De dagvaarding die de Bewonersgroep tegen Vliegtuigoverlast (BTV) heeft uitgebracht tegen de Gemeente Rotterdam is een juridisch bommetje. Wat werd afgedaan als ‘normale erfpacht’, blijkt volgens deze stukken regelrechte staatssteun aan Rotterdam The Hague Airport.
Het advies van de Commissie voor de milieueffectrapportage over het LVB 2026 is een ware mokerslag voor het ministerie. Waar de minister het MER presenteerde als solide basis om de rechtsbescherming rond Schiphol te herstellen, concludeert de commissie dat het rapport simpelweg niet voldoet.
Het is een merkwaardig soort déjà vu dat zich telkens opnieuw aandient zodra er een nieuw besluit over Schiphol verschijnt. Je denkt even dat het deze keer anders zal zijn, dat de overheid eindelijk kiest voor de mensen die hier wonen, slapen, werken en proberen gezond te blijven.
De rechtbank Midden‑Nederland heeft een vonnis gewezen dat de fundamenten raakt van hoe de Nederlandse overheid omgaat met geluidsoverlast. Het ging formeel over windturbines, maar de juridische redenering is zo breed en zo principieel dat hij rechtstreeks doorwerkt naar de luchtvaart.
Honderden pagina’s en tientallen audiobestanden in een Woo‑dossier, opgevraagd door bewonersvereniging BTV, tonen hoe zwak het toezicht op de vliegindustrie is. De Inspectie Leefomgeving en Transport blijkt in de praktijk volledig afhankelijk van de luchtverkeersleiding voor het toezicht op Rotterdam The Hague Airport.
De vliegindustrie presenteert moderne lean‑burn motoren graag als bewijs dat zij op koers ligt richting klimaatneutraliteit. Maar een nieuw Nature‑onderzoek weerlegt die stelling: deze technologie verandert vrijwel niets aan de klimaatimpact.
De Provincie Limburg heeft opnieuw een poging gedaan om Maastricht Aachen Airport (MAA) te presenteren als een economische pijler van formaat. Echter zonder ook maar enig steekhoudend argument.
Op 17 november 2022 zaten zo’n negentig mensen in een zaaltje naast Den Haag Centraal om te praten over iets wat inmiddels tot op het bot is uitgekauwd: de structurele onmacht van overheid en sector om iets te doen met meldingen van geluidsoverlast.
De rechtbank heeft met het A‑pier‑vonnis in het geschil met bouwcombinatie BN-TAV niet alleen een conflict beslecht, maar een structureel falen blootgelegd dat de kern van het management van Schiphol raakt.
Terwijl Brussel zich opmaakt voor de strengste milieustrafrechtelijke hervorming in twintig jaar, blijft het in Den Haag opvallend stil. De nieuwe EU‑richtlijn 2024/1203, die luchtvervuiling en andere ernstige milieuschade tot misdrijf verheft, moet uiterlijk op 21 mei 2026 zijn omgezet in nationale wetgeving.
Met het nieuwe Besluit mandaat, volmacht en machtiging Luchtverkeersleiding Nederland 2026 laat LVNL weer zien hoe ver de organisatie zich inmiddels heeft losgemaakt van elke vorm van externe tegenmacht.
Een grondruil tussen Schiphol en de Provincie Noord‑Holland lijkt op papier een technisch ruilspel van kleine percelen. Maar als we de kaarten en de milieuhistorie naast elkaar leggen, zien we dat de provincie percelen heeft overgenomen in een van de zwaarst vervuilde gebieden van Schiphol.
De luchtvaartparagraaf van de beleidsbrief van minister Vincent Karremans (VVD) is een poging om twee onverenigbare werkelijkheden tegelijk overeind te houden. Het legaliseren van de bestaande onwettige situatie is hiermee officieel rijksbeleid geworden.
Een ingezonden brief vandaag in Het Parool probeert Amsterdam een identiteitscrisis aan te praten, alsof de stad niet tegelijk internationaal, moreel en lokaal betrokken zou mogen zijn zodra het over Schiphol gaat.
De overheid presenteert zich als hoeder van de rechtsbescherming, maar is ondertussen vooral bezig het bestaande luchtvaartsysteem te beschermen.
Een adviesrapport van Tijhuis Ingenieurs, publicaties van onderzoeksjournalist Bas Vermond én de jarenlange berichtgeving van SchipholWatch over de PFOS-vervuiling door het vliegveld vormen een dossier dat draait om de continue bestuurlijke weigering om de veroorzaker aan te spreken.
Het commissiedebat Luchtvaart van 21 april jongstleden was een ontluisterende demonstratie van politieke ontkenning. Ministers bleken geen antwoorden te kunnen formuleren op kernvragen, maar bleven hangen in de groef van lobbypraatjes.
De emissiecijfers van KLM en Transavia over de periode 2013–2025 tonen een patroon dat haaks staat op het groene imago dat beide maatschappijen de afgelopen jaren agressief hebben proberen te verkopen. De spreadsheet laat geen spoor van structurele reductie zien.
Wat jarenlang als een prestigeproject werd verkocht, blijkt in werkelijkheid een dossier vol onderschatting, organisatorische zwakte en bestuurlijk wegkijken. Interne documenten van het ministerie van Financiën laten zien hoe de A‑pier vanaf het begin op drijfzand was gebouwd.
Een nieuw onderzoek van InfluenceMap legt bloot hoe de internationale luchtvaartsector erin slaagt vrijwel elke serieuze klimaatmaatregel in Europa te vertragen, af te zwakken of volledig te blokkeren.
Log in