Terwijl de overheid doet alsof ultrafijnstof een onderwerp is waarover nog te weinig bekend is, lag in 2015 al bewijs op tafel over de rol van Schiphol. Een onderzoek van dr Menno Keuken en collega’s liet duidelijk zien dat woonwijken rond Schiphol worden overspoeld door ultrafijnstof en roet zodra vliegtuigen starten.
Uit interne documenten van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat (I&W) en het RIVM blijkt dat de schijn van wetenschappelijke onafhankelijkheid bij onderzoek naar hinder en slaapverstoring flinterdun is.
De vacature voor vliegtuigafhandelaar lijkt wel op een glossy brochure: racen tussen de vliegtuigen, adrenaline, blauwe trots en tafelvoetbal in de pauze. Maar de feiten zijn minder fraai. Het “avontuur” behelst in werkelijkheid de inzet van uitzendkrachten voor €14,35 per uur in een toxische werkomgeving.
Op Schiphol bestaat een plek waar je longen branden na een dienst. Waar je ogen prikken. Waar je stem schor wordt van het inademen van wat de sector liever “operationele realiteit” noemt. Het is de apron: het buitenterrein rond het vliegtuig waar bagage wordt geladen, vliegtuigen worden afgeduwd, brandstof wordt aangesloten en passagiers instappen.
De Stichting Democratie Monitor publiceert deze week een rapport dat niet rept over Schiphol, geen enkele verwijzing bevat naar de luchtvaart, geen geluidsnorm, geen natuurvergunning, geen stikstof. En toch is het een anatomie van precies het bestuursmodel dat deze sector al decennialang gebruikt om buiten de rechtsstaat te opereren.
De Raad voor de leefomgeving en infrastructuur (Rli) publiceert een advies over systeemfalen in het leefomgevingsbeleid. Het rapport geeft een diagnose van wat er allemaal misgaat in het Nederlandse luchtvaartbeleid.
In het Parool van 14 juli jongstleden pleit een luchtvaartbestuurder ervoor dat bewoners, overheid en sector weer om de Schipholtafel moeten gaan zitten. Alsof de afgelopen dertig jaar niet zijn gevuld met eindeloze tafels, platforms, overlegstructuren, klankbordgroepen en dialoogtafels waar bewoners mochten aanschuiven, maar nooit iets te zeggen hadden.
De brief van gedeputeerde Satijn over een geluidswal bij Maastricht Aachen Airport is een teleurstellende boodschap. De provincie erkent dat proefdraaien van straalmotoren op MAA nu niet is toegestaan en dat dit veel extra lawaai gaat veroorzaken, maar treft toch geen maatregelen.
De vacature Adviseur Public Affairs – Stikstof & Leefomgeving is geen functieprofiel maar een bekentenis. Schiphol zoekt iemand die de stikstofcrisis moet omtoveren tot een sprookje waarin de luchtvaart niet de dader is, maar het slachtoffer.
Vijf jaar vliegherrie.nl. Vijf jaar waarin bewoners iets deden wat de overheid consequent weigerde: de waarheid tonen. Niet de gemanipuleerde 'stilte' van jaargemiddelden, niet de cosmetische grafiekjes van Schiphol, maar de ongefilterde herrie die dag en nacht door woonwijken snijdt.
De luchtvaart komt in het rapport Wanneer modellen beleid dragen slechts op een paar plekken voorbij, maar deze passages vormen de kern van een veel groter probleem. Modellen in de luchtvaart zijn politiek zwaar gekleurd en onbetrouwbaar.
De minister doet alsof hij met de uitbreiding van de Regeling gevelisolatie Schiphol 2023 simpelweg meer woningen wil beschermen tegen vliegtuiggeluid. Maar tegelijkertijd probeert hij het vernietigde LVB 2025 alsnog te implementeren.
De luchtvaartlobby houdt vol dat Nederland een grote luchthaven nodig heeft om de economie en de werkgelegenheid overeind te houden. Maar uit de nieuwste CBS-cijfers blijkt dat juist die werkgelegenheid nauwelijks nog groeit.
Een artikel van Noortje Thijssen, senator en directeur van het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks, trekt een duidelijke parallel tussen Schiphol en het Groninger gasschandaal.
Een zorgvuldig geformuleerde verzamelbrief doet voorkomen alsof alles onder controle is, terwijl het ministerie van I&W steeds dieper wegzakt in een moeras van juridische problemen, mislukte handhaving en falende luchthavens.
De vliegindustrie kan zijn praatjes over stillere vliegtuigen definitief bij het oud vuil zetten. Een nieuw Brits hinderonderzoek legt feiten op tafel die Den Haag en Schiphol al jaren proberen te verdoezelen: vlieglawaai is geen overlast, maar een volksgezondheidsrisico.
De antwoorden aan de Eerste Kamer van minister Vincent Karremans vormen geen basis voor besluitvorming over het Luchthavenverkeersbesluit voor Schiphol. Ze vormen een waarschuwing.
Er zijn antwoorden die bedoeld zijn om te informeren, en er zijn antwoorden die bedoeld zijn om te verhullen. De antwoorden over het Luchthavenverkeersbesluit van minister Vincent Karremans (VVD) aan de Eerste Kamer behoren tot die laatste categorie.
De publicatie van het RIVM-rapport 2026-0054 met de titel 'Hinder en slaapverstoring van vliegtuiggeluid in 2024' slaat in als een meteoriet in het Nederlandse luchtvaartlandschap. Het rapport levert het onomstotelijke bewijs van de decennialange moedwillige onderschatting van gezondheidsschade voor omwonenden.
Luchtvaartbedrijven, brandstofproducenten en natuurorganisaties die samen een toekomstbestendige koers voor de luchtvaart zouden uitstippelen. Wat kan daar mis aan zijn?
Log in