De beloofde ‘verstilling’ in het Luchthavenverkeersbesluit (LVB) kan door het ministerie op geen enkele manier worden afgedwongen. Het veel langer doorvliegen met de 747 Jumbojet door KLM maakt dat pijnlijk duidelijk. De 15 procent minder herrie die de minister beloofde, bestaat uitsluitend in het rekenmodel dat het departement zelf heeft gekozen, zelf heeft gekalibreerd en […]
Schiphol heeft een probleem. Een groot probleem. Een probleem dat in de bodem zit, in het water, in het Amsterdamse Bos en in de vergunningen. PFAS. Giftige stoffen die niet afbreken, zich ophopen en eeuwenlang blijven bestaan.
De gemeente Amstelveen heeft weerwoord naar de Raad van State gestuurd in de zaak over de nieuwbouw van studentenwoningen op Kronenburg. Het lijkt een wanhopige poging om een politiek compromis te vermommen als rechtsgeldige redenering. Het ademt de sfeer van een bestuur dat weet dat het in strijd handelt met rijksregels, maar hoopt dat genoeg mist de Afdeling zal verleiden om weg te kijken.
KLM presenteert halfjaarcijfers alsof het bedrijf de bocht heeft genomen richting herstel. De werkelijkheid is veel minder flatterend. Achter de jubelzinnen schuilt een onderneming die alleen overeind blijft dankzij prijsverhogingen, compensaties, boekhoudkundige herindelingen en een markt die tijdelijk gunstig is voor premiumreizigers en vracht.
Het Crisisbestrijdingsplan Schiphol 5.0 zou een veiligheidsplan moeten zijn, maar is vooral een zorgvuldig georkestreerde poging om de luchthavenprocessen te beschermen tegen stilstand. Het plan is een illustratie van de bestuurlijke cultuur rond Schiphol: veiligheid is een randvoorwaarde, nooit een grens.
Vorige week besliste de rechter dat de minister binnen 21 weken een besluit moet nemen over de natuurvergunning van Lelystad Airport, op last van een dwangsom. Die uitspraak staat niet op zichzelf.
Schiphol is weer bezig met een grote ingreep in het toch al zwaar belaste luchthavengebied: de verdubbeling van een taxibaan. De uitbreiding wordt op papier gepresenteerd als een technische optimalisatie, maar in werkelijkheid is het een ingreep die diep snijdt in een gebied waar natuurwaarden al decennialang onder druk staan.
Terwijl de overheid doet alsof ultrafijnstof een onderwerp is waarover nog te weinig bekend is, lag in 2015 al bewijs op tafel over de rol van Schiphol. Een onderzoek van dr Menno Keuken en collega’s liet duidelijk zien dat woonwijken rond Schiphol worden overspoeld door ultrafijnstof en roet zodra vliegtuigen starten.
Uit interne documenten van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat (I&W) en het RIVM blijkt dat de schijn van wetenschappelijke onafhankelijkheid bij onderzoek naar hinder en slaapverstoring flinterdun is.
De vacature voor vliegtuigafhandelaar lijkt wel op een glossy brochure: racen tussen de vliegtuigen, adrenaline, blauwe trots en tafelvoetbal in de pauze. Maar de feiten zijn minder fraai. Het “avontuur” behelst in werkelijkheid de inzet van uitzendkrachten voor €14,35 per uur in een toxische werkomgeving.
Het stikstofdossier rond Rotterdam The Hague Airport en Eindhoven Airport sleept zich nu al vijf jaar voort, maar de minister van Landbouw kiest opnieuw voor vertraging. Bewoners en natuurorganisaties spreken van misleiding.
Op Schiphol bestaat een plek waar je longen branden na een dienst. Waar je ogen prikken. Waar je stem schor wordt van het inademen van wat de sector liever “operationele realiteit” noemt. Het is de apron: het buitenterrein rond het vliegtuig waar bagage wordt geladen, vliegtuigen worden afgeduwd, brandstof wordt aangesloten en passagiers instappen.
De Stichting Democratie Monitor publiceert deze week een rapport dat niet rept over Schiphol, geen enkele verwijzing bevat naar de luchtvaart, geen geluidsnorm, geen natuurvergunning, geen stikstof. En toch is het een anatomie van precies het bestuursmodel dat deze sector al decennialang gebruikt om buiten de rechtsstaat te opereren.
De SAF‑roadmap van I&W lijkt een nationale koerswijziging, maar is vooral een poging om de luchtvaartsector een nieuw groen verhaal te geven zonder de fundamentele problemen aan te pakken. Het document opent met de belofte dat duurzame brandstoffen nodig zijn om de luchtvaart ook in de toekomst te laten floreren, en precies daarin verraadt het […]
De Europese luchtvaartsector voert weer eens een toneelstukje op: Brussel zou een “historische fout” maken omdat de maatschappijen eindelijk iets meer moeten betalen voor de CO₂-uitstoot.
De Raad voor de leefomgeving en infrastructuur (Rli) publiceert een advies over systeemfalen in het leefomgevingsbeleid. Het rapport geeft een diagnose van wat er allemaal misgaat in het Nederlandse luchtvaartbeleid.
In heel Europa doen politici alsof krimp van luchthavens onmogelijk is. Alsof Brussel het verbiedt. Alsof de luchtvaart een soort natuurwet is die je niet kunt veranderen. Maar de werkelijkheid is anders.
In het Parool van 14 juli jongstleden pleit een luchtvaartbestuurder ervoor dat bewoners, overheid en sector weer om de Schipholtafel moeten gaan zitten. Alsof de afgelopen dertig jaar niet zijn gevuld met eindeloze tafels, platforms, overlegstructuren, klankbordgroepen en dialoogtafels waar bewoners mochten aanschuiven, maar nooit iets te zeggen hadden.
De brief van gedeputeerde Satijn over een geluidswal bij Maastricht Aachen Airport is een teleurstellende boodschap. De provincie erkent dat proefdraaien van straalmotoren op MAA nu niet is toegestaan en dat dit veel extra lawaai gaat veroorzaken, maar treft toch geen maatregelen.
De vacature Adviseur Public Affairs – Stikstof & Leefomgeving is geen functieprofiel maar een bekentenis. Schiphol zoekt iemand die de stikstofcrisis moet omtoveren tot een sprookje waarin de luchtvaart niet de dader is, maar het slachtoffer.
Log in