De publicatie van het RIVM-rapport 2026-0054 met de titel 'Hinder en slaapverstoring van vliegtuiggeluid in 2024' slaat in als een meteoriet in het Nederlandse luchtvaartlandschap. Het rapport levert het onomstotelijke bewijs van de decennialange moedwillige onderschatting van gezondheidsschade voor omwonenden.
Luchtvaartbedrijven, brandstofproducenten en natuurorganisaties die samen een toekomstbestendige koers voor de luchtvaart zouden uitstippelen. Wat kan daar mis aan zijn?
Toen de NRC eind april en begin mei 2024 een reeks vernietigende onthullingen publiceerde over hoe het kabinet de stikstofregels exclusief voor Schiphol zou hebben versoepeld, brak er op het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) een crisissfeer uit.
De vaste Kamercommissie voor Infrastructuur en Waterstaat heeft de minister een ongewoon scherpe vragenlijst van 53 pagina's (!) gestuurd over het ontwerp‑LVB voor Schiphol.
De beerput is open. Na jaren van juridisch getouwtrek en zorgvuldig geregisseerde rookgordijnen rondom de natuurvergunning van Schiphol, werpt een grote hoeveelheid vrijgegeven Woo-documenten een ontluisterend licht op de binnenkamers van de macht.
Terwijl het Rijk, provincies en gemeenten elkaar op de schouders kloppen over “55 procent gezondheidswinst”, blijft één sector volledig buiten de rekenmodellen, buiten de emissiedoelen en buiten de beleidsverplichtingen. En precies die sector veroorzaakt een van de hardnekkigste luchtkwaliteitsproblemen van Nederland: de luchtvaart.
De provincie Noord-Holland heeft haar ontwerp‑Omgevingsvisie 2050 en het bijbehorende Omgevingseffectrapport (OER) ter inzage gelegd. SchipholWatch heeft daarop een zienswijze ingediend die de kern van het probleem blootlegt: de provincie ziet de schade van Schiphol, maar weigert de conclusies te trekken die de Omgevingswet vereist.
De crisis in de Maatschappelijke Raad Schiphol is geen incident maar het moment waarop de nietsontziende machtsstrategie van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat eindelijk zichtbaar wordt voor het de hele bevolking en de brede politiek.
De antwoorden van de provincie Noord-Holland over de grondruil met Schiphol blijkt een politieke constructie die zichzelf volledig tegenspreekt. Dat maakt het verhaal juridisch explosief, aldus een geraadpleegd jurist.
Op 23 februari van dit jaar heeft de Alliantie pleinAIR Maastricht bij de Europese Commissie een klacht ingediend wegens staatssteun aan MAA, Schiphol en de Provincie Limburg. De klacht kan enorme financiele gevolgen krijgen voor de betrokkenen.
Het onderzoek naar de kwaliteit van leven rond Schiphol dat NLR presenteerde tijdens de Internoise 2024 laat vooral zien hoe luchtvaartinstituten de eigen sector beschermen. De studie is zwak opgezet, slecht onderbouwd en levert geen enkel bewijs voor de conclusies die de auteurs suggereren.
Een brief op poten van het Amsterdamse college maant Schiphol tot concrete en snellere actie in het opruimen van de enorme PFAS-vervuiling op en rond het vliegveld. Dit probleem speelt allang niet meer op het luchthaventerrein alleen, maar strekt zich inmiddels uit over de hele regio.
Een ICAO‑audit van mei 2025 illustreert hoe diep de problemen zitten binnen het ministerie van Infrastructuur & Waterstaat. De daling naar 74 procent effectieve implementatie van richtlijnen is een aanwijzing dat de staat wettelijke verplichtingen niet meer kan waarmaken.
In de onderhoudsaanvraag voor 2026 toont Schiphol zich een zorgzame buur. Tijdens het langdurige onderhoud aan rijbanen A en B zou de Schiphol‑Oostbaan (22) níet worden ingezet als extra landingsbaan. In de praktijk blijkt de baan iedere dag te worden gebruikt.
Wie dacht dat het ministerie van Infrastructuur & Waterstaat na jaren van bagatelliseren eindelijk bereid was de gezondheidsrisico’s van luchtvaart serieus te nemen, komt bedrogen uit.
Overheden beroepen zich graag op het vermeende economisch belang van Schiphol, maar ze maken geen woord vuil aan de gezondheidsschade, de slaapverstoring, de waardedaling van woningen en de structurele aantasting van leefbaarheid.
Een nieuw onderzoek bij Zürich Airport laat zien hoe een moderne luchthaven een permanente bron is van ultrafijnstof dat diep in het menselijk lichaam doordringt en grote gezondheidsrisico's oplevert.
Uit een nieuwe analyse in ESB blijkt duidelijk dat het Nederlandse luchtvaartbeleid geen samenhangend pakket van maatregelen is, maar een verzameling tegenstrijdige prikkels die elkaar neutraliseren.
Het Bewoners Aanspreekpunt Schiphol (BAS) raakt opnieuw meldingen kwijt, presenteert cijfers die niet kloppen, corrigeert die stilletjes en blijft ondertussen in persberichten en interviews volhouden dat de omgeving “minder hinder” ervaart dankzij “stillere vliegtuigen”.
Uit een nieuwe Kamerbrief over de natuurvergunningen van de vliegvelden blijkt dat minister Jaimi van Essen (LVVN) gewoon doorgaat met het vertragingsbeleid van zijn voorgangers. Alles om te voorkomen dat de vliegvelden ook maar een strobreed in de weg wordt gelegd.
Log in