gaf ze de verkiezing tot Renner van het Jaar nog iets meer kleur; vinden wij.
De opening van de Amsterdamse Cross Competitie begon in gepaste omstandigheden: regen, (frisse) wind en modder. De Noordbikers hadden het parcours rondom de Big Spotters Hill net buiten Hoofddorp omgelegd. Hoe zou dat uitpakken?
Waar voorgaande jaren de carrousel en de singletracks van de MTB-route voor oponthoud zorgen in de cross, gooiden de Noordbikers het letterlijk over een andere boeg. De helft van het parcours speelde zich af ten noorden van de Big Spotters Hill (BSH); drassige brede modderstroken met draaien en keren. Start/finish lag nu wel op een fraaie asfalsstrook, lichtjes omhoog lopend. De BSH was gelijk gebleven met de afzink in de drie delen, waarbij durf en de juiste bandenkeuze cruciaal was. Nieuw was verder de trap, extra lastig want je kwam op hoge snelheid aan. Bij de start was het weer gezellig als vanouds, met veel vertrouwde jonge & oude (Amstel)gezichten.
Jeugd
De jeugd mocht de BSH links laten liggen. De modder lag er zwaar genoeg bij voor ze. Koen Verspuij zet de lijn van vorig jaar voort, en was ook zondag de beste bij de A. Bij de B moest Oscar de klus klaren. Hij werd 14e. De C-groep kende de meeste Amstelrenners. Tawan knap naar plek 2. Briek nog net binnen de top-tien, negende. Torben op 11, Julien op 17 en Fedde op 19.
Nieuwelingen
Op de winnaar van de categorie stond geen maat. Isaac reed heel mooi naar een derde plek. Voor Judah helaas een DNF.
Masters 45+
Grootste verandering voor deze categorie was – naast dat er weer een jaartje uitstel-verval was bijgekomen – de starter. Chris mocht nu zelf meerijden! Hij had een goede (ingewerkte) vervanger gevonden. Volgende keer nog een fluitje, dan zijn we allemaal blij. Bijna 80 man aan het vertrek, je blijft je verbazen hoe groot deze ACC-categorie blijft! Op de eerste keer BSH was het na plek 6 weer lopen op de singletrack – dat kon bijna niet goed gaan. Volgende keer wordt er een list voor verzonnen. Een lang gerekt veld nam de duik naar beneden en krulde zich door de modderstroken. Sander Boerkamp voelde zich goed, trok een paar keer goed door en had een gat op zijn directe belagers. Souverein winnaar van ACC #1! Daarachter kwam Thijs Al (DTS) goed op stoom, maar te laat voor de winst. We gaan ‘m vast nog vaker terug zien. (Voor de jongere lezer de wiki-link.)
Michael Breedt weer uitstekend op plek 7, Pierre Deen heel goed naar een p10. Verder nog Marcel Witte, Simon Polstra en Jaap van der Grinten binnen de top-20. Opvallend: maar liefst vier Amstel-DNF’ers van de zeven.
Dames
Rosan Koper ontpopt zich tot een goede alleskunner. Vandaag weer in de modder naar een goede derde plek. Nielske Voorintholt op vijf en Else Dekker op negen. Ingeborg Kers kende naar eigen zeggen een slechte dag, maar reed ‘m wel uit, elfde.
45 min
Verrassend podium met Luke Roberts op plek 3. We gaan deze voormalig pro mtb’er vast vaker zien. Op p13 zien we Jesper Beerepoot terug, dit jaar al goed op dreef in de DAC. Jan Hummelink op 18 en Jip de Moor nog net binnen de top-20.
Volgende week gaat het circus naar De Bataaf. Vlak maar met ongetwijfeld veel modder.
Log in
