Eerste Kamer houdt poot stijf: geen behandeling LVB 2026 zonder volledig MERβadvies
De vaste commissie voor Infrastructuur, Waterstaat en Omgeving van de Eerste Kamer heeft opnieuw een duidelijke streep gezet in het dossier rond het nieuwe Luchthavenverkeerbesluit (LVB) voor Schiphol.
Een artikel van de alom gerespecteerde stikstofprofessor Jan Willem Erisman in ESB - platform voor economisch onderzoek en debat - laat zien dat de (non-) aanpak van het stikstofprobleem duidelijke parallellen vertoont met het dossier Schiphol.
In het Huis van Hilde in Castricum organiseerde de lokale afdeling van de Partij voor de Dieren een drukbezochte informatieavond over de groeiende zorgen rond de gezondheidseffecten en leefbaarheidsschade door Schiphol.
De Maatschappelijke Raad Schiphol (MRS) zegt het netjes, maar de boodschap is vernietigend: het nieuwe kabinet laat de mensen die onder de aanvliegroutes wonen opnieuw in de steek.
Een grote stapel interne documenten uit het ministerie van Infrastructuur (I&W) toont een zorgwekkend beeld van de besluitvorming rond Schiphol. Uit de stukken blijkt het ministerie intern te worstelen met technische blunders, politieke druk en een vliegindustrie die de koers van het beleid dicteert.
De inbreng van de Kamerfracties op het nieuwe Luchthavenverkeerbesluit laat een hoopvol beeld zien: het ontwerpbesluit is geen stap richting rechtsherstel, maar een poging om de bestaande β illegale β praktijk alsnog te legaliseren. En dat pikken steeds meer partijen niet langer.
Een presentatie van het ministerie van Infrastructuur lijkt op papier een technische briefing over duurzame brandstoffen, maar wie de slides zorgvuldig leest, ziet vooral een politiek verhaal dat de vliegindustrie uit de wind houdt voor echte verandering.
De gemeenteraad van Aalsmeer heeft een afwegingskader vastgesteld waarmee juridische stappen tegen Schiphol niet langer worden uitgesloten. Dat is een duidelijke koerswijziging. Gastauteur Ronald Fransen legt uit.
Vrijgegeven documenten over Lelystad Airport laten zien dat de Nederlandse overheid jarenlang bereid was de natuurwetgeving te verbuigen om een politiek prestigeproject overeind te houden.
Twee interne formatiedocumenten van het ministerie van Infrastructuur geven een politieke rΓΆntgenfoto van een sector die al jaren op omvallen staat, en van een overheid die dat liever niet hardop zegt.