De beerput is open. Na jaren van juridisch getouwtrek en zorgvuldig geregisseerde rookgordijnen rondom de natuurvergunning van Schiphol, werpt een grote hoeveelheid vrijgegeven Woo-documenten een ontluisterend licht op de binnenkamers van de macht.
Het milieueffectrapport voor het nieuwe LVB 2026 is niet alleen onvolledig, maar fundamenteel ondeugdelijk. Dat blijkt uit de reactienota die minister Karremans (VVD) vrijdagmiddag laat naar de Kamer stuurde. Hij reageert hiermee op het vernietigende oordeel van de Commissie mer.
Voorzitter, de motie die hier voorligt is geen licht middel en geen politiek ritueel. Zij is het onvermijdelijke gevolg van een crisis die niet door bewoners is veroorzaakt, niet door de MRS, maar door de minister zelf.
De crisis in de Maatschappelijke Raad Schiphol is geen incident maar het moment waarop de nietsontziende machtsstrategie van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat eindelijk zichtbaar wordt voor het de hele bevolking en de brede politiek.
Het vertrek van Platform Vliegoverlast Amsterdam uit de Maatschappelijke Raad Schiphol is een harde klap op de tafel. Het is de pubieke ontmaskering van een systeem dat al jaren doet alsof bewoners meebeslissen, terwijl de echte besluiten elders worden genomen.
De Inspectie Leefomgeving en Transport blijft weigeren in te grijpen bij de geluidsoverschrijdingen rond Schiphol. Waar de inspectie in eerdere jaren nog verwees naar het beruchte anticiperend handhaven, verschuilt zij zich nu achter een ministeriële aanwijzing.
Deze week publiceerde I&W de factsheet Luchtvaart en stikstof die vooral ontworpen lijkt om de Kamer gerust te stellen. De luchtvaart zou volgens het document slechts 0,1 tot 0,2 procent bijdragen aan de stikstofneerslag in Natura 2000‑gebieden. Maar uit de onderliggende cijfers blijkt dat deze percentages vooral dienen om de werkelijke impact te verstoppen.
Een recente brief van het kabinet aan AF-KLM blijkt een regelrechte politieke capitulatie: een overheid die zegt de “balans te herstellen” kiest er bewust voor om de grootste verstoring van die balans – de honderdduizenden overstappers die niets bijdragen aan Nederland maar wél de herrie, uitstoot en ruimtevreters veroorzaken – buiten schot te houden.
Het dossier rond BAS is geen technisch probleem meer, geen administratieve slordigheid en geen misverstand tussen bewoners en een klachtenloket. Het is een bestuurlijke crisis die rechtstreeks raakt aan de legitimiteit van het luchtvaartbeleid.
Een ICAO‑audit van mei 2025 illustreert hoe diep de problemen zitten binnen het ministerie van Infrastructuur & Waterstaat. De daling naar 74 procent effectieve implementatie van richtlijnen is een aanwijzing dat de staat wettelijke verplichtingen niet meer kan waarmaken.
Wie dacht dat het ministerie van Infrastructuur & Waterstaat na jaren van bagatelliseren eindelijk bereid was de gezondheidsrisico’s van luchtvaart serieus te nemen, komt bedrogen uit.
De ILT is van plan om ons handhavingsverzoek wegens overtreding van de geluidsnormen in onder meer Uithoorn af te wijzen. We mogen nog wel eerst een zienswijze geven op dit voornemen.
De beleidsreactie op de Staat van de Luchtvaart 2026 laat een strategie zien die al jaren kenmerkend is voor I&W: een consequente keuze voor procedure boven bescherming, voor proces boven leefomgeving, en voor het behoud van luchtvaartcapaciteit boven het naleven van wettelijke normen.
De Maatschappelijke Raad Schiphol werd opgericht om bewoners eindelijk een volwaardige plek te geven in het luchtvaartbeleid. Na jaren van frustratie en wantrouwen moest de MRS het keerpunt worden: een onafhankelijke raad die de leefomgeving centraal stelt en de minister verplicht tot een inhoudelijke reactie.
Het ministerie zegt dat het nieuwe luchthavenbesluit voor Rotterdam The Hague Airport een stap is richting balans tussen luchtvaart en leefomgeving. De vereniging BTV is het daarmee niet eens. Het besluit is juridisch wankel, wetenschappelijke inzichten worden genegeerd, en de leefomgeving van honderdduizenden mensen komt verder onder druk te staan.
De Algemene Rekenkamer komt in het verantwoordingsonderzoek over 2025 tot een harde conclusie: het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat levert nog steeds geen overtuigend bewijs dat het luchtvaartbeleid daadwerkelijk effect heeft.
Met de verzamelbrief van 15 mei probeert het ministerie de indruk te wekken dat de juridische fundamenten onder het nieuwe Luchthavenverkeerbesluit stevig zijn. Maar je leest vooral een patroon van ontwijking, selectieve interpretatie en het wegdefiniëren van problemen die al jaren de rechtsbescherming van omwonenden ondermijnen.
De overheid werkt aan een vernieuwde nadeelcompensatieregeling voor bewoners die meer vliegtuigherrie hebben gekregen dan wettelijk was toegestaan.
Het advies van de Commissie voor de milieueffectrapportage over het LVB 2026 is een ware mokerslag voor het ministerie. Waar de minister het MER presenteerde als solide basis om de rechtsbescherming rond Schiphol te herstellen, concludeert de commissie dat het rapport simpelweg niet voldoet.
Het is een merkwaardig soort déjà vu dat zich telkens opnieuw aandient zodra er een nieuw besluit over Schiphol verschijnt. Je denkt even dat het deze keer anders zal zijn, dat de overheid eindelijk kiest voor de mensen die hier wonen, slapen, werken en proberen gezond te blijven.
Log in